Ik heb direct contact met iemand die een zeer breed spectrum aan essentiële , natuurlijke , oliën gebruikt om het lichaam te prikkelen. Inhaleren, aanbrengen op de huid en inname via de mond van een paar druppels levert opmerkelijke resultaten. Ik noem het de breed-spectrum stimulatie van het hele lichaam die bij haar een ziektebeeld met neergaande ontwikkeling al 8 jaar doet stagneren. Wonderlijk? Ik weet het niet en ik moet benadrukken dat haar hele levensstijl een aanpassing heeft ondergaan. Het voorrecht om dit proces te mogen volgen zet mij er toe aan gezondheid in een ander perspectief te zien. Ik houd het er voorlopig op dat het bombardement aan prikkels het lichaam op vele terreinen uitdaagt en het daardoor stimuleert. Was deze vrouw meegegaan in het narratief dat er een geneesmiddel ingenomen moest worden en de ziekte progressief degeneratief zou verlopen dan zou ze door deze 1-parameter benadering (medicijn-degeneratief) ook werkelijk in die glijvlucht zijn gekomen.
Dit weekend kwam ik in met twee mensen in een heel andere discussie terecht. Beiden vertelden over mensen met smetvrees. De angst die hun leven beheerst, de angst voor microben en virussen, heeft een destructieve uitwerkingen op hun leven. Vaste, zich herhalende patronen , beheersen hun leven en verschralen het contact met de buitenwereld. Een hand geven, een lepeltje van een ander aanpakken, een niet goed afgewassen kopje, de deurknop niet willen beetpakken, het zijn zo van die aspecten die hen vervreemden van de omgeving en contact met anderen. Beide gesprekspartners beamen dat de angst voor smet die mensen steeds ernstiger beperkt in hun sociale omgang en ook het lichaam op punten doet verstarren. De focus op 1 parameter vervreemdt die mensen van zichzelf en de wereld.
Het is gek om op nationaal niveau en wereldschaal soortgelijke ontwikkelingen te registreren. De uitstoot van Ammoniak c.q. NOx wordt gezien als de oorzaak van de teloorgang in bio-diversiteit. Deze 1 parameter benadering steekt een spaak in het wiel van allerhande processen rondom infrastructuur, voedsel productie en sociale structuren op het platteland. Als samenleving zijn we vastgelopen, wederom verstarring.
Hoewel er veel deskundigen zijn die zich durven te onttrekken aan het CO2 narratief wordt ons leven op alle gebieden beheerst door dit globaal uitgevente 1-parameter perspectief. Door te draaien aan de CO2-knop ontstaan er op talloze gebieden in de samenleving ernstige problemen en lopen we werkelijk vast. Niet alleen in de fysieke wereld leidt dit tot obstructies maar ook in mentaal-emotioneel opzicht lopen mensen vast in dit 1-parameter angst-perspectief.
Het is in dat licht bezien eigenaardig om te lezen dat de gedragseenheden die bij diverse ministeries werken aan het sturen van ons leven die taak hebben gekregen omdat wij naar hun zeggen de complexiteit van deze wereld niet meer kunnen overzien. Gek toch dat dat argument gebruikt wordt en wij geconfronteerd worden met de 1-parameter benadering van oorzaak-oplossing? We zien de effecten, een groot deel van onze populatie verstart door de angst.
U begrijpt waar ik naar toe wil? De Overheid kiest voor een bewuste sturing op 1 angst-parameter om op vele gebieden tegelijk uw manier van leven te beïnvloeden. Het is die 1-parameter benadering die diezelfde complexiteit (of groter) creëert die het zegt op te lossen.
Geef een reactie