De medische wetenschap heeft in de jaren 50 een onderzoek omarmd dat onterecht claimde dat er een oorzakelijk verband was tussen de sterfte aan cardiovasculaire problemen en de inname van verzadigde vetten. Die dwaling heeft alleen zoveel momentum kunnen krijgen omdat allerlei partijen de foute, op zijn minst zeer discutabele conclusie, omarmden en de voedings- en farmaceutische industrie er wel voordeel in zagen. 

De overigens door de onderzoeker, Ancel Keys, zelf ook niet zo stellig beweerde causaliteit is terug te voeren op een onderzoek dat hij in 1953 uitvoerde met cijfers van 6 landen (Japan,Italië, Australië, Engeland/Wales, Canada en de V.S.). Latere onderzoeken namen andere landen mee in hun studie en toonden geen correlatie aan en Dr. Harcombe voerde in 2020 een studie uit met data uit 181 landen (de absolute sterfte-cijfers versus de gemiddelde cholesterol cijfers) en kwam op een negatieve relatie uit. 

Door het kiezen van een beperkte of bewust gekozen data-set, passend bij de gestelde hypothese, kun je in onderzoek uitkomen op resultaten die je eigen (voor)oordeel bevestigen. We kunnen op grond van de gemengde uitkomsten van diverse onderzoeken constateren dat er geen eenduidige conclusie mogelijk is.

Het momentum van de cholesterol-hartfalen bewering is verkregen door gestuurde onderzoeken, die de correlatie op allerlei manieren zullen en moeten bewijzen, en daardoor bevestigen wat de onderzoekers willen. Een vergelijkbaar mechanisme kan men zien rondom de klimaat-apocalyps waarin CO2 als boosdoener in de etalage is gezet en vrijwel elk onderzoek zal aantonen dat dit ook echt de ‘oorzaak’ is van de opwarming.

In 1977 werd in de V.S. , mede onder invloed van de American Heart Association en de National Health Service , en ook door een toen sterk pleidooi van de onderzoeker Ancel Keys zelf, die zoals u las oorspronkelijk anders dacht, een set aan richtlijnen opgezet om in het dieet de consumptie van dierlijke vetten, eieren en vlees te verminderen. Tegelijk zouden er meer koolhydraten, meervoudig onverzadigde vetten , minder suiker en meer fibers te eten.

Was er toendertijd verzet ? Jazeker, Philip Handler, president van de National Academy of Sciences, verzette zich hevig. De onderbouwing van de richtlijnen klopte niet en hij noemde het “ een voedingsexperiment waarin de Amerikanen proefkonijn werden”. In het boek “the Great plant-based con” van Jayne Buxton staat uitgebreid uitgelegd wat er gebeurde met onwelgevallig bewijs. Zij ziet het volgende gebeuren;

– Doen verdwijnen van onwelgevallige studies

– Negeren van wetenschappers die met andere resultaten komen

– Het opvoeren van een paradox. Als voorbeeld noemt zij een studie uit 2015 in 
Japan waar een toenemende cholesterol gehalte gepaard ging met minder hartfalen

– Het aanpassen van de oorspronkelijke hypothese om zo de dans van kritiek te

ontspringen

Ik weet niet hoe het u vergaat maar ik zie de heldere parallellen met het huidig tijdgewricht waarin mRNA vaccins levens redden, ondanks talloze onderzoeken die anders doen vermoeden, en met de CO2 hypothese die centraal staat in het ‘global warming’ verhaal maar langzamerhand evolueert in een vage brij aan klimaat- en gezondheidsclaims. Iedere afwijkende mening wordt nu weggedrukt door een machtige lobby die zelfs zo ver gaat dat er een set van wereldwijde aanbevelingen rondom ons dieet is ontstaan. En iedere kritische lezer zou het boek van Buxton moeten lezen om te begrijpen dat dit een ongelooflijk ongezonde keuze is.

Dr. Aseem Malhotra is een gerespecteerd cardioloog uit het V.K. die ook een krachtig tegengeluid laat horen m.b.t. cholesterol.

Lachwekkend, pathetisch, betuttelend maar vooral heel fout, de beslissing die de burgemeester van Brunssum recentelijk nam. Deze burgemeester van CDA huize maakt een misstap die overigens niet de aandacht krijgt die het verdient. Zij persoonlijk heeft besloten dat het voor de inwoners geen goed idee is zich na een kritisch onderzoek zelf een oordeel te vormen van de claims , feiten of fictie?, rondom de klimaat discussie. Zij heeft zelfstandig, na grondig onderzoek naar ik aanneem waarbij voor- en tegenstanders van het narratief rondom de klimaatramp die aanstaande zou zijn, besloten dat het niet verstandig is om dat onderzoek ook nog eens persoonlijk te doen. Het predicaat ‘fout’ heeft zij er aan gegeven en omdat het volk dom houden haar belangrijkste taak als burger-moeder is kunt u met een gerust hart haar inzichten volgen.

Er staan ook nieuwe initiatieven van haar kant op stapel. Te denken valt aan het verbannen van benzine- en dieselauto’s, het lokaal verbieden van vlees consumptie, het verbannen van prostitutie wellicht of Palestijnse vlaggen, geen van al deze uitingen zijn meer te verantwoorden in het bekrompen perspectief van haar of sluiten, beter gezegd , niet meer aan bij de dominante narratieven die momenteel ‘bon ton’ zijn in het publiek domein. Ik raad u dus aan om “climate, the movie” online te bekijken. Het zal u wellicht op andere gedachten kunnen brengen.

We zijn getuige van een heel kwalijke en gevaarlijke ontwikkeling die in ongelooflijk veel domeinen gaande is. De overheid heeft zich het recht toegeëigend over de waarheid en bant afwijkende meningen uit, cancelt mensen, beperkt zich in de verdediging van het eigen gelijk met louter ‘experts’ die zich ook werkelijk expert voelen en het beter menen te weten dan ieder ander.

Hoewel ik persoonlijk al langer de mening ben toegedaan dat we in een totaal zieke samenleving zijn aanbeland, geen probleem lijkt meer oplosbaar, is het niet te bevatten dat weldenkende mensen zich niet meer kunnen en durven te onttrekken aan de dominante overtuigingen. Het kritische denken, het zelfstandig durven innemen van afwijkende standpunten op grond van eigen onderzoek, is niet meer het belangrijkste. Er wordt in diverse gremia een verhaal uitgedragen waar eenieder zich aan te conformeren heeft. 

Kapitalisme, de groeiende concentratie van macht en geld bij monopolisten, geeft ruim baan aan beïnvloeding die gestuurd is door geld. De belangen die gemoeid zijn met het steeds verdere uitbreiden van macht en invloed bepalen ‘de werkelijkheid’ en omdat ze met zoveel geweld (misleiding door PR en bevoorrechte posities in het politiek proces d.m.v. lobbyisten) de opinie kunnen beïnvloeden delven de critici het onderspit. We zien een massale verschuiving plaats vinden en zijn getuige van discussies, ongeacht het terrein, waarin de nuance verdwenen is. De tegenpolen worden bewust versterkt neergezet om ieder die dacht ergens op een glijdende schaal er tussenin te kunnen blijven vanzelf een keuze maakt om bij de voor- of tegenstanders te horen. Misschien kunnen we dit ook terugvoeren op de droom om wereldwijd tot een eensluidend beleid te komen , en dat kan alleen maar door een dominant narratief zo misleidend overtuigend te ondersteunen dat mensen er in gaan geloven. 

Wie zich nog wel eens verbaasd over de uitspraken c.q. het beid dat door publiek figuren wordt uitgevoerd moet zich realiseren dat de ogenschijnlijk ongeschikte persoon misschien wel de beste voor die baan is ! Dat is machtsdenken en zeer geschikt om van achter de schermen te sturen op de gewenste uitkomst. We zoeken niet altijd mensen met voor de hand liggende kwaliteiten.

Als je beleid voert op grond van een model dat niet klopt is het inhuren van een onkundig figuur wellicht handig. Die kun je, met uitleg die aan alle kanten rammelt, overtuigen van de valse inhoudelijke kant en vervolgens met de opdracht het te fixen de wereld in sturen. 

Wil je iets goedpraten dat overduidelijk fout ging c.q. schandelijk mislukte, dan is een persoon die geen probleem heeft met liegen ,geen schuld of schaamte kent en ook niet empatisch is diegene die rechtpraat wat krom is, geen schuld op zich neemt maar wel handig uitlegt waarom het misschien toch zo moest gaan als het gegaan is. De hoon, de kritiek, het ongeloof dat hem ten deel valt kan hij voor zichzelf prima verantwoorden en ze komen er mee weg!

Hoe vaak kom je ze tegen, de door een in het verleden opgelopen kwetsuur van ‘niet gezien zijne personen”, die compensatoir gedrag gaan vertonen. Ze zullen hoe dan ook slagen in het wereld en aan eenieder laten zien hoe goed ze zijn! Zo iemand heb je nodig om een onmogelijk lijkende opgave, door roeien en ruiten gaan, neer te zetten. De innerlijke wond is de motor om tot het gaatje te gaan en eenieder te laten zien dat het toch kan!

En dan de laatste categorie. Je hebt behoefte aan iemand die zo dom is dat die eigenlijk niet weet waar ie aan begint. Maar de eer van de baan, “goh, dat ze bij mij uitkwamen’, is zo groot dat ze zich laten te verleiden de baan aan te nemen. Op de achtergrond zijn diegene die echt aan de touwtjes trekken blij, ze vonden iemand die niet teveel vragen stelt, zich makkelijk laat kneden, die gewoon doet wat gevraagd wordt, en zo beleid uitvoert dat eigenlijk niet verdedigbaar is.

Het is jammer dat je dit soort kwalificaties niet in vacatures ziet staan maar dat komt ook omdat ze meestal ingevuld worden op een niveau waar de baantjes aan elkaar vergund worden en daar is geen formele vacature voor nodig.

Rollenspellen, verwarrende manieren om iets te leren, en het is voor mij de vraag wat we daar dan in kunnen ontdekken. Het is een hardnekkig onderdeel van talloze trainingen waarin je je kort mag inlezen in een rol om deze deze in dialoog uit te werken met niet zelden een groep mensen er om heen die het proces observeert. Dat zou een zinvolle manier moeten zijn om iets te leren. Maar de vraag is of we daarin leren wat de trainers zich er van voorstellen. Als je naar de dynamiek kijkt die in dit ‘spel’ verborgen is, kom je op een complex verhaal uit. Diegene die de rol speelt probeert een beeld neer te zetten dat vervuild wordt door zijn overtuigingen en ervaringen die hij zelf van binnen met zich meedraagt. Dat geldt ook voor zijn tegenspeler. Daarnaast is er een onwerkelijke setting gecreëerd die niet zelden spanningen oproept. Er kijk een of er kijken meerdere mensen mee. Voor de spelers is het , zeker als je gevoelig bent, een verwarrende situatie. Je kijkt iemand aan die een rol speelt, niet zichzelf is , en die signalen afgeeft die gemengd c.q. verwarrend zijn. Je bent een beetje jezelf, je bent een beetje je rol, je zoekt naar de invulling van die rol en bent dus hoe dan ook niet diegene die in de rolbeschrijving staat. Je vult maar wat in. En dan moet je tegenspeler uit de gemengde signalen die je uitzendt, verbaal en non-verbaal, een reactie geven op jouw spel. Hoeveel heeft dat nog met ‘werkelijkheid’ te maken? Hoe veel meer lijkt dit op een onontwarbare kluwen waarin je als tegenspeler een reactie geeft die misschien wel meer te maken heeft met de persoon die de rol speelt dan de rol, c.q. het beeld, dat die tegenspeler moet neerzetten? Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat het rollenspel ‘leuk’ is maar vooral niet serieus genomen mag worden.

Ooit mocht ik, om nog een stap verder te gaan, observeren hoe een familie-opstelling plaats vond. Iemand beschrijft zijn vraag en mensen uit het publiek mogen ‘representant’ zijn in een ruimtelijke opstelling. Super complex, wat daar gebeurt, omdat ieder van de representanten zichzelf meebrengt in die opstelling. Bovendien is er dan nog een begeleider die geacht wordt als een neutrale mediator in dit geheel de leiding te nemen en te laten ontstaan wat de ‘werkelijke’ dynamiek is tussen de vraagsteller en de mensen die hij bij zijn vraag betrok. Hoe realistisch is het te verwachten dat de dynamiek die dan in die opstelling ontstaat iets te maken zou hebben met de ‘werkelijke’ situatie? Het is een verwarrend veld dat opgesteld wordt waarin rollen en werkelijke innerlijke processen bij de representanten tot een ontwikkeling komen waarin de begeleider dan zou moeten weten wat ‘echt’ is. Hoe realistisch is dat ? In de opstelling die ik mocht observeren liep het gierend uit de hand, er werd uiteindelijk gehuild, en dacht men dat er een heling plaats vond. Persoonlijk zag ik het anders en meende ik te moeten constateren dat er een richting ontstond door niet neutrale representanten, die waarschijnlijk integer , niet door hadden dat ze in een eigen proces kwamen. Zoals er op diverse sites te lezen is, gaat het er om dat de representant ‘leeg’ is. Maar kom daar maar eens mee aan in een samenleving waar vrijwel niemand zich zo maar even los kan maken van al zijn eigen trauma’s en beslommeringen. De mensen die naar die opstellingen komen zijn er veelal aanwezig omdat ze immers zelf ook met kwetsuren rondlopen, al dan niet bewust overigens, en die dus niet ‘zo maar’ verdwijnen op het commando ‘leeg worden”.

Leeg zijn, een begrip dat ik voor mijzelf wel enigszins kan plaatsen, is niet te definiëren laat staan te realiseren. Zelf mediteer ik dagelijks en denk ik te weten waar het over gaat maar dan ‘raak’ ik aan iets dat ik niet in taal kan verwoorden. Hoe realistisch is het dat al die mensen in zo’n opstelling zich leeg kunnen maken?

De neurowetenschap helpt de voedingsindustrie en de big-pharma om mensen verslaafd te laten raken aan middelen. De ‘Sackler’ familie met zijn oxycodon opiaat moest na een lange juridische strijd (op de NPO is een korte serie uitgezonden) 4,5 miljard betalen maar kreeg geen veroordeling aan de broek en kon alle verdiensten in de zak houden. Een mooi voorbeeld van doelbewust mensen verslaafd maken maar daar niet op afgerekend worden. De balans van vet & suiker is ook onderzocht en wordt ruim ingezet om ons verslaafd te doen geraken aan voedingsmiddelen die obesitas en diabetes bevorderen. Geen van de bedrijven wordt afgerekend op dat criminele gedrag. De sigaretten industrie heeft na een lange strijd de koers verlegd en verleidt jongeren tot ‘vapen’ dat nog schadelijker en verslavender schijn te zijn. 

Het gedrag van deze bedrijven drijft op een houding zonder empathie, schuld of schaamte, bedrog, informatie achter houden en intimidatie en liegen. In het DSM heeft zulk gedrag bij een individu sociopathisch gedrag. Door veel gesprekken weet ik wat dit gedrag op individueel niveau doet in relaties. Het is toxisch en leidt tot ziekte.

Het bijzondere is dat we als samenleving op een punt zijn gekomen dat het gedrag van grote instellingen ook ‘sociopathisch’ te noemen is en dat niet aan te vechten is. Het is geïnstitutionaliseerd, er wordt niemand persoonlijk op aangesproken, en de giga winsten die het de bedrijven en aandeelhouders oplevert zadelt de samenleving als geheel met nog grotere uitgaven op. Kortom, we kunnen spreken over een gelegaliseerd proces waarin geld van de gemeenschap op een sinistere, noem het maar corrupte wijze, getransfereerd wordt van ons samen naar een kleine groep met veel geld. En die rijken richten zonder uitzondering een filantropische tak op om ‘goed te doen” :} voor diezelfde samenleving.

Datzelfde proces heeft zich afgetekend in de corona tijd. De rijken werden stuitend veel rijker en de kleine middenstander ging failliet of maakte grote verliezen. De achterliggende methodiek was identiek aan wat de voedings- en genots-industrie gewend is te doen met als enig verschil dat nu niet genot of beleving de ‘haak’ was maar grootschalig verspreide angst. 

Emoties worden op steeds grotere schaal geëxploiteerd. Zonder schaamte worden campagnes met grote leugens onderbouwd aan de samenleving opgedrongen. Wie er met gezond verstand naar kijkt ziet dat het steeds beter lukt dit bedrog op grotere schaal uit te voeren. 

Dit kan alleen maar succesvol zijn als er systemen bestaan die de leugens snel en effectief verspreiden en de nare of genots-belovende boodschap krachtig en vaak herhaald wordt. Dit type manipulatie is van alle tijden. Zij is succesvol omdat veel mensen niet door hebben dat ze gemanipuleerd worden en bovendien feitelijk onmachtig zijn. De onmacht is vorm gegeven doordat de verantwoordelijken zich verschuilen achter de deuren van hun bedrijf, niet aangesproken willen en kunnen worden in het publiek domein en er te veel mensen met macht mee-eten uit de ruif van deze machinaties.

Uiteindelijk holt dit de samenleving echter in rap tempo uit. De tweedeling van de have’s en de have-nots is in rap tempo aan het groeien en rijt alle sociale structuren uiteen.

De val van de samenleving lijkt de enige ‘oplossing’, een apocalyps , maar een verandering die uiteindelijk het wiel weer naar zijn beginpunt zal brengen. Puin ruimen en weer opnieuw beginnen, althans, als we nog in leven kunnen blijven of zo verzwakt zijn dat we als soort het onderspit delven.

Ik vind het een pathetische kop boven dit artikel. Maar in dit geval gaat het echt om iets eenvoudigs zoals ‘vragen naar het verleden”. Gabor Mate, u kunt de laatste weken zien dat hij mij op veel punten inspireerde, schrijft heel essentiële dingen op over gezondheidsklachten die veelal hun oorsprong in ons persoonlijk verleden kennen.

Een betere titel had wellicht de volgende zin uit zijn boek, the myth of normal , kunnen zijn die op pagina 236 staat. Na tientallen jaren bij diverse psychiaters te zijn geweest en talloze verschillende diagnoses te hebben gekregen en evenzovele medicijnen te hebben geslikt, liep Darell Hammond waarover het verhaal gaat, bij een psychiater binnen die een levens veranderende opmerking maakte . Zei zei, zo staat er letterlijk, “ I don’t want you to call what you have a mental illness. You have been injured”.

Wat Darell hoorde sluit aan bij de teneur van het boek. Veel van onze ‘ziektebeelden’ hebben te maken met trauma’s uit ons verleden. Misbruik , fysiek of mentaal, ouders die uit levens verdwijnen, geen goede binding met een van de ouders , zijn voorbeelden van ervaringen die op latere leeftijd tot ernstige problemen , fysiek of mentaal, kunnen leiden.

Uit eigen ervaring weet ik dat die vraag omtrent mijn persoonlijk leven nooit gesteld is in de huisartsenpraktijk noch door enig specialist. Toch blijkt dat men ook in de westerse geneeskunde (of heet het onterecht medische wereld c.q. een wereld waarin medicijnen centraal staan?) al overduidelijk bewijs heeft dat de cruciale vragen omtrent veel ziekten zouden moeten gaan over ons verleden. Het lijden op latere leeftijd heeft veelal een relatie met onze verwondingen op jongere leeftijd en het onvermogen van ons om het te onderkennen c.q. te verwerken.

Wie tegenwoordig een afspraak maakt bij de huisarts krijgt 10 minuten toegewezen. Het is mogelijk een dubbele boeking te maken, mits onderbouwd. Maar toch heb ik nooit meegemaakt dat de huisarts, die overigens zeer betrokken is op mij en graag meedenkt, mij vragen over mijn persoonlijk verleden stelde. Hoewel ik de relatie al wel onderkend heb moet ik zeggen dat het boek van Mate mij in nog sterkere mate liet inzien dat we de kwetsbaarheden in kaart moeten brengen.

Chronische ziekten zoals bloeddruk, diabetes, depressies en b.v. verslavingen zijn niet zo zeer verbonden met genetische factoren maar zeker ook met onze littekens. En de goede boodschap is dat het zin heeft daar alsnog bij stil te staan, tot verwerking te komen, om zo tot heling te komen.

Toch zal dat een grote omslag betekenen in de benadering in de moderne medische praktijk. We zouden niet zozeer meer over medicijnen (ook niet voor de studie) moeten praten maar over heling. Het op alle niveaus van mens zijn de zaken in lijn brengen. Lichaam, psyche en zelfs spirituele aspecten zouden bespreekbaar moeten zijn. Heling is letterlijk heel worden. Niet met een fragment aan de slag gaan maar holistisch gaan kijken. 

Maar een kanttekening is bij dit verhaal op zijn plaats. Van veel ziektes wordt gezegd dat de genetische component een belangrijke rol speelt en ook bestaat de door de westerse geneeskunde gepropageerde waarheid dat bij veel ziektes het medicijn de oplossing is. De vraag is welke bezoeker van een arts zit te wachten op een reeks vragen die hem dwingen tot introspectie. Wie is echt bereid om in zijn verleden te gaan wroeten en weggestopte emoties boven tafel te krijgen?

Voormalig arts-epidemioloog doet zijn verhaal: ‘Als je dat leest valt je mond open van verbazing’

Wie over gezondheid praat heeft het deels over niet te controleren parameters zoals de pech of het geluk dat je toevalt om in een bepaald milieu c.q. gezin geboren te zijn. Voor het overige kunnen we collectief de leefomgeving steeds schoner maken, gezondere voeding gaan aanbieden en op gedrag gaan sturen.

De WHO komt de afgelopen vier jaar vrijwel alleen in het nieuws omtrent het nieuwe pandemie verdrag waarin ze vergaande, lees Nationale Soevereiniteit overstijgende democratische structuren, terzijde wil schuiven.

Het is een gotspe dat een Organisatie die zoveel goede initiatieven zou kunnen entameren zich focust op het verplicht inenten van mensen. Bovendien is in retrospectief helder geworden dat de hele Corona pandemie en de maatregelen die overal getroffen werden met zulke militaire precisie op veel plekken in de wereld plaats vonden dat we al hebben kunnen zien en ervaren welke druk zo’n verdrag , mocht het werkelijk gaan functioneren, voor de ‘de mens’ betekent. Wat het WHO wil effectueren via een verdrag was denkelijk al functioneel in de corona periode. Mijn eigen overtuiging is dat wat de WHO nu in een verdrag wil formaliseren al functioneel was tijdens de corona crisis.

Afgezien van het feit of een eensluidende aanpak zonder alternatieve benaderingen goed voor ons is, afwijkend beleid kan ons doen inzien dat alternatieve visies veel meer brengen zoals Zweden ons voorspiegelde tijdens de corona tijd, is het bedroevend dat de WHO vaccins de oplossing voor van alles en nog wat vindt. Kernwoorden die de WHO misbruikt zijn ‘effectief’ en “veilig’ zonder dat daar enig bewijs voor wordt aangeleverd. Nog afgezien van het feit of een individueel vaccin zoals bij corona veilig is, voldoende bewijs is al geleverd dat de bijwerkingen divers zijn met soms debiliserende uitwerking dan wel dood tot gevolg, en de oversterfte cijfers schrikbarend zijn maar het onder het huidige beleid van de WHO blijkbaar ‘not done’ is ze te onderzoeken. (ik verwijs naar video’s van John Campbell met vaccinatie slachtoffers en bijdragen van Peter McCullough).

Maar de echte kritiek van mij is dat de WHO zich niet echt bezig houdt met gezondheid. Body en mind, beschikbaarheid van goed onbewerkt voedsel, en beleid gericht op het verminderen van stress zouden hoog op de agenda moeten staan. Wie een gewone supermarkt binnen loopt en zoals ik gewend ben louter biologisch te willen eten, slaat de schrik om het hart. Het merendeel van de verkochte waren bestaat uit ingrediënten waarvan de lijst wel in kleine lettertjes op de verpakking moet staan omdat het er zoveel zijn dat het anders niet aan ons gecommuniceerd zou kunnen worden. Het is stuitend te zien dat we dit een acceptabele manier van gezondheidsbeleid kunnen noemen. De persoonlijke overtuiging, de mind, heeft een ongelooflijke helende werking op onze gezondheid. Wie de “myth of normal’ van Gabor Mate leest beseft dat ook de westers geneeskunde heel goed weet dat ons helend vermogen of het ontstaan van ziektes te maken heeft met trauma’s uit ons verleden. Toch zult u van de WHO daarover niets horen. Wat zou het een verademing zijn als de ‘mind’ centraal zou komen te staan in een WHO beleid om daarmee ons allemaal te doen beseffen dat wij onze eigen gezondheid zo ongelooflijk goed kunnen beïnvloeden. Immunologen zoals Pierre Capel verwoordt onze eigen kracht zo mooi, we kunnen ons eigen immuun systeem vertrouwen en versterken door onze mind. Als de WHO zich zou richten op de sociaal /economische factoren waarin gezinnen overal ter wereld leven gaat gezondheid meer over rechtvaardige verdeling van voedsel en geld dan het verplicht vaccineren van mensen. De eenzijdige boodschap van de WHO is in dat perspectief bezien een alarmerend zielige vertoning. Het is vooral P.R. waarin angst verspreid wordt en een geval van jezelf in de staart bijten. Wie de angst onder de bevolking verhoogt verzwakt het immuunsysteem en bereikt daarmee het tegenovergestelde van de eigen doelstelling. Als we weten dat oorlog een van de meest traumatische aspecten in iemands leven is, een oorzaak van trauma’s die soms generaties lang doorgaan, zou van een WHO een krachtig geluid verwachten over iedere oorlog die plaats vindt. Bovendien zou zij alles op alles moeten zetten om na afloop van een oorlog hulpverlening op te zetten. 

Helaas zien we een Organisatie die 1 boodschap uitdraagt. De mensheid moet voorbereid zijn op een pandemie en een aantal injecties nemen terwijl diezelfde mensheid leeft in een omgeving waarin de pandemie van vervuiling, uitsluiting door socio-economische factoren, geen tot onvoldoende scholing omtrent body-mind relatie, voortwoekert en alleen om die reden al geen soulaas biedt om ons weerbaarder te maken. De vaccins met al hun bijwerkingen bovendien, en in toenemende aantallen toegediend zonder dat iemand weet wat dat op de langere termijn met ons doet, zullen juist gedepriveerde mensen steeds verder verzwakken. 

Wie de stelling durft te verkondigen dat vaccins ons verder helpen daag ik uit mij dat uit te leggen.

Het debat rondom klimaat is in een frame geplaatst met de bizarre bewering dat meer dan 90% consensus bestaat rondom de opdoemende dreigingen. Iedereen die een wetenschappelijke vorming heeft genoten weet dat deze uitspraak niets meer dan een grap kan zijn. De werkelijkheid is echter dat het breed uitgedragen wordt.

Omdat iedere visie omtrent klimaat gebaseerd is op modellen waarin talloze aannames zijn gemaakt kan het vanuit zijn aard, de aannames, nooit een feitelijke waarheid opleveren. Hoogstens kunnen we spreken over een ‘best guess”. Toetsing van de modellen aan echte meetwaarden is moeilijk omdat ook op dat punt geen absoluut betrouwbare feiten op tafel liggen. Zoek op internet maar eens naar de visie op de gebruikte meetwaarden m.b.t. temperaturen op aarde. Dan kom je in een mijnenveld van stad (altijd warmer)/platteland , satelliet versus landmetingen of de ijking van meetinstrumenten in de tijd.

Waar komt dan toch die term ‘consensus’ vandaan? Als argeloze lezer moet ons duidelijk gemaakt worden dat de berichten die rondom het klimaat gedeeld worden blijkbaar niet ter discussie mogen staan. Ieder die aan afwijkende mening heeft zal zich achter de oren krabben of hij , gezien de groepsdruk die vanuit dit perspectief van consensus is gecreëerd, zijn kritiek durft te uiten. Het is m.i. een strategisch gekozen term om de wetenschappers met afwijkende meningen dwingend een richting in te sturen. Wie durft het immers aan om tegen 90% (!) consensus in te gaan? 

Wie de corona crisis volgde weet dat een beperkt aantal ‘deskundigen’ het woord kregen in Nederland. Ab Osterhaus, Marion Koopmans en in mindere mate van Ranst uit België kregen alle ruimte. Daar hadden we het mee te doen. Wie op globale schaal de ontwikkelingen heeft gevolgd zag talloze gerenommeerde wetenschappers in de verdrukking komen. Hun standpunten rondom lockdowns, effectiviteit van maskers en vaccins en hun waarschuwingen omtrent bijwerkingen werden genegeerd en leidden tot rechtszaken en ontslag. Wie daar meer over wil weten verwijs ik naar de online podcasts “ the illusion of consensus” waarin een groot aantal van deze specialisten hun verhaal doet.

We zijn terecht gekomen in een wereld waarin de consensus blijkbaar centraal is gaan staan. De wetenschap is ingekapseld geraakt in structuren waarin de vrijheid van een eigen standpunt de eigen carrière bedreigt. Dat is een keuze die iemand die in de bloei van zijn leven staat de veilige kant doet kiezen.

De consensus boodschap is een illusie maar een die zo breed gedragen wordt dat het vrije wetenschap heeft beeindigd.

In je eigen vakgebied, laten we zeggen het gezond verbouwen van gewassen, ben jij expert en wordt je gevraagd, de opdracht gegeven, om een systeem op te zetten waarbij diverse parameters bijhouden of de grond gezond is, het gebruik van verdelgingsmiddelen binnen de perken blijft, er niet teveel (kunst) mest nodig is en b.v. de bijdrage aan CO2 uitstoot minimaal is. Bovendien monitor je nog of de opbrengst in verhouding staat tot de hoeveelheid energie die het systeem vereist en de mate van uitputting van de grond. Dat lijkt een eervolle baan en een waarin je al je deskundigheid kwijt kunt. Je komt met een model dat binnen een bandbreedte definieert wanneer het systeem ‘goed’ functioneert en het predikaat “goed’ ontvangt. 

Een ander iemand in de globale keten monitort voor allerlei verschillende gewassen met deze modellen hoe een optimale balans te vinden is tussen enerzijds de energie en vervuiling en anderzijds de oprbrengsten.

De output van die monitor wordt voorgelegd aan een comite van experts die op grond van de modellen (want dat zijn het nog steeds) tot een jaarlijkse aanpak komt die voorschrijft wat en waar verbouwd mag worden. De keten is dan opeens een bestuurbare eenheid geworden waarin vanaf een abstracter en hoger niveau ingegrepen kan worden wat en hoe ver verbouwd mag worden op diverse gronden. 

Diegene die de eervolle opdracht kreeg en daar gelukkig mee leek wordt op grotere schaal opeens geconfronteerd met een controle apparaat dat niet alleen invloed heeft op zijn werk maar de individuele landbouwer raakt. Opeens zitten alle partijen verstrikt in een model dat, hoewel met goede bedoelingen opgezet was, opeens ontaard in een beklemming.

Dit (te) eenvoudige voorbeeld illustreert wat er op wereldschaal al langere tijd aan de gang is. Vanuit het WHO, de VN, het WEF en allerlei andere onbekende gremia is men aan het bouwen aan uitgebreide netwerken die zo’n keten-structuur optuigen. Vergelijkbare zaken zijn aan de orde m.b.t. de smart-cities. Al vanaf ver voor 2017 is er een plan gesmeed om steden in te richten met ‘intelligente’ meetsystemen. De mensen die het installeren en uittesten zijn overtuigd van de goede bedoelingen (drukte meten in centrum, verkeer daarop aansturen, fijnstof meten voor gezonde omgeving etc.) maar op grotere schaal zijn zij onderdeel van een keten die wil gaan sturen, het gedrag van ons als mens wil gaan sturen. En zij die meewerkten op kleine schaal en nuttig werk leken te doen zijn straks net als alle andere burgers onderworpen aan een knellend en beperkend systeem. Bovendien is de infrastructuur eenvoudig te wijzigen en kunnen steeds meer parameters meegenomen worden in allerlei real-time sturingen van ons gedrag.

Wat ik hier schets is precies wat zich meer en meer ontvouwt in onze samenleving.