Wie ‘het geluid van de stilte’ van Inesz Weski leest ontkomt er niet aan te gaan twijfelen aan het functioneren van de Rechtsstaat. Bij de toeslagenaffaire zijn we nog immer collectief getuige van het onrecht dat mensen is aangedaan door eenvoudig een vinkje te zetten vanuit een Institutioneel racisme. Angstaanjagend hoe de levens van ouders en kinderen volledig zijn verwoest. Weszki’s boek blinkt misschien niet uit door structuur maar laat je geen keuze en doet je beseffen dat binnen onze Rechtsstaat zoveel olifantenpaadjes bestaan en gecreeerd worden dat er geen andere conclusie mogelijk blijkt dan met haar te constateren dat we collectief verdwaald zijn. De Staat, een ondoorzichtig netwerk van partijen en individuen dat er mee verbonden is, schept een parallel universum dat ondoorzichtig opereert. Toch volgt dat netwerk wel principes die bekend zijn uit de massapsychologie dan wel het inhuren van dubieuze kroongetuigen,het lekken van onwelgevallige informatie of het uiten van vage beschuldigingen in het publiek domein waardoor een externe druk ontstaat op de rechtsgang. Er komen naar mijn smaak te veel mensen in het verhaal van Weski voor die zich niet voorstellen noch aangeven uit hoofde waarvan ze ten tonele verschijnen of wie hen gestuurd heeft. Het is een troosteloze vertoning die zich voor mijn geestesoog aftekent. En dan ook nog een verhaal met een serieuze noot dat het u of een naaste kan overkomen.
Tenenkrommend is te lezen dat de advocatuur niet meer in staat gesteld wordt om de bronnen te raadplegen waaruit het OM naar believen, Weszki spreekt van algoritmes met wonderlijke zoekwoorden, kan putten en datzelfde OM zijn verhaal optuigt. Met andere zoektermen en dezelfde data-set kan eenieder een volledig ander verhaal verzinnen, zo stelt Weszki. We kunnen hier niet meer van onderzoek of waarheidsvinding spreken maar van een oncontroleerbare fabricage van narratieven.
Het is schokkend te lezen dat je zo maar dagen lang van de aardbodem verdwenen kunt zijn, je blijkbaar geen goede levenscondities met veiligheden geboden wordt, en dat roept bij Weszki terecht de vraag op of hier sprake is van een bewuste strategie om haar uit balans te brengen zo niet haar levenseinde te wensen.
Rode draad in het boek is de functie van geheimhouder. Net als een arts, vertrouwenspersoon in welke organisatie of geestelijk verzorgers zijn alle gesprekken in theorie geheim. Dat er spyware in omloop is die alles kan hacken zou ons allen moeten doen twijfelen of dat uberhaupt nog bestaat in deze tijd. Dat gegeven maakt het voor Weski onmogelijk om te doorgronden welke rol al die bekende en anonieme mensen die haar tegemoet treden spelen en welke informatie zij hebben die zij niet bezit. Vanwaar een aanbod kroongetuige te zijn en naar het buitenland te kunnen gaan? We moeten overigens niet vergeten dat het aanbod gedaan wordt aangaande de zaak rondom Taghi waar je na al die jaren wel een persoonlijk beeld van hebt gevormd maar er ook terechte juridische vragen opgeworpen worden door Weszki.
Het boek roept ongelooflijk veel vragen op. In welk krachtenveld bevindt het individu zich t.o.v. de Staat en staat die Staat dus tegenover ons of aan onze zijde ? Weszki geeft daar persoonlijk een antwoord op en het is aan ons als lezer om onze eigen positie te overwegen.
Overigens lees ik momenteel “The end of America’, een boek uit 2006 van Naomi Wolf. Daarin zie je welke strategien de Federale Overheid in de V.S. vanaf 9/11 volgde. Zoals Naomi scherp opmerkte ontstond toen “Homeland Security”. Tegelijk werden burgerrechten met een pennenstreek opgedoekt. Ook een aanrader dat boek.
Geef een reactie