Ik las er al jaren geleden over, de variabiliteit in de samenstelling van de Pfizer vaccin zou enorm zijn geweest. Het is onthutsend om in een recent onderzoek een grafiek te zien waarin de Deense (en later ook de Zweedse gezondheidsinstanties) opmerkten dat een klein deel (schatting is ongeveer 4,5%) van de batches een gigantisch aantal bijwerkingen had. Zij onderscheiden blauwe, gele en groene batches, ieder met hun eigen patroon in bijwerkingen.
Als er een consistent product aangeboden was zou het onmogelijk zijn om drie verschillende distributies in bijwerkingen te kunnen signaleren. Hoe dan ook is er dus gaandeweg iets veranderd in de samenstelling (of de wijze van transport en opslag). De slechte batches zijn vooral in de begintijd verspreid.
Even onthutsend is dat er ook een grote groep mensen in een groep zaten (de gele lijn) waarin het aantal bijwerkingen vrijwel nul is. Een terechte vraag is of deze mensen überhaupt wel een vaccin toegediend kregen.
Een vraag die voortvloeit uit deze bevindingen is of er nog wel over “de” effectiviteit van “het” vaccin gesproken kan worden.
In een online interview met Peter McCullough wordt dieper op deze bevindingen ingegaan. (link) Wrang is de constatering dat m.n. de groep vrouwen getroffen wordt door klachten die hun vruchtbaarheid lijken aan te tasten of te vernietigen.
Het dossier corona vaccins is voor mij met deze bijdrage gesloten. De conclusie na het lezen van talloze artikelen is helder. Er zijn injecties toegediend die zwaar letsel aan mensen hebben toegebracht, de talloze signalen dat er iets mis is met deze injecties worden genegeerd , informatie wordt verzwegen (komt ook in het interview met McCullough weer naar voren) en geen van de verantwoordelijken wil er verantwoording voor nemen. Kortom, we zijn getuige en slachtoffer van een ‘vaccin—campagne met rampzalige uitkomsten en in plaats daarvan te leren gaan we er mee door. Dat is niet alleen krankzinnig te noemen maar een misdaad tegen de menselijkheid.
Bij de nieuwe wereld tv is een interview met Ineke Visser geplaatst. Zij verwoordt daar wat voor mij en veel van mijn vrienden de reden is om niet tot orgaandonatie over te gaan. Het voelt als schrijnend in een samenleving rond te lopen waarin de organen of weefsels slechts als bouwstenen worden gezien die je zo maar kunt overdragen van de ene naar de andere mens. Kernbegrip is dat hersendood zoiets zou betekenen als een toestand waarin je zonder gevolgen voor gever en ontvanger iets kunt uitnemen c.q. in het lichaam van een ander kan plaatsen.
Zonder gevolgen, dat is waar het om draait, gaat uit van een zuiver mechanistische overdracht. Het ontkent dat ieder onderdeel van het lichaam een integraal en essentieel onderdeel is geweest in het ‘leren’ van de mens in zijn leven. Dat leren is uiteindelijk iets dat we na onze dood meenemen als een fijnstoffelijke ervaring. Niet voor niets beschrijft b.v. het “Corpus Hermeticum” , een gnostisch geschrift, hoe we in het sterven (wij noemen de mens dan al dood) door sferen heentrekken en steeds meer van ons stoffelijk bewustzijn achterlaten maar met een essentie terugkeren in het groter geheel.
Wie begrip heeft voor trauma’s, ongelooflijk schokkende ervaringen, kan het liggen op de operatietafel tijdens het uitnemen van de organen, dat proces zet pas de werkelijke lichamelijke dood in gang, als een uiterst indrukwekkend, niet positief bedoeld, einde zien. Hoe kan het dat een hersendood protocol, de mens gereduceerd tot zijn denken, ons al het andere , het mooiste zou ik zeggen, onderdeel van het sterven, dat terugtrekken van fijnere indrukken zo ruw verstoort? Hoe klinisch, beperkt, kijken wij naar de dood? In de taoïstische leer huizen in al de organen geesten. Iedere geest met zijn eigen essentie. Innig verbonden en iets dat je wil harmoniseren in plaats van ruw scheiden.
In een adem kom ik terug op iets dat ik in een eerdere bijdrage al aanstipte. Bij IVF is het incarneren in een lichaam teruggebracht tot een proces dat niet in een heilige ruimte, de vereniging van man en vrouw, plaats vindt maar in een kille, klinische omgeving plaats vindt. Die IVF conceptie zal denkelijk zelfs beïnvloed worden door de houding van diegene die het tot stand brengt. De eerste indruk van het organisme is niet een donkere sacrale plaats maar een verlichte ruimte die op een andere manier, aan de wortel van het leven, de toon zet. Welke toon?
Als ik een ding leerde in mijn leven dan is het dat kosten en baten bij veranderingen onvoorspelbaar zijn. Ik vatte dat voor mijzelf samen in één zin: “ Geen interventie zonder consequentie”, makkelijk te onthouden en een waarschuwing voor mijzelf alert te zijn in mijn waarneming. De tijdschaal waarop de veranderingen zich kunnen manifesteren kunnen enorm variëren en vereisen scherpte.
Een tweede lering die ik uit dit leven trok, en dat is begrijpelijk als je het voorgaande las, is dat alles met elkaar verweven is. Hoe weten we vaak niet maar dat het een feit is kan je ontdekken als je je leven lang met mensen praat en hun individuele pad deels leert te begrijpen, als je leest over de complexe verwevenheid van het ondergrondse leven met het bovengrondse leven in eco-systemen of naar sociale interacties tussen groepen mensen kijkt waarbij oud zeer pas op een lange tijdschaal tot erupties van geweld kunnen leiden.
Op grond van bovenstaande inzichten is het voor mij glashelder dat iedere ingreep die we doen in een complex systeem dat in een dynamisch evenwicht is, tijdelijk of wellicht permanent in een andere staat van zijn wordt gebracht. Wie daar een ‘gevoel’ bij wil krijgen moet wellicht het gehele interview met Pieter Borger bij Blackbox.tv bekijken. Ons innerlijk systeem, ik probeer het in mijn eigen woorden om te zetten, kan op grond van de situatie (omgeving) of anderen ingrepen zichzelf reorganiseren. Dezelfde bouwstenen zijn nog steeds aanwezig maar gaan andere programma’s draaien. Zoals Borger het zelf verwoordt; “ dezelfde mensen zijn in een ruimte aanwezig maar door ze andere plaatsen in het geheel te geven ontstaan er heel andere gesprekken en dynamieken”.
Pas sinds een jaar of 4 buig ik mij, begrijpelijk omdat covid het wereldtoneel betrad, over het verhaal van vaccinaties. Ik ben geen deskundige maar lees graag verhalen van diverse deskundigen en probeer er voor mijzelf een weg in te vinden. Een in het oog springende aspect is voor mij dat louter kijkend naar influenza en covid er met een schijnbaar speels gemakt talloze spuiten in mensen worden gezet. De analogie tussen spier die je moet trainen of een afweersysteem dat je scherp moet houden lijkt logisch maar roept evenveel vragen op. Bij het zetten van spuiten injecteer je meer dan eens per jaar een cocktail aan stoffen in het lichaam, een ongekende mix voor wie de litteratuur bestudeert (zoek naar adjuvanten en u weet waar ik op doel). Is het logisch aan te nemen dat deze stoffen geen bijwerkingen veroorzaken? Maar goed, dat is niet waar ik naar toe wil met mijn verhaaltje.
Het is voor mij onvoorstelbaar dat we met de vaccinaties geen evenwichten verstoren. Dat is te mooi om waar te zijn. Toch is het precies daar waar het om draait in de bevindingen van de Deense professor Christine Stabell Benn. Jarenlang onderzoek met collega’s in West Afrika, en later ook op andere plaatsen herhaald, maakt duidelijk dat vaccins effectief kunnen gezien het doel waarvoor ze ingezet worden. En soms kunnen ze positieve , “onverwachte” volgens star denkende wetenschappers, effecten hebben op de totale sterfte. Het voorbeeld betreft een polio vaccin dat de algehele sterfte onder jonge kinderen verminderde. Maar hier komt het, de weegschaal kan ook de andere kant op bewegen. Van een groot aantal vaccins, zo stelt Stabell Benn vast, is het effect op de totale sterfte negatief of vergroot het de gevoeligheid voor andere virussen. In Guinea-Bissau werd in de jaren 80 het DTP vaccin geïntroduceerd. Het blijkt op langere termijn het risico op sterven voor jonge kinderen met een factor 5! te vergroten.
In de praktijk voordat het mRNA covid vaccin werd geintroduceerd, gebruikte men “live” en “no-live” vaccins. In de ‘live’ vaccins is een verzwakte versie van het virus aanwezig. Dat daagt ons immuunsysteem op een veelzijdige wijze uit, zo blijkt uit haar onderzoek. Deze vaccins krijg je eenmalig toegediend. De “non-live” vaccins blijken ons systeem een eenvoudig kunstje te leren. Stabell Bell schetst het beeld van een ballenmachine op de tennisbaan die voortdurend vanuit dezelfde richting een bal met dezelfde snelheid op ons afvuurt. Komt die onverwacht uit een andere hoek dan kan ons immuunsysteem daar niet adequaat op reageren en levert het gezondheids-nadelen op wanneer het virus ons treft.
Het verbaast mij niet dat deze informatie die al jaren bekend is niet verder onderzocht wordt en het type onderzoek van Stabell Benn als ‘controversieel” bestempeld wordt. We zijn hier getuige van de wetenschap die, een bekend probleem in iedere tak van onderzoek, zijn oude paradigma’s (vaccins zijn goed) krampachtig verdedigt terwijl generiek denken, op een grotere (tijd)schaal kijken, een geheel ander beeld laat zien.
Toch wil ik ook een persoonlijke kanttekening bij dit verhaal plaatsen. Als je naar een nog groter perspectief uitzoomt zien we hier naar voren komen dat in contact komen met welk virus dan ook ons immuunsysteem uitdaagt. Wie het immuunsysteem als een niet van ons hele wezen te scheiden systeem ziet, en dus als een vitale schakel in ons ‘zijn’, begrijpt dat de virussen, die we als ‘schadelijk’ en onwenselijk beschouwen, we vaccineren wat raak tegenwoordig , niets anders zijn dan omgevingsfactoren die enerzijds de gezonde mensen sterk houden en de mensen met een zwakker systeem bedreigen. De vaccins kunnen dan , tijdelijk?, een voordeel bieden. Maar op grote schaal bekeken kunnen de lange termijn effecten daarvan zijn dat de ‘geredde’ mensen vatbaarder kunnen worden voor andere bedreigingen. Kortom, door de vaccins verleggen we het evenwicht maar is het onmogelijk een balans op te maken over het nut, denk ik .
Het is geen grap, het reflecteren van zonlicht via satellieten en projectie naar het aardoppervlak opplaatsen waar b.v. zonnepanelen parken staan. Dat is het doel van een ‘start-up” die “Reflect Orbital” heet. Dit soort initiatieven zal op een nog grotere schaal destructief zijn voor het leven op aarde. Hoe krankzinnig kan het worden in de toekomst als steeds meer aanbieders de nacht gaan verstoren om de economische opbrengst te maximaliseren?
Een paar weken terug had ik een mooie ontmoeting en kreeg ik een proefflesje Frankincense, ook wel bekend onder de naam Boswellia. Deze olie kun je als druppel onder je tong innemen. Ik had me nog nooit bezig gehouden met Bach Bloesem therapie of welke andere vorm waarin oliën een rol spelen. Ik ging er blanco in en onderzocht in een aantal periodes wat het met mij deed. En dat kan ik toch wel indrukwekkend noemen.Maar voordat ik hier deel wat mijn persoonlijke ervaring was is het misschien interessanter om de gedachte achter deze producten in mijn eigen woorden te beschrijven.
De olie is afkomstig uit een plant of boom, maar zoals we weten is die op zijn beurt in groter perspectief ingebed in een eco-systeem wat ongekend complex is. Zoals de mens kan een individuele plant slechts in symbiose met alles om zich heen tot ontwikkeling komen. Of we het over mineralen, bacteriën, schimmels, organisch afval van dode planten en dieren , water of zon hebben, er is een ongekend complex van ‘weten’ en ‘functioneren’ verborgen in het web waar de plant of boom onderdeel van is. De plant heeft zijn eigen wijsheid en kennis opgeslagen in het DNA. De wijsheid, soms verwarren wij dit met ons brein of denken, is een bewustzijnsveld dat een geheel eigen geschiedenis en verhouding tot zijn omgeving kent.
Terug naar de begrippen, eigen weten, een eigen bewustzijnsveld, een manier van functioneren in het groter geheel, die ik hiervoor in de zinnen bijna gedachteloos opschreef. Precies die unieke kennis laten we toe in ons eigen eco-systeem als we de olie tot ons nemen. Afhankelijk van de mate van ontwikkeling die je persoonlijk doormaakte zal de kennis van die olie een uitwerking hebben die jouw systeem toestaat. Wie dat niet direct begrijpt moet zich realiseren dat iedere therapie een slaagkans heeft die te maken heeft met de persoonlijke instelling. Dat je dus anders kunt gaan functioneren is potentieel verborgen in die olie.
Misschien overbodig, maar laat ik nog een andere invalshoek zoeken. De olie is een informatiedrager, een boodschapper, die gehoord wordt door diegenen die horen willen. Het doet me denken aan mensen uit verre landen die doordrenkt met de kennis en wijsheid van hun eigen cultuur je kunnen verblijden met hun verhaal en jouw inzichten fundamenteel kunnen veranderen.
Toen ik flesje Frankincense in mijn handen nam, ging invoelen, voelde ik golven van energie om het flesje pulseren. Na enige tijd voelde ik dat het bewustzijn van het lichaam, het fysieke vlak, verdween. Na een korte proefperiode begrijp ik dat het voor mij persoonlijk werkt als een medium om dieper in de niet stoffelijke aard van alles door te dringen. Dromen veranderden, inzichten verdiepten en taal veranderde. Hoe mooi kan het zijn ook deze ingang te gebruiken als je uit balans bent!
Wie “The darkness Manifesto” leest ontkomt er niet aan, of laat ik zeggen dat het mij overkwam, steeds dieper in te voelen hoe belangrijk het ritme van donker en licht is voor ontelbaar veel dieren, zo niet alle, in ons eco-systeem. Talloos zijn de voorbeelden in dit boek waarbij bevruchtingen precies tijdens volle maan plaats vinden. De minste verstoring van dit ritme van licht naar donker vice versa betekent letterlijk het doorbreken van een oeroude cirkel van programmering en het begin van het einde van veel soorten. Als de voortplanting mislukt door zelfs de kleinste lichtverstoring heeft dat dramatische effecten. Een voorbeeld, populair maar misschien daardoor aansprekend, is het verhaal van de clownfish Nemo.
Tijdens het leesproces kwam ik, ook door het lezen van wetenschappelijk medische litteratuur, steeds meer op het spoor van de ongekende dynamiek die bestaat dankzij deze dagelijkse licht/donker overgangen, en het belang van de interne klok.
Niet rationeel, hoewel er al veel onderzoek gedaan wordt, kan ik niet anders concluderen dat wat ik lees over het dierenrijk letterlijk over ons gaat. En de rampzalige gevolgen die verstoring van dat ritme heeft voor alle onderzochte dieren, namelijk een aantasting van de mogelijkheid tot voortplanting gaat in die gevallen altijd ook over ons, de mens.
Bij onze voortplanting praten we over een complex proces waarin geurstoffen en sensitiviteit voor die geuren beïnvloed wordt door kunstlicht. Het blauwe licht, ik schreef er al over, heeft een intense invloed op ons endocriene c.q. hormonale systeem. Toen ik dit vanochtend schreef ben ik gaan zoeken naar onderzoek. Het was mager wat ik tegenkwam [2]. Hoe vergaand zijn de conclusies die we moeten trekken in onze samenleving als ons reproductief vermogen ernstig verstoord wordt door ons verslaving aan kunstlicht en welke oplossingen moeten er komen om ons uit deze cirkel te trekken?
[1] The Darkness Manifesto, Johan Eklof, Penguin book, 2022
[2] Light’s Impact on Fertility: Unveiling the Maybe Connection Between Nighttime Illumination and Global Societal Changes. Wenqing Fang, Chaopu Yang, Taiyang Chen, Youming et al. April 4, 2024, Physics and Society
Het lezen van “The darkness Manifesto, Why the world needs the night” (Johan Eklof) maakt duidelijk dat we in onze verlichte samenleving een ongelooflijke schade hebben toegebracht aan het nachtleven. De eenzijdige focus op CO2 en temperatuur sust velen van ons in slaap, als zou de planeet daarmee gered kunnen worden, omdat we in toenemende mate bestuiving door nachtdieren en voortplanting van de nachtelijke soorten een steeds grotere slag toebrengen. Na lezing van dit boek en wetenschappelijke artikelen over de invloed van licht via de huid / ogen kreeg ik het beeld van een verstoorde dans op mijn netvlies. De dans van mens en dier met het ritme van licht en donker door de seizoenen heen heeft ingeboren patronen doen ontstaan, zoals de belangrijkste, het circadisch ritme, de biologische klok. In de nachtelijke uren dansen insecten en overige nachtdieren mee in het licht van de maan of reflecties in het landschap. Dat ritme zet ze aan tot het zoeken van partners door b.v. precies op tijd lokstoffen uit te scheiden of het begin van de lokroep bij het ochtendgloren. Wij zijn in een voortdurende dynamisch evenwicht met het licht (golflengte en intensiteit) door de dag heen.
We hebben in onze expansiedrift, de wonderlijke neiging om allerlei monumenten of parken in de nacht te verlichten, een ongekende destructieve invloed op het insectenleven en van vogels (bedenk dat ongeveer 2/3e van die populatie in de nacht migreert) en daarmee ook de bestuiving van allerlei plantensoorten vernacheld. Hoewel er een groeiend bewustzijn is dat we het nachtleven ingrijpend beïnvloeden zie je om je heen dat er geen lering uit getrokken wordt. Wie tegenwoordig op een camping staat, ik kom er wel eens, ziet felle buitenlampen en ‘gezellige’ lampjes de hele nacht door branden. Blijkbaar zijn we ons er niet bewust van dat het o zo gezellige kamperen bij de boer of in de natuur door onszelf ingrijpende veranderingen, vernietiging van het eco-systeem, tot gevolg heeft. Bomen in een lichtrijke omgeving ontspruiten vroeger in het voorjaar, merels in lichtrijke omgeving beginnen vroeger met zingen en lopen weken voor met broeden op merels in donkere streken. Het ontbrekende begrip reikt veel verder. Vrij weinig mensen realiseren zich dat we hiermee ook onszelf een slechte dienst bewijzen, ook ons eigen circadisch ritme wordt hiermee aangetast en dat heeft vergaande gevolgen. Uit een publicatie over de relatie tussen lichtvervuiling en b.v. kanker of stemmingsproblemen haalde ik dit figuur [1].
Screenshot
Lichtvervuiling moeten we vooral niet verwarren met meer kunstlicht buiten. In ons dagelijks leven staren steeds meer mensen ongelooflijk veel uren naar een scherm. Het doet me denken aan het onderzoek naar de hoeveelheid licht die vogels in een experiment binnen kregen, dat was 1000 keer meer dan voor vogels in gebieden zonder vervuiling. Er wordt veel onderzoek gedaan naar de invloed van blauw licht, zeker als de donkere uren aanbreken, omdat men hiervan vermoedt (weet) dat het ons slaap-ritme kan ontregelen. Ik was echter vooral ook op zoek naar artikelen die een complexere benadering van licht op ons als organisme mogelijk maken.
De huid als een endocrien systeem
In een mooi overzichtsartikel uit 2016 [1] wordt uitvoerig uitgelegd dat de huid een eigen endocrien systeem vormt en ook een directe terugkoppeling kent met de hersenen. Veel mensen weten uit ervaring dat stress invloed heeft op het functioneren van de huid. En het is ook bekend dat zogenaamde geur-receptoren in de huidcellen reageren op de smeerseltjes die wij aanbrengen. In de huid bevinden zich ook lokale netwerken die in interactie zijn met de UVB , die via de huid binnendringt, eheeft een bewezen effect op de niveaus van opioden in de hersenen. Dat artikel stelt bovendien; “ The skin has eyelike photosensory system”.
Er zijn onderzoeken gaande met lichtgevende stoffen die in het lichaam neurale netwerken kunnen beinvloeden.
That phototherapy also may hold promise in the treatment of selected systemic autoimmune diseases such as rheumatoid arthritis, inflammatory bowel diseases, multiple sclerosis, and scleroderma (59, 66, 68, 150, 152) all of which renders the need to better understand the UV-skin/eye-brain axis discussed here even more pressing
Deze onderzoeken doen mij vermoeden dat het licht dat via alle grensvlakken ons lichaam binnendringt een zeer complexe en verrijkende invloed heeft.
De golflengte distributie varieert van zons- opgang tot zons-ondergang
Natuurlijk licht verandert van kleur gedurende de dag. Op een zomerse dag, in de middag, zal er relatief veel blauw licht aanwezig zijn. Dit zet ons systeem ‘aan’, het activeert ons. In de avonduren ontvangen we meer oranje-/rood licht waardoor ons systeem in een ontspanningsfase komt. Zonder dat we het exact kunnen registeren zijn we onderworpen aan een natuurlijk ritme waarin verschillende golflengtes op ons inwerken. We zijn in een voortdurende dans met het licht via onze ogen, via onze huid en ook via de schedel die zeker ook licht doorlaat in de hersenpan. Dat ritme hebben we volledig doorbroken door het binnen werken en ook in de avonduren nog naar computerschermen te turen, die over het algemeen ook dat blauwe licht, dat ons activeert, uitzendt. Ik zocht naar onderzoeken die kijken naar de mogelijke verstorende werking van beeldschermen. Daarin vallen twee dingen op. Er wordt aangenomen dat het beeldscherm in relatie tot de omgeving zo weinig licht geeft dat het geen invloed zou hebben (?) en de focus ligt op de invloed van blauw licht in relatie tot ons circadisch ritme. Als we in de avond veel blauw licht incasseren zal dat ook ons eetpatroon veranderen. De kans dat we blijven eten is groter omdat we in de ‘actieve’ modus gezet worden.
De intensiteit van het licht varieert van moment tot moment. Erupties van de zon zijn grillig en de vorming van wolken en de invalshoek zullen hun invloed doen gelden. We zijn dus onderworpen aan een dynamisch lichtspel. Als we dat vergelijken met een werkomgeving waarin licht van constante intensiteit op ons schijnt moet je je afvragen in hoeverre dat onze dynamiek ondersteunt of ondermijnt. Ik weet het niet, maar het is zeer goed voorstelbaar dat we ons aanpassingsvermogen, het innerlijk ritme, ernstig verstoren. Het doet me denken aan de hart-coherentie. Door meditaties kun je een harmonische beweging creëren waarbij alle organen optimaal met elkaar en dynamische (een variabel ritme in de tijd) samenwerken. Deze dynamische, variabele beweging, ontzeggen we onszelf door werken in kunstlicht.
UV licht via de schedel en bruin vet
Waarom zou je dat willen weten of begrijpen? Heel lang ging men er van uit dat het licht alleen via de ogen verwerkt werd in visuele beelden. Dat blijkt niet het geval te zijn. In ons lichaam bevinden zich ook stoffen c.q. cellen die reageren op het licht. Een voorbeeld is dat diep in de hersenen liggen proteïnen , opsin 5, die direct reageren op violet licht dat via de schedel naar binnen komt [2] Overigens bevindt dezelfde proteïne zich in de huid en de retina. Deze stof zorgt voor de temperatuur in het lichaam. Als UV licht binnen komt heeft dat een direct effect op de temperatuur in onze bruine vet reserves. Bij afwezigheid van dit violette licht raakt ons lichaam verstoord en dat zou invloed hebben op verbranding van bruin vet, althans dat wijst een onderzoek bij muizen uit. Het wordt onderzocht in relatie tot obesitas.
Ik schreef al eerder over het huidige (angst)beleid m.b.t. zonnen. De vraag die ik hernieuwd aan mijzelf stel is of insmeren en ons ten koste van alles beschermen tegen UV licht wel wenselijk is. Nog afgezien van de vele ingrediënten en hun geur (en onze huid reageert ook op geurende stoffen) beïnvloeden we met het insmeren onze inname van UV licht. Waar we denken, ik keek naar de cijfers en zag in ieder geval geen stijging van het aantal huidkanker doden, dat we huidkankers voorkomen grijpen we in op een fundamenteel systeem dat kan leiden tot ongewenste effecten m.b.t. temperatuur-regeling in het gebied van bruin vet. Dan praten we mogelijkerwijs over verstoring van een fundamenteel systeem dat een grote invloed op onze gezondheid heeft.
Wie op de wikipedia pagina leest over bruin vet ziet dat ook dit systeem een essentiële rol speelt in ongelooflijk veel lichaamsprocessen.[3] Ik ben zeker geen deskundige, vraag me wel van alles af als ik de litteratuur lees, en verwijs ook naar een artikel van Harvard dat zonnebrandolie propageert. [4] In een kort overzichtsartikel kun je lezen welke ingrediënten er in deze producten zitten. [5] Heel opmerkelijk vind ik dat er in de 2% toeslagstoffen soms ‘blauw licht blockers” gebruikt worden. Dat lijkt mij overdag toch niet zo’n wijs besluit en dat klopt. De marketeers zijn vindingrijk. De promoten deze ‘blue light blocking sunscreens’ voor gebruik binnenshuis (!). Daarmee wordt angst gezaaid en bovendien wordtvoorbij gegaan aan de activerende werking van blauw licht overdag. Ook moet je je realiseren dat via de ogen een groot deel van dat licht gewoon je lichaam instroomt en op alle niveaus zijn werking heeft.
Nog een stapje verder, de verschillende lichtbronnen
Nog niet zo lang geleden waren de peertjes gemeengoed. Een tungsten draadje werd verhit en gaf een lichtbron met relatief veel emissie in het oranje/rode spectrum. Andere bronnen werden gemeengoed omdat ze vooral veel minder energie verbruiken. Maar waar aan de ene kant winst (energieverbruik lager) wordt geboekt gaat dat ten koste van een lichtspectrum dat heel anders is. In [6] staat e.e.a. mooi uitgelegd en uit dat artikel haalde ik het volgende plaatje.
Screenshot
Zoals u ziet heeft de led lamp een heel ander patroon dan de klassieke lamp en kan men die uiteraard steeds meer aanpassen. Ik kan er niets zinnigs over zeggen maar er is een opvallend verschil met de klassieke lamp. Die heeft een spectrum dat sterk overeenkomt met meer oranje en rood zoals je aan de eind van de dag ook bij het donker worden ervaart. De vraag is voor mij of deze lamp niet veel beter aansloot bij het langzaamaan afschalen van ons endocriene systeem (ontspanning). Veel mensen, en ik ook, hebben diverse led lampen in huis maar er zijn er bij die sterk in het blauwe spectrum uitzenden. Dat is feitelijk geen toe te juichen keuze omdat ons dat teveel activeert. De led met blauw licht in het spectrum wordt als de ideale lamp om te werken gepromoot maar is in de buitenwereld bewezen destructief en ook in de avonduren verdacht, hoewel steeds meer onderzoeken lijken aan te tonen dat het ons waak-slaap ritme inderdaad verstoort [7].
Licht en slaap problematiek
Of licht , en dan het blauwe, daadwerkelijk de reden is dat mensen slecht slapen weet ik niet. Het is echter wel opvallen dat het CBS constateert dat het aantal mensen dat dit type problematiek meldt groeiend is.[8]. Er zullen ongetwijfeld een groot aantal verschillende oorzaken bestaan maar de bekende factoren, zoals schermgebruik in de avonduren, zou bij voorkeur toch aangepakt moeten worden. Slaapgebrek verhoogt immers de kans op depressies, angststoornissen, obesitas, Diabetes Type II, darmkanker, prikkelbare darmsyndroom en cardiovasculaire aandoeningen.
U leest het overal, we moeten minder vlees eten, en overgaan op plantaardige producten. Maar de rauwe werkelijkheid is dat beleidsmakers weten dat die transitie onhaalbaar is. De kwaliteit van de eiwitten uit planten is minder, niet alle essentiële aminozuren zijn er in aanwezig en in een aantal andere artikelen op mijn blog vindt u nog veel meer kanttekeningen bij deze transitie.
Toen ik me vandaag verdiepte in mycoproteinen , ik had er nog nooit van gehoord, kwam ik er achter dat men schimmels gebruikt die in reactoren onder gecontroleerde condities (o.a. temperatuur, zuurgraad, hoeveelheid water en temperatuur) en op de juiste substraten geplaatst eiwitten produceren. Er zijn al veel alternatieven voor vlees op de markt waarin naast een deel plantaardige componenten meer dan 30% bestaat uit deze mycoproteinen.
De slogan dat we meer plantaardig moeten eten maskeert een proces waarin steeds meer niet plantaardige ingredienten in ons eten verwerkt worden. En die bovendien nog in een industriele omgeving, reactoren, tot stand komen.
Het is een listige truc om met een aangename term een transitie in beweging te zetten die ons steeds meer niet plantaardig voedsel laat nuttigen want u weet ongetwijfeld dat ook het gebruik van meelwormen en sprinkhanen toeneemt.
Project 2025, de vrucht van een Stichting die zich een onafhankelijke denktank noemt, en naar eigen zeggen gesteund wordt door meer dan 500.000 Amerikanen, publiceerde recentelijk een 900 pagina’s tellend rapport dat voorziet in een actie-periode van 180 dagen na inauguratie van de nieuwe president (lees; Trump) om de puinhopen van de Democraten te herstellen, en zo zeggen ze, een vreedzame transitie naar een nieuw gouvernement vorm te geven.
Wat zien we hier gebeuren? Ver van de V.S., niet ingebed in de dagelijkse polarisatie aldaar, vallen mij een groot aantal zaken op. – Er is een puinhoop gecreëerd door de Democraten – Dat vergt een actieplan – Zittende ambtenaren moeten vervangen worden – Justitie moet direct onder regie van de President komen te staan
De essentie van dit plan ,gebaseerd op het stuk over FBI en justitie, is als volgt; Er heerst chaos, we benoemen in het rapport allemaal zaken die niet in orde zijn (daar kun je je als argeloze lezer in vinden) en creëren daarmee het beeld dat het een puinhoop is, we benoemend dat er partijdige mensen op alle posten zitten, we benoemen dat we binnen de kaders van de wetgeving onpartijdigheid moeten herstellen , maar de uiteindelijke conclusie van het hoofdstuk over Justitie en FBI is dat deze veel directer onder aansturing van de President valt. Een slimme opbouw. Beginnen met een emotioneel appel op de lezer, draagvlak opbouwen om de geesten rijp te maken, en vervolgens aan het eind tot de conclusie komen dat de directe macht en invloed van Trump vergroot moet worden.
Waarom ben ik zo kritisch? Ik heb veel gesprekken gehad over slachtoffers van psychopaten, heb me er jaren lang in verdiept, en weet dat deze mensen zeer extreme uitspraken doen waarvan de buitenwacht ze negeert of als een ‘grap’ beschouwt maar in essentie het diepste verlangen van die mensen zichtbaar maakt. Leest u het hier nog maar eens na wat Trump zoal zei. Wie het nog niet gelooft moet eens teruggrijpen op zijn herinneringen. Trump sprak zijn bewondering uit voor Putin en bezocht Kim Jong-un.
Wie het boek “The End of America” van Naomi Wolf er op na leest of het boek “ de psychologie van het totalitarisme” van Mattias Desmet open slaat weet dat de transitie van democratie , en Project2025 spreekt over een transitie met een jaartal om de urgentie te onderstrepen, naar totalitarisme gedragen wordt door het volk dat niet doorheeft dat ze hun fundamentele rechten aan het verliezen zijn.
Wie zich verbaast over ‘de polarisatie” moet zich realiseren dat die situatie juist de rechtvaardiging schept voor een ferme omwenteling, een ‘coup d’etat’, die moeilijk terug te draaien is.
