Rollenspellen, verwarrende manieren om iets te leren, en het is voor mij de vraag wat we daar dan in kunnen ontdekken. Het is een hardnekkig onderdeel van talloze trainingen waarin je je kort mag inlezen in een rol om deze deze in dialoog uit te werken met niet zelden een groep mensen er om heen die het proces observeert. Dat zou een zinvolle manier moeten zijn om iets te leren. Maar de vraag is of we daarin leren wat de trainers zich er van voorstellen. Als je naar de dynamiek kijkt die in dit ‘spel’ verborgen is, kom je op een complex verhaal uit. Diegene die de rol speelt probeert een beeld neer te zetten dat vervuild wordt door zijn overtuigingen en ervaringen die hij zelf van binnen met zich meedraagt. Dat geldt ook voor zijn tegenspeler. Daarnaast is er een onwerkelijke setting gecreëerd die niet zelden spanningen oproept. Er kijk een of er kijken meerdere mensen mee. Voor de spelers is het , zeker als je gevoelig bent, een verwarrende situatie. Je kijkt iemand aan die een rol speelt, niet zichzelf is , en die signalen afgeeft die gemengd c.q. verwarrend zijn. Je bent een beetje jezelf, je bent een beetje je rol, je zoekt naar de invulling van die rol en bent dus hoe dan ook niet diegene die in de rolbeschrijving staat. Je vult maar wat in. En dan moet je tegenspeler uit de gemengde signalen die je uitzendt, verbaal en non-verbaal, een reactie geven op jouw spel. Hoeveel heeft dat nog met ‘werkelijkheid’ te maken? Hoe veel meer lijkt dit op een onontwarbare kluwen waarin je als tegenspeler een reactie geeft die misschien wel meer te maken heeft met de persoon die de rol speelt dan de rol, c.q. het beeld, dat die tegenspeler moet neerzetten? Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat het rollenspel ‘leuk’ is maar vooral niet serieus genomen mag worden.

Ooit mocht ik, om nog een stap verder te gaan, observeren hoe een familie-opstelling plaats vond. Iemand beschrijft zijn vraag en mensen uit het publiek mogen ‘representant’ zijn in een ruimtelijke opstelling. Super complex, wat daar gebeurt, omdat ieder van de representanten zichzelf meebrengt in die opstelling. Bovendien is er dan nog een begeleider die geacht wordt als een neutrale mediator in dit geheel de leiding te nemen en te laten ontstaan wat de ‘werkelijke’ dynamiek is tussen de vraagsteller en de mensen die hij bij zijn vraag betrok. Hoe realistisch is het te verwachten dat de dynamiek die dan in die opstelling ontstaat iets te maken zou hebben met de ‘werkelijke’ situatie? Het is een verwarrend veld dat opgesteld wordt waarin rollen en werkelijke innerlijke processen bij de representanten tot een ontwikkeling komen waarin de begeleider dan zou moeten weten wat ‘echt’ is. Hoe realistisch is dat ? In de opstelling die ik mocht observeren liep het gierend uit de hand, er werd uiteindelijk gehuild, en dacht men dat er een heling plaats vond. Persoonlijk zag ik het anders en meende ik te moeten constateren dat er een richting ontstond door niet neutrale representanten, die waarschijnlijk integer , niet door hadden dat ze in een eigen proces kwamen. Zoals er op diverse sites te lezen is, gaat het er om dat de representant ‘leeg’ is. Maar kom daar maar eens mee aan in een samenleving waar vrijwel niemand zich zo maar even los kan maken van al zijn eigen trauma’s en beslommeringen. De mensen die naar die opstellingen komen zijn er veelal aanwezig omdat ze immers zelf ook met kwetsuren rondlopen, al dan niet bewust overigens, en die dus niet ‘zo maar’ verdwijnen op het commando ‘leeg worden”.

Leeg zijn, een begrip dat ik voor mijzelf wel enigszins kan plaatsen, is niet te definiëren laat staan te realiseren. Zelf mediteer ik dagelijks en denk ik te weten waar het over gaat maar dan ‘raak’ ik aan iets dat ik niet in taal kan verwoorden. Hoe realistisch is het dat al die mensen in zo’n opstelling zich leeg kunnen maken?

De neurowetenschap helpt de voedingsindustrie en de big-pharma om mensen verslaafd te laten raken aan middelen. De ‘Sackler’ familie met zijn oxycodon opiaat moest na een lange juridische strijd (op de NPO is een korte serie uitgezonden) 4,5 miljard betalen maar kreeg geen veroordeling aan de broek en kon alle verdiensten in de zak houden. Een mooi voorbeeld van doelbewust mensen verslaafd maken maar daar niet op afgerekend worden. De balans van vet & suiker is ook onderzocht en wordt ruim ingezet om ons verslaafd te doen geraken aan voedingsmiddelen die obesitas en diabetes bevorderen. Geen van de bedrijven wordt afgerekend op dat criminele gedrag. De sigaretten industrie heeft na een lange strijd de koers verlegd en verleidt jongeren tot ‘vapen’ dat nog schadelijker en verslavender schijn te zijn. 

Het gedrag van deze bedrijven drijft op een houding zonder empathie, schuld of schaamte, bedrog, informatie achter houden en intimidatie en liegen. In het DSM heeft zulk gedrag bij een individu sociopathisch gedrag. Door veel gesprekken weet ik wat dit gedrag op individueel niveau doet in relaties. Het is toxisch en leidt tot ziekte.

Het bijzondere is dat we als samenleving op een punt zijn gekomen dat het gedrag van grote instellingen ook ‘sociopathisch’ te noemen is en dat niet aan te vechten is. Het is geïnstitutionaliseerd, er wordt niemand persoonlijk op aangesproken, en de giga winsten die het de bedrijven en aandeelhouders oplevert zadelt de samenleving als geheel met nog grotere uitgaven op. Kortom, we kunnen spreken over een gelegaliseerd proces waarin geld van de gemeenschap op een sinistere, noem het maar corrupte wijze, getransfereerd wordt van ons samen naar een kleine groep met veel geld. En die rijken richten zonder uitzondering een filantropische tak op om ‘goed te doen” :} voor diezelfde samenleving.

Datzelfde proces heeft zich afgetekend in de corona tijd. De rijken werden stuitend veel rijker en de kleine middenstander ging failliet of maakte grote verliezen. De achterliggende methodiek was identiek aan wat de voedings- en genots-industrie gewend is te doen met als enig verschil dat nu niet genot of beleving de ‘haak’ was maar grootschalig verspreide angst. 

Emoties worden op steeds grotere schaal geëxploiteerd. Zonder schaamte worden campagnes met grote leugens onderbouwd aan de samenleving opgedrongen. Wie er met gezond verstand naar kijkt ziet dat het steeds beter lukt dit bedrog op grotere schaal uit te voeren. 

Dit kan alleen maar succesvol zijn als er systemen bestaan die de leugens snel en effectief verspreiden en de nare of genots-belovende boodschap krachtig en vaak herhaald wordt. Dit type manipulatie is van alle tijden. Zij is succesvol omdat veel mensen niet door hebben dat ze gemanipuleerd worden en bovendien feitelijk onmachtig zijn. De onmacht is vorm gegeven doordat de verantwoordelijken zich verschuilen achter de deuren van hun bedrijf, niet aangesproken willen en kunnen worden in het publiek domein en er te veel mensen met macht mee-eten uit de ruif van deze machinaties.

Uiteindelijk holt dit de samenleving echter in rap tempo uit. De tweedeling van de have’s en de have-nots is in rap tempo aan het groeien en rijt alle sociale structuren uiteen.

De val van de samenleving lijkt de enige ‘oplossing’, een apocalyps , maar een verandering die uiteindelijk het wiel weer naar zijn beginpunt zal brengen. Puin ruimen en weer opnieuw beginnen, althans, als we nog in leven kunnen blijven of zo verzwakt zijn dat we als soort het onderspit delven.

Ik vind het een pathetische kop boven dit artikel. Maar in dit geval gaat het echt om iets eenvoudigs zoals ‘vragen naar het verleden”. Gabor Mate, u kunt de laatste weken zien dat hij mij op veel punten inspireerde, schrijft heel essentiële dingen op over gezondheidsklachten die veelal hun oorsprong in ons persoonlijk verleden kennen.

Een betere titel had wellicht de volgende zin uit zijn boek, the myth of normal , kunnen zijn die op pagina 236 staat. Na tientallen jaren bij diverse psychiaters te zijn geweest en talloze verschillende diagnoses te hebben gekregen en evenzovele medicijnen te hebben geslikt, liep Darell Hammond waarover het verhaal gaat, bij een psychiater binnen die een levens veranderende opmerking maakte . Zei zei, zo staat er letterlijk, “ I don’t want you to call what you have a mental illness. You have been injured”.

Wat Darell hoorde sluit aan bij de teneur van het boek. Veel van onze ‘ziektebeelden’ hebben te maken met trauma’s uit ons verleden. Misbruik , fysiek of mentaal, ouders die uit levens verdwijnen, geen goede binding met een van de ouders , zijn voorbeelden van ervaringen die op latere leeftijd tot ernstige problemen , fysiek of mentaal, kunnen leiden.

Uit eigen ervaring weet ik dat die vraag omtrent mijn persoonlijk leven nooit gesteld is in de huisartsenpraktijk noch door enig specialist. Toch blijkt dat men ook in de westerse geneeskunde (of heet het onterecht medische wereld c.q. een wereld waarin medicijnen centraal staan?) al overduidelijk bewijs heeft dat de cruciale vragen omtrent veel ziekten zouden moeten gaan over ons verleden. Het lijden op latere leeftijd heeft veelal een relatie met onze verwondingen op jongere leeftijd en het onvermogen van ons om het te onderkennen c.q. te verwerken.

Wie tegenwoordig een afspraak maakt bij de huisarts krijgt 10 minuten toegewezen. Het is mogelijk een dubbele boeking te maken, mits onderbouwd. Maar toch heb ik nooit meegemaakt dat de huisarts, die overigens zeer betrokken is op mij en graag meedenkt, mij vragen over mijn persoonlijk verleden stelde. Hoewel ik de relatie al wel onderkend heb moet ik zeggen dat het boek van Mate mij in nog sterkere mate liet inzien dat we de kwetsbaarheden in kaart moeten brengen.

Chronische ziekten zoals bloeddruk, diabetes, depressies en b.v. verslavingen zijn niet zo zeer verbonden met genetische factoren maar zeker ook met onze littekens. En de goede boodschap is dat het zin heeft daar alsnog bij stil te staan, tot verwerking te komen, om zo tot heling te komen.

Toch zal dat een grote omslag betekenen in de benadering in de moderne medische praktijk. We zouden niet zozeer meer over medicijnen (ook niet voor de studie) moeten praten maar over heling. Het op alle niveaus van mens zijn de zaken in lijn brengen. Lichaam, psyche en zelfs spirituele aspecten zouden bespreekbaar moeten zijn. Heling is letterlijk heel worden. Niet met een fragment aan de slag gaan maar holistisch gaan kijken. 

Maar een kanttekening is bij dit verhaal op zijn plaats. Van veel ziektes wordt gezegd dat de genetische component een belangrijke rol speelt en ook bestaat de door de westerse geneeskunde gepropageerde waarheid dat bij veel ziektes het medicijn de oplossing is. De vraag is welke bezoeker van een arts zit te wachten op een reeks vragen die hem dwingen tot introspectie. Wie is echt bereid om in zijn verleden te gaan wroeten en weggestopte emoties boven tafel te krijgen?

Voormalig arts-epidemioloog doet zijn verhaal: ‘Als je dat leest valt je mond open van verbazing’

Wie over gezondheid praat heeft het deels over niet te controleren parameters zoals de pech of het geluk dat je toevalt om in een bepaald milieu c.q. gezin geboren te zijn. Voor het overige kunnen we collectief de leefomgeving steeds schoner maken, gezondere voeding gaan aanbieden en op gedrag gaan sturen.

De WHO komt de afgelopen vier jaar vrijwel alleen in het nieuws omtrent het nieuwe pandemie verdrag waarin ze vergaande, lees Nationale Soevereiniteit overstijgende democratische structuren, terzijde wil schuiven.

Het is een gotspe dat een Organisatie die zoveel goede initiatieven zou kunnen entameren zich focust op het verplicht inenten van mensen. Bovendien is in retrospectief helder geworden dat de hele Corona pandemie en de maatregelen die overal getroffen werden met zulke militaire precisie op veel plekken in de wereld plaats vonden dat we al hebben kunnen zien en ervaren welke druk zo’n verdrag , mocht het werkelijk gaan functioneren, voor de ‘de mens’ betekent. Wat het WHO wil effectueren via een verdrag was denkelijk al functioneel in de corona periode. Mijn eigen overtuiging is dat wat de WHO nu in een verdrag wil formaliseren al functioneel was tijdens de corona crisis.

Afgezien van het feit of een eensluidende aanpak zonder alternatieve benaderingen goed voor ons is, afwijkend beleid kan ons doen inzien dat alternatieve visies veel meer brengen zoals Zweden ons voorspiegelde tijdens de corona tijd, is het bedroevend dat de WHO vaccins de oplossing voor van alles en nog wat vindt. Kernwoorden die de WHO misbruikt zijn ‘effectief’ en “veilig’ zonder dat daar enig bewijs voor wordt aangeleverd. Nog afgezien van het feit of een individueel vaccin zoals bij corona veilig is, voldoende bewijs is al geleverd dat de bijwerkingen divers zijn met soms debiliserende uitwerking dan wel dood tot gevolg, en de oversterfte cijfers schrikbarend zijn maar het onder het huidige beleid van de WHO blijkbaar ‘not done’ is ze te onderzoeken. (ik verwijs naar video’s van John Campbell met vaccinatie slachtoffers en bijdragen van Peter McCullough).

Maar de echte kritiek van mij is dat de WHO zich niet echt bezig houdt met gezondheid. Body en mind, beschikbaarheid van goed onbewerkt voedsel, en beleid gericht op het verminderen van stress zouden hoog op de agenda moeten staan. Wie een gewone supermarkt binnen loopt en zoals ik gewend ben louter biologisch te willen eten, slaat de schrik om het hart. Het merendeel van de verkochte waren bestaat uit ingrediënten waarvan de lijst wel in kleine lettertjes op de verpakking moet staan omdat het er zoveel zijn dat het anders niet aan ons gecommuniceerd zou kunnen worden. Het is stuitend te zien dat we dit een acceptabele manier van gezondheidsbeleid kunnen noemen. De persoonlijke overtuiging, de mind, heeft een ongelooflijke helende werking op onze gezondheid. Wie de “myth of normal’ van Gabor Mate leest beseft dat ook de westers geneeskunde heel goed weet dat ons helend vermogen of het ontstaan van ziektes te maken heeft met trauma’s uit ons verleden. Toch zult u van de WHO daarover niets horen. Wat zou het een verademing zijn als de ‘mind’ centraal zou komen te staan in een WHO beleid om daarmee ons allemaal te doen beseffen dat wij onze eigen gezondheid zo ongelooflijk goed kunnen beïnvloeden. Immunologen zoals Pierre Capel verwoordt onze eigen kracht zo mooi, we kunnen ons eigen immuun systeem vertrouwen en versterken door onze mind. Als de WHO zich zou richten op de sociaal /economische factoren waarin gezinnen overal ter wereld leven gaat gezondheid meer over rechtvaardige verdeling van voedsel en geld dan het verplicht vaccineren van mensen. De eenzijdige boodschap van de WHO is in dat perspectief bezien een alarmerend zielige vertoning. Het is vooral P.R. waarin angst verspreid wordt en een geval van jezelf in de staart bijten. Wie de angst onder de bevolking verhoogt verzwakt het immuunsysteem en bereikt daarmee het tegenovergestelde van de eigen doelstelling. Als we weten dat oorlog een van de meest traumatische aspecten in iemands leven is, een oorzaak van trauma’s die soms generaties lang doorgaan, zou van een WHO een krachtig geluid verwachten over iedere oorlog die plaats vindt. Bovendien zou zij alles op alles moeten zetten om na afloop van een oorlog hulpverlening op te zetten. 

Helaas zien we een Organisatie die 1 boodschap uitdraagt. De mensheid moet voorbereid zijn op een pandemie en een aantal injecties nemen terwijl diezelfde mensheid leeft in een omgeving waarin de pandemie van vervuiling, uitsluiting door socio-economische factoren, geen tot onvoldoende scholing omtrent body-mind relatie, voortwoekert en alleen om die reden al geen soulaas biedt om ons weerbaarder te maken. De vaccins met al hun bijwerkingen bovendien, en in toenemende aantallen toegediend zonder dat iemand weet wat dat op de langere termijn met ons doet, zullen juist gedepriveerde mensen steeds verder verzwakken. 

Wie de stelling durft te verkondigen dat vaccins ons verder helpen daag ik uit mij dat uit te leggen.

Het debat rondom klimaat is in een frame geplaatst met de bizarre bewering dat meer dan 90% consensus bestaat rondom de opdoemende dreigingen. Iedereen die een wetenschappelijke vorming heeft genoten weet dat deze uitspraak niets meer dan een grap kan zijn. De werkelijkheid is echter dat het breed uitgedragen wordt.

Omdat iedere visie omtrent klimaat gebaseerd is op modellen waarin talloze aannames zijn gemaakt kan het vanuit zijn aard, de aannames, nooit een feitelijke waarheid opleveren. Hoogstens kunnen we spreken over een ‘best guess”. Toetsing van de modellen aan echte meetwaarden is moeilijk omdat ook op dat punt geen absoluut betrouwbare feiten op tafel liggen. Zoek op internet maar eens naar de visie op de gebruikte meetwaarden m.b.t. temperaturen op aarde. Dan kom je in een mijnenveld van stad (altijd warmer)/platteland , satelliet versus landmetingen of de ijking van meetinstrumenten in de tijd.

Waar komt dan toch die term ‘consensus’ vandaan? Als argeloze lezer moet ons duidelijk gemaakt worden dat de berichten die rondom het klimaat gedeeld worden blijkbaar niet ter discussie mogen staan. Ieder die aan afwijkende mening heeft zal zich achter de oren krabben of hij , gezien de groepsdruk die vanuit dit perspectief van consensus is gecreëerd, zijn kritiek durft te uiten. Het is m.i. een strategisch gekozen term om de wetenschappers met afwijkende meningen dwingend een richting in te sturen. Wie durft het immers aan om tegen 90% (!) consensus in te gaan? 

Wie de corona crisis volgde weet dat een beperkt aantal ‘deskundigen’ het woord kregen in Nederland. Ab Osterhaus, Marion Koopmans en in mindere mate van Ranst uit België kregen alle ruimte. Daar hadden we het mee te doen. Wie op globale schaal de ontwikkelingen heeft gevolgd zag talloze gerenommeerde wetenschappers in de verdrukking komen. Hun standpunten rondom lockdowns, effectiviteit van maskers en vaccins en hun waarschuwingen omtrent bijwerkingen werden genegeerd en leidden tot rechtszaken en ontslag. Wie daar meer over wil weten verwijs ik naar de online podcasts “ the illusion of consensus” waarin een groot aantal van deze specialisten hun verhaal doet.

We zijn terecht gekomen in een wereld waarin de consensus blijkbaar centraal is gaan staan. De wetenschap is ingekapseld geraakt in structuren waarin de vrijheid van een eigen standpunt de eigen carrière bedreigt. Dat is een keuze die iemand die in de bloei van zijn leven staat de veilige kant doet kiezen.

De consensus boodschap is een illusie maar een die zo breed gedragen wordt dat het vrije wetenschap heeft beeindigd.

In je eigen vakgebied, laten we zeggen het gezond verbouwen van gewassen, ben jij expert en wordt je gevraagd, de opdracht gegeven, om een systeem op te zetten waarbij diverse parameters bijhouden of de grond gezond is, het gebruik van verdelgingsmiddelen binnen de perken blijft, er niet teveel (kunst) mest nodig is en b.v. de bijdrage aan CO2 uitstoot minimaal is. Bovendien monitor je nog of de opbrengst in verhouding staat tot de hoeveelheid energie die het systeem vereist en de mate van uitputting van de grond. Dat lijkt een eervolle baan en een waarin je al je deskundigheid kwijt kunt. Je komt met een model dat binnen een bandbreedte definieert wanneer het systeem ‘goed’ functioneert en het predikaat “goed’ ontvangt. 

Een ander iemand in de globale keten monitort voor allerlei verschillende gewassen met deze modellen hoe een optimale balans te vinden is tussen enerzijds de energie en vervuiling en anderzijds de oprbrengsten.

De output van die monitor wordt voorgelegd aan een comite van experts die op grond van de modellen (want dat zijn het nog steeds) tot een jaarlijkse aanpak komt die voorschrijft wat en waar verbouwd mag worden. De keten is dan opeens een bestuurbare eenheid geworden waarin vanaf een abstracter en hoger niveau ingegrepen kan worden wat en hoe ver verbouwd mag worden op diverse gronden. 

Diegene die de eervolle opdracht kreeg en daar gelukkig mee leek wordt op grotere schaal opeens geconfronteerd met een controle apparaat dat niet alleen invloed heeft op zijn werk maar de individuele landbouwer raakt. Opeens zitten alle partijen verstrikt in een model dat, hoewel met goede bedoelingen opgezet was, opeens ontaard in een beklemming.

Dit (te) eenvoudige voorbeeld illustreert wat er op wereldschaal al langere tijd aan de gang is. Vanuit het WHO, de VN, het WEF en allerlei andere onbekende gremia is men aan het bouwen aan uitgebreide netwerken die zo’n keten-structuur optuigen. Vergelijkbare zaken zijn aan de orde m.b.t. de smart-cities. Al vanaf ver voor 2017 is er een plan gesmeed om steden in te richten met ‘intelligente’ meetsystemen. De mensen die het installeren en uittesten zijn overtuigd van de goede bedoelingen (drukte meten in centrum, verkeer daarop aansturen, fijnstof meten voor gezonde omgeving etc.) maar op grotere schaal zijn zij onderdeel van een keten die wil gaan sturen, het gedrag van ons als mens wil gaan sturen. En zij die meewerkten op kleine schaal en nuttig werk leken te doen zijn straks net als alle andere burgers onderworpen aan een knellend en beperkend systeem. Bovendien is de infrastructuur eenvoudig te wijzigen en kunnen steeds meer parameters meegenomen worden in allerlei real-time sturingen van ons gedrag.

Wat ik hier schets is precies wat zich meer en meer ontvouwt in onze samenleving. 

Naomi Wolf raakt in haar boek aan een thema dat ons sinds mensenheugenis bezig houdt. Zijn we in essentie goed of slecht? Naomi’s schotschrift “The end of America” schetst tien stappen waarin we kunnen afglijden naar authoritarisme of noem het fascisme of een totalitair regime. Wolf schreef dit werk al in 2006 en heeft vroegtijdig ingezien dat onze democratie bedreigd wordt. Ze begint met de insteek die de ‘founding fathers’ hadden, simpel gezegd waren zij de mening toegedaan dat tyrannie nooit verdwijnt en een constante factor op de achtergrond is en we democratie als een actief proces moeten zien. Ieder van ons moet er dagelijks aan werken en zich bewust zijn van het feit dat we snel kunnen afglijden. Maar we denken dat het allemaal wel los loopt en zijn gemakzuchtig of naief en we zien de voortekenen van verval maar negeren ze.Ook Matthias Desmet die vorig jaar een boek over totalitarisme schreef maakt ons allen individueel verantwoordelijk voor het voortbestaan van een democratische orde. Ieder van ons individueel is mede-schepper en mede-verantwoordelijk voor het in stand houden. In dat proces zijn de ‘checks and balances” , ijkmomenten waarin we allerlei belangen tegen elkaar afwegen een noodzaak. 

Op het punt van onze individuele verantwoordelijkheid en het aspect van ‘checks and balances” zien we enorme verschuivingen. 

Ik neem een recent voorbeeld van een verslag dat het Artsencollectief schreef op zijn site m.b.t. een overleg met de bloedbank Sanquin. Centraal stond of het bloed van gevaccineerden wel toegediend mag worden, of er wellicht een tijdspanne tussen een vaccinatie en het doneren moet bestaan en of er uberhaupt een scheiding gemaakt zou moeten worden tussen bloed van gevaccineerden en ongevaccineerden. Het is uitdrukkelijk niet mijn bedoeling specifiek deze mensen tegen het licht te houden, maar het beschreven verslag op de site van het Artsencollectief geeft mij een inkijkje in het gedrag van zogenaamde experts c.q. verantwoordelijkheden.

In de briefing worden aperte leugens verkondigt zoals dat het MRNA alle test fases van een normaal vaccin doorlopen zou hebben (onjuist), het spike eiwit niet op reis gaat door het lichaam (onjuist) en na een aantal weken er niets meer te traceren zou zijn van dit vaccin of zijn toevoegingen(onjuist). Het mrna zou zich niet kunnen inbouwen in het DNA maar in dat antwoord wordt bewust genegeerd dat al aangetoond is dat er veel DNA sequenties in het vaccin zitten (misleiding) en er wordt op een gegeven moment gezegd dat als er na een aantal maanden geen ernstige bijwerkingen zijn dat op veel langere termijn ook niet zo zal zijn (niet onderbouwde en onbewezen stelling). Als laatste kan nog opgemerkt worden dat als iemand over de talloze toevoegingen in de vaccins vragen stelt de expert dat ‘flauw” vindt omdat je dat ook niet m.b.t. etenswaren uit de supermarkt doet (bagatelliseren c.q. kleineren).

Voor mij, iemand die zich zeer kritisch heeft ingelezen in de dossiers rondom de vaccins, verschijnt het beeld van een drietal mensen die er bewust voor kiest om te liegen , te misleiden en te kleineren. Individueel zijn zij tijdens deze bijeenkomst bewust de ‘checks and balances”, het kritisch publiek, aan het wegzetten als onkundige mensen (artsen overigens) . Dit mogelijk futiele voorbeeld is een uiting van een glijdende schaal waarin de experts vanuit voor mij onbegrepen maar wel in te schatten belangen, zich onttrekken aan een normale uitwisseling waarin hoor- en wederhoor op zoek gaan naar de ‘beste’ visie.

In mijn reflectie over het boek van Inesz Weski constateer ik , mede door wat zij beschrijft in haar memoires, dat ook in het justitieel apparaat groepen mensen zich onttrekken aan de rechtsgang. Zij lappen allerlei regels en verdragen aan hun laars en eigen zich met onrechtmatige middelen informatie doe die dan vervolgens niet beschikbaar komt voor de buitenwereld en daardoor oncontroleerbaar zijn werking krijgt. Ook hier zijn individuen, ingebed in een grotere groep, hun eigen regels en wetten aan het maken.

Het zijn zo maar twee voorbeelden maar in mijn ogen met een kwalijke uitwerking. Beide illustreren ze een aantasting van onze integriteit en onderwerping aan een systeem van willekeur waarbij zich onaantastbare wanende mensen het alleenrecht op ‘het juiste’ toe-eigenen. 

Wie ‘het geluid van de stilte’ van Inesz Weski leest ontkomt er niet aan te gaan twijfelen aan het functioneren van de Rechtsstaat. Bij de toeslagenaffaire zijn we nog immer collectief getuige van het onrecht dat mensen is aangedaan door eenvoudig een vinkje te zetten vanuit een Institutioneel racisme. Angstaanjagend hoe de levens van ouders en kinderen volledig zijn verwoest. Weszki’s boek blinkt misschien niet uit door structuur maar laat je geen keuze en doet je beseffen dat binnen onze Rechtsstaat zoveel olifantenpaadjes bestaan en gecreeerd worden dat er geen andere conclusie mogelijk blijkt dan met haar te constateren dat we collectief verdwaald zijn. De Staat, een ondoorzichtig netwerk van partijen en individuen dat er mee verbonden is, schept een parallel universum dat ondoorzichtig opereert. Toch volgt dat netwerk wel principes die bekend zijn uit de massapsychologie dan wel het inhuren van dubieuze kroongetuigen,het lekken van onwelgevallige informatie of het uiten van vage beschuldigingen in het publiek domein waardoor een externe druk ontstaat op de rechtsgang. Er komen naar mijn smaak te veel mensen in het verhaal van Weski voor die zich niet voorstellen noch aangeven uit hoofde waarvan ze ten tonele verschijnen of wie hen gestuurd heeft. Het is een troosteloze vertoning die zich voor mijn geestesoog aftekent. En dan ook nog een verhaal met een serieuze noot dat het u of een naaste kan overkomen.

Tenenkrommend is te lezen dat de advocatuur niet meer in staat gesteld wordt om de bronnen te raadplegen waaruit het OM naar believen, Weszki spreekt van algoritmes met wonderlijke zoekwoorden, kan putten en datzelfde OM zijn verhaal optuigt. Met andere zoektermen en dezelfde data-set kan eenieder een volledig ander verhaal verzinnen, zo stelt Weszki. We kunnen hier niet meer van onderzoek of waarheidsvinding spreken maar van een oncontroleerbare fabricage van narratieven. 

Het is schokkend te lezen dat je zo maar dagen lang van de aardbodem verdwenen kunt zijn, je blijkbaar geen goede levenscondities met veiligheden geboden wordt, en dat roept bij Weszki terecht de vraag op of hier sprake is van een bewuste strategie om haar uit balans te brengen zo niet haar levenseinde te wensen.

Rode draad in het boek is de functie van geheimhouder. Net als een arts, vertrouwenspersoon in welke organisatie of geestelijk verzorgers zijn alle gesprekken in theorie geheim. Dat er spyware in omloop is die alles kan hacken zou ons allen moeten doen twijfelen of dat uberhaupt nog bestaat in deze tijd. Dat gegeven maakt het voor Weski onmogelijk om te doorgronden welke rol al die bekende en anonieme mensen die haar tegemoet treden spelen en welke informatie zij hebben die zij niet bezit. Vanwaar een aanbod kroongetuige te zijn en naar het buitenland te kunnen gaan? We moeten overigens niet vergeten dat het aanbod gedaan wordt aangaande de zaak rondom Taghi waar je na al die jaren wel een persoonlijk beeld van hebt gevormd maar er ook terechte juridische vragen opgeworpen worden door Weszki.

Het boek roept ongelooflijk veel vragen op. In welk krachtenveld bevindt het individu zich t.o.v. de Staat en staat die Staat dus tegenover ons of aan onze zijde ? Weszki geeft daar persoonlijk een antwoord op en het is aan ons als lezer om onze eigen positie te overwegen. 

Overigens lees ik momenteel “The end of America’, een boek uit 2006 van Naomi Wolf. Daarin zie je welke strategien de Federale Overheid in de V.S. vanaf 9/11 volgde. Zoals Naomi scherp opmerkte ontstond toen “Homeland Security”. Tegelijk werden burgerrechten met een pennenstreek opgedoekt. Ook een aanrader dat boek.

Heel lang focust onderzoek op de effecten van zon zich op de productie van vitamine D. Er is ruimschoots bewezen dat wie geregeld de zon opzoekt zijn vitamine D op peil kan houden. Niettemin moeten we altijd rekening houden dat het per persoon zal verschillen. Vandaag de dag verlegt de aandacht zich steeds meer naar de kwalijke effecten van zonlicht. Een meermaals verbrande huid verhoogt de kans op huidkanker.

De huidige trend waarschuwt ons tussen 12 en 3 uur direct contact te mijden en speelt in op angst door overal smeerpalen te installeren, jonge kinderen te wijzen op zonwerende kleding en soms ook het gebruik van zonnebrillen aan te raden.

Het aantal gevallen van huidkanker stijgt, zo zegt men. Maar we weten uit de corona periode waarin het testen centraal kwam te staan (zo veel mogelijk laten plaats vinden) dat we stijgende aantallen krijgen door de toegenomen frequentie van onderzoek. Wie naar de officiele cijfers in de V.S. kijkt ziet dat het aantal sterfgevallen al jaren daalt. In Nederland is het aantal sterfgevallen laag en vanaf 2010 vrijwel constant. Ofwel, het aantal registraties van huidkanker (welk type?) stijgt maar de sterftekans is niet opmerkelijk veranderd. We moeten ook niet vergeten dat huidveranderingen makkelijk zijn te constateren en we er al jaren op worden gewezen dat te controleren. Logisch dat steeds meer mensen naar de arts gaan en dus ook vaker de diagnose gesteld kan worden.

Het kwalijke aan de huidige campagnes is dat de nuance totaal verloren gaat. Ten eerste is het zo dat huidkanker zich in drie types manifesteert. ‘Goedaardige’ veranderingen in de huid zijn in de meerderheid. Ten tweede is het zo dat er steeds meer inzicht is gekregen in de positieve aspecten van zonlicht. Waar vroeger de focus alleen lag op de productie van vitamine D3 blijkt nu dat er onvermoede en positieve effecten bestaan, en de claims op dit gebied zijn niet mis. Een longitudinale studie van 20 jaar uit Zweden van Lundquist et al. toont aan dat vrouwen die meer blootgesteld zijn aan zonlicht langer leven en minder kans hebben op cardiovasculaire problemen. Het gaat hier om een gebied in Zuid Zweden waar uiteraard minder zonuren zijn dan rond de evenaar waar de effecten wellicht anders kunnen zijn. Bovendien leven de vrouwen die meer zonlicht toelaten langer. Hoewel in deze studie het aantal gevallen van kanker toeneemt wordt de kanttekening gezet dat dit voor een groot deel toe te wijzen is aan het feit dat ze langer leven. Het is nogal een bewering (onderbouwd door de studie overigens) dat tekort aan zonlicht een identiek effect heeft op levensduur als roken!

In een artikel van 2014 van Alfredson et al. is het aantal claims m.b.t. positieve effecten van zonlicht zelfs een stuk uitgebreider. Te weinig zonlicht zou de volgende negatieve effecten hebben;increased incidence of breast cancer, colorectal cancer, hypertension, cardiovascular disease, metabolic syndrome, multiple sclerosis, Alzheimer’s disease, autism, asthma, type 1 diabetes and myopia.

Persoonlijk vind ik het vreemd dat veel artikelen verwijzen naar het feit dat ze steeds minder buiten komen en niet focussen op het feit dat we binnen werken en blootgesteld zijn aan kunstlicht (met een ander lichtspectrum) en ons in een onzichtbaar veld van elektromagnetische velden (grote data stromen) bevinden. Deze lichtvelden en data-stromen kunnen m.i. niet als inert bestempeld worden en wellicht dat deze factoren wellicht beter verklaren dat het aantal gevallen van huidkanker toenemen. Want hoe logisch is het om de invloed van licht op huid en dieper ligende interne processen te kennen en dan geen aandacht te schenken aan de mogelijk desastreuze invloeden binnenshuis? Ik vond een publicatie waarin wel aandacht aan dit fenomeen geschonken wordt maar er op gewezen wordt dat er nog onvoldoende goed onderzoek verricht is. Een andere publicatie wijst ook op de mogelijk schadelijke effecten. De Europese Unie stelt in het ene document dat het zeer onwaarschijnlijk is dat kunstlicht effect heeft op het ontstaan van huidkanker maar verwijst op een andere pagina naar de verstoring van ons 24 uurs ritme met verhoging op de kankers die hierboven ook vetgedrukt staan. Als ons 24 uurs ritme verstoord raakt wordt ons vermogen om cellen te repareren verstoord. Het is nogal raar dat dit dan geen/weinig effect zou hebben op het ontstaan van huidkanker met verwijzing naar een verhoogd risico voor veel andere kankersoorten.

Een nog niet vermeld aspect in de analyse is dat in de V.S. de dermatologen zich steeds beter zijn gaan organiseren en met PR campagnes de nadruk steeds meer zijn gaan leggen op huidkanker. Hier vindt u een artikel dat er kritisch over schrijft.

Dit artikel is nog in bewerking en zal uitgebreid worden (1 mei 2024)