Er is niet nieuws onder de zon als we politici en beleidsmakers horen zeggen dat ze zich op de wetenschap baseren. Met ferme uitspraken wordt uitgedragen dat het beleid niet ter discussie kan en mag staan. Dat de geschiedenis ons leerde hoe we gruwelijk de mist in kunnen gaan met dit soort beweringen moet zich verdiepen in de geschiedenis van de eugenetica die grofweg van eind 1800 in de V.S. tot ontwikkeling kwam en zelfs onder het presidentschap van Richard Nixon tot 440.000 slachtoffers leidde in de V.S. Wetenschappers van naam en faam, veelal van gerenommeerde instituten in de V.S. spraken met overtuiging over inferieure bevolkingsroepen en steriliseerden talloze vrouwen (jonge meisjes) om hen te beschermen (!) tegen nageslacht dat als ongewenst werd beschouwd door de elite. De trieste gevolgen van dit gedachtengoed zagen we terug in de tweede wereldoorlog.

Met de kennis van nu kunnen we slechts in schaamte terugkijken op die periodes maar moeten we ook de les kunnen trekken dat wetenschap soms pseudo-wetenschap is. “The science is settled” is een gevaarlijke en vaak niet te verdedigen standpunt. Wie de gruwelijke details wil horen kijkt naar onderstaande video.

Bij een tankstation langs de snelweg begreep een ouder echtpaar niet hoe ze door de poortjes van de toiletruimte konden komen. Ze stonden vertwijfeld te zoeken waar ze de euro in een gleuf konden werpen. Gelukkig hielp ik ze maar ik begreep hun grieven heel goed toen ik ze nadien nog sprak. Het was steeds moeilijker voor hen om de digitale ontwikkelingen te volgen.

Het is een gegeven waar te weinig aandacht voor bestaat. Ik lees dat in 2025 naar schatting 17% van de mensen in Nederland de basisvaardigheden ontbeert. Dat zijn er meer dan 3 miljoen! We schijnen door onze goede infrastructuur minder digibeten te herbergen dan omringende landen.

Een youtube persoonlijkheid in Noorwegen trekt recentelijk van leer tegen deze trend. Een hele generatie ouderen kan niet meer normaal functioneren omdat ze geen bank-ID hebben (dat is in Noorwegen noodzakelijk om zowat elke dienst te kunnen regelen) en vindt het een ongekend zwaktebod dat ‘anderen’ dat dan maar voor hen moeten doen.

De keerzijde van automatisering wordt vrijwel nergens uitvoerig besproken dan wel bediscussieerd, integendeel, er wordt steeds meer ingezet op digitalisering en AI, een pad dat wellicht tot een groeiende groep van ‘afhakers’ zal leiden. Automatisering is een ideologie geworden die net als kapitalisme een eigen dynamiek en werkelijkheid creëert die als een vrijwel onvermijdelijk , organisch onstaand? , fenomeen zijn weg baant.

Vandaag kwam ik dit begrip tegen. De VN hanteert het en heeft de volgende korte definitie op zijn site staan;
The HDI was created to emphasize that people and their capabilities should be the ultimate criteria for assessing the development of a country, not economic growth alone.

Even verderop is het volgende te lezen;
The Human Development Index (HDI) is a summary measure of average achievement in key dimensions of human development: a long and healthy life, being knowledgeable and having a decent standard of living. The HDI is the geometric mean of normalized indices for each of the three dimensions.

Wie al enige twijfels heeft over het nut van deze index wordt door diezelfde V.N. bediend.
The HDI simplifies and captures only part of what human development entails. It does not reflect on inequalities, poverty, human security, empowerment, etc. The HDRO provides other composite indices as broader proxy on some of the key issues of human development, inequality, gender disparity and poverty.

Wat geweldig, je creeert een index die , zo blijkt later, feitelijk zo simpel is dat je er (mijn woorden) niets mee kunt.

Lees zelf op hun site.

Het is een telkens oplaaiende discussie of windturbines dan wel warmtepompen ziekmakend kunnen zijn. En de parameter geluid in dBA is daarbij het meest misbruikte getal. Misbruikt omdat het een inadequate parameter is die niets zegt over het frequentie-spectrum. Het is een normgetal dat is aangepast op geluiden in het hoorbare gebied. Vooral lagere frequenties worden a.h.w. uitgefilterd uit de dBA waarde. Hoe raar is dat?

Wie naar onderstaande lezing van Mariana Alves-Pereira luistert, die meer dan 30 jaar onderzoek doet naar de invloed van laag frequent geluid op organen c.q. het hele lichaam gaat wellicht inzien dat er wel degelijk een heel reëel probleem bestaat rondom de windturbines (en ook de warmtepompen) en het ziekmakend werkt op mensen die daar dag en nacht in leven. De invloed van geluidsdruk van repeterende laagfrequente geluiden is de oorzaak van wat zij een syndroom is gaan noemen.

Over die warmtepompen nog meer. U weet dat er ook bij die apparaten geschermd wordt met dBA’s. Maar de producenten zijn zich er wel degelijk van bewust dat ook deze machines vooral ook in het laagfrequente spectrum ronken. Ze geven ook aan dat dit zeker niet onverdacht is en wijzen (nogal beperkt vind ik ) naar verstoorde slaappatronen. Maar wie de video bekeek weet dat het tot ernstige lichamelijke problemen leidt.

Het syndroom waar Marianne-Alves Pereira meer dan 30 jaar onderzoek deed, en begon op een luchtmachtbasis waar bij het testen van motoren gedragspatronen opvielen bij de groep die de test bijwoonde, ontstond het inzicht dat de periodieke luchtdrukverplaatsingen van laag-frequent geluid tot veranderingen leidt in het gehele systeem van de mens. Opvallend aspect is verdikking van vaatwanden. Op grond daarvan erkennen zij een ‘vibro-acoustic disease”. De symptomen lijst en meer achtergrond kunt u hier vinden.

Een van de meest opvallende aspecten in dit verhaal is dat de schade die je bij herhaalde blootstelling ondervindt een cumulatief effect heeft. Zo bezien kun je je afvragen of het herhaald vliegen, werken met trillende apparatuur zoals kettingzagen, misschien wel ook het bijwonen van dance-feesten met veel geluidsdruk, onderworpen zijn aan repetitieve geluiden in het werk (fabrieken) of een lawaaiige omgeving een aspect is dat veel meer aandacht zou moeten krijgen. Dit zijn ook complicerende factoren in onderzoeken van populaties in de omgeving van windturbines want eenieder heeft zijn eigen levensgeschiedenis en sensitiviteit.

Hoe ‘waar’ is het verhaal over VAD? Daar kun je vraagtekens bij zetten en dat vind je in deze publicatie terug.

En toch zijn er interessante inzichten te halen uit de verhalen van Alves Pereira. Ons lichaam zit vol met vibro-acoustische sensoren , zie hier een kort overzicht. Het lijkt mij geen punt van discussie dat ons hele systeem een voortdurende communicatie behelst van interne receptoren (en de hersenen) en uitwendige signalen. Onze organen, onze spieren en onze zenuwen zijn in een voortdurende uitwisseling met elkaar. Hoe dan ook zal een repeterend signaal van buiten, hoorbaar geluid dan wel trillingen van windmolens, ons systeem continu triggeren. De manier waarop we met deze triggers omgaan en in hoeverre ze stress in het lichaam veroorzaken zal per persoon verschillend zijn maar de interactie is er hoe dan ook. Het is niet ondenkbaar dat mensen zo’n afkeer hebben tegen windmolens dat ze daardoor in een stress-reactie geraken. Het is niet anders dan interactie in een sociale groep waarin gedrag van mensen die je onprettig vindt meer opvalt en je kan irriteren.

Het blijft fascinerend om nog eens de archieven van het internet in te duiken. Ik kwam er op na het lezen over het overlijden van Dick Cheney, een neo-con, die een vergaande invloed had op de constitutionele rechten in de V.S. in de nasleep van 9/11. Zo kwam ik het artikel “ A clean break’ tegen van Richard Perle uit 1996 waarvan je na lezing weet dat de toekomst toen al bepaald werd door deze denktank.

Wie het artikel niet wil lezen kan hier in het kort lezen wat de context en bedoeling was.

In dit artikel kunt u zelf oordelen of het ons geld waard was.

Wie Climate “The movie” bekijkt weet dat de zogenaamde ‘consensus’ niets anders is dan een waarheid die maskeert dat iedere criticus geridiculiseerd of gemarginaliseerd wordt. In die afgedwongen realiteit, die actief ondersteund wordt door ruime gefinancierde klimaat-alarmisten, de zogenaamde strijders voor onze toekomst, krijgt de overheid of een supra nationaal instituut de macht om ons in alle gebieden van ons leven te conformeren.

Dat CO2 de boosdoener is m.b.t. klimaat wordt actief verspreid als boodschap. Dat de huidige waarden van rond de 400 p.p.m. in historisch perspectief extreem laag zijn (waarden van 6000 of meer zijn aangetoond) en bovendien gevaarlijk dicht bij de ondergrens van 180 p.p.m. ligt waarvan men weet dat de foto-synthese tot stilstand kan komen begrijpt dat er een boodschap verspreid wordt die niet houdbaar is. De wetenschappers in de voornoemde film stellen dat algemeen bekend is dat CO2 niet de boosdoener is van temperatuur-veranderingen. CO2 volgt daarentegen veranderingen in temperatuur.

Wie de documentaire kijkt en eerdere artikelen van mijn blog leest zal ontdekken dat er een drijvende kracht werkzaam is die ondersteund door klimaat-wetenschappers een werkelijkheid schetst die niet realistisch lijkt/is. En niemand hoeft te dromen van een dag waarin die wetenschappers opeens de steven wenden. Zij worden betaald om het narratief in stand te houden. Wie deserteert is alles kwijt, naam, baan, invloed en gezag. Een aantal sprekers in deze film kan vrijuit spreken vanwege emeritaat maar een aantal heeft gedwongen de loopbaan moeten afbreken.

De uitwerking van de actief bevorderde angst is dat Overheden vergaande invloed kunnen gaan uitoefenen op ons leven. De digital ID en het CO2 budget gaan ons volledige leven overhoop gooien.

Ik was het afgelopen half jaar betrokken bij een proces waarbij een makelaar en een notaris betrokken waren. Beiden maakten gebruik van een digitaal dossier en menen dat het gedachteloos inzetten van zo’n middel voordelen op zou leveren. Gaandeweg ondervond ik als klant dat de werkelijkheid heel anders in elkaar zit. Ja, het is verdraaid handig dat documenten snel gedeeld kunnen worden en uitgewisseld dan wel aangepast kunnen worden. Maar in retrospectief kwam ik er achter dat een diepgaand gesprek van 1,5 uur met alle partijen voorafgaand alles pas echt goed had laten verlopen. Door geen gesprek te voeren maar vanuit de makelaar of notaris een onbekende tijdpad te doorlopen waarin telkens nieuwe vragen gesteld werden ontaardde alles in een taai proces. Blijkbaar is men er van overtuigd dat louter het ter beschikking stellen van een digitale omgeving garantie biedt voor een makkelijk en efficient proces. Door zo technocratisch te gaan redeneren vergeet je te begrijpen dat een kennismaking met het stellen van de juiste vragen eenieder op het spoor zet wat er nodig is, wanneer het nodig is, en weten beide partijen waar ze naar toe bewegen.

Het valkt me vaker op dat de automatisering van processen de logische stap van afstemming en elkaar leren kennen elimineert. En juist dat bepaalt hoe effectief alles verloopt. Niet vooraf de goede vragen stellen maar wel achteraf een mening vragen over hoe alles gelopen is, dat is de realiteit vandaag de dag. Maar die mening achteraf brengt dat gesprek niet terug en is uitsluitend gericht, althans als men het echt zou lezen, op aanpassing van de algoritmes.

Wie kritisch is op de gender-ideologie zal tot zwijgen gebracht worden. De EU, ooit vooral opgericht is als handels-unie, gaat diepgaand ingrijpen op dit onderwerp. Gender fluiditeit wordt norm. Afwijkende meningen worden tot zwijgen gebracht , eenieder van ons wordt geacht het eens te zijn met de visie dat jonge kinderen zelfstandig wisselende keuzes mogen gaan maken over ‘wie ze zijn’. Enige invloed van welke autoriteit dan ook in de gedaante van psycholoog dan wel geestelijk begeleider wordt zelfs strafbaar als het aan de plannen van de EU ligt. Voorgaande alinea’s schrijf ik in het besef dat deze wellicht al de grenzen overschrijden van wat de EU beoogt.

Ik beschouw mijzelf nog steeds als man, voel mij man, ben fysiek een man, maar wordt in de huidige ontwikkelingen geacht die overtuiging af te werpen. Het doet me denken aan de kerstening van de heidenen. Stapsgewijs werden bevolkingen onder druk , eventueel met grof geweld, gedwongen het pantheon af te zweren en in de ene God en de verlosser te geloven. Zo bezie ik deze ontwikkeling ook. Ik verdiepte me in vele verhalen over dit onderwerp en begrijp dat gender-dysforie in beperkte mate van alle tijden is geweest maar bij nadere studie bleek het protocol dat in Nederland ontwikkeld is en leidend werd in veel landen omtrent gender niet gestoeld te zijn op goed uitgevoerd onderzoek. Jongeren die vergaande keuzes maken met hormoonbehandelingen leggen een tijdbom onder hun gezondheid op langere termijn. Een mens is tot een jaar of 25 nog zo in ontwikkeling dat al lang bekend is dat op jonge leeftijd vergaande keuzes zelfstandig mogen maken rondom gender niet gestoeld kunnen zijn op een goede afweging van voor- en nadelen. Uit eigen ervaring weet ik nog hoe moeilijk het was als puber een goed oordeel te vellen over de mogelijke inzet van hormonen om de groei te remmen. De mening van ouderen en deskundigen was goud waard.

Als de wetenschap het eens is over een onderwerp, consensus genaamd, is iedereen die dat verhaal bekritiseert dom of onwetend. Wie weet hoe wetenschap eigenlijk zou moeten functioneren, een voortdurend debat met steeds nieuwe invalshoeken, begrijpt dat er over complexe problemen nooit een eenduidig vaststaand oordeel geveld kan worden. Die individuen die de moed hebben vanuit hun expertise het narratief te bevechten komen in een gewelddadige omgeving terecht. De wetenschappers en alle daaraan verbonden belangengroepen zullen er alles aan doen om je integriteit ter discussie te stellen, in de media vileine aanvallen vorm geven of er voor zorgen dat de geldstromen opdrogen. Dat is de huidige status quo als het om vrijwel alle belangrijke dossiers gaat die ik onderzoek. Of het nu vaccins, de stikstofcrisis, de wenselijkheid van overschakeling op elektrificatie , dan wel de bankenfraude (Hester Bais) is, op geen van de dossiers zal een criticus momenteel nog een poot aan de grond krijgen. Het is een gewelddadig cordon sanitaire dat op al deze dossiers door de gevestigde orde opgetrokken wordt. Hoe schadelijk dat is op het persoonlijk vlak voor de vaak integere. mensen die durven op te staan is schokkend.

In dat licht bezien is het klagen over verruwing van het publiek debat in essentie te herleiden tot de rigide houding van het establishment op cruciale dossiers. Wat de samenleving terugspiegelt is de resultante van de eigen houding.