Als de wetenschap het eens is over een onderwerp, consensus genaamd, is iedereen die dat verhaal bekritiseert dom of onwetend. Wie weet hoe wetenschap eigenlijk zou moeten functioneren, een voortdurend debat met steeds nieuwe invalshoeken, begrijpt dat er over complexe problemen nooit een eenduidig vaststaand oordeel geveld kan worden. Die individuen die de moed hebben vanuit hun expertise het narratief te bevechten komen in een gewelddadige omgeving terecht. De wetenschappers en alle daaraan verbonden belangengroepen zullen er alles aan doen om je integriteit ter discussie te stellen, in de media vileine aanvallen vorm geven of er voor zorgen dat de geldstromen opdrogen. Dat is de huidige status quo als het om vrijwel alle belangrijke dossiers gaat die ik onderzoek. Of het nu vaccins, de stikstofcrisis, de wenselijkheid van overschakeling op elektrificatie , dan wel de bankenfraude (Hester Bais) is, op geen van de dossiers zal een criticus momenteel nog een poot aan de grond krijgen. Het is een gewelddadig cordon sanitaire dat op al deze dossiers door de gevestigde orde opgetrokken wordt. Hoe schadelijk dat is op het persoonlijk vlak voor de vaak integere. mensen die durven op te staan is schokkend.
In dat licht bezien is het klagen over verruwing van het publiek debat in essentie te herleiden tot de rigide houding van het establishment op cruciale dossiers. Wat de samenleving terugspiegelt is de resultante van de eigen houding.