Marianne Zwagerman spreekt met Geesje Rotgers en Jan Venneman. Daarin wordt het beleid om de boeren weg te krijgen ontmaskerd, gebaseerd op onvergelijkbare normen, zo simpel is. Diverse waterschappen hanteren hun eigen normen met het voorbijgaan aan hogere waarden die voor een bepaald gebied van nature hoog zijn. Een tweede bizar punt is dat de staat van het referentiejaar 2004 niet bestaat en men een nulmeting construeert om de huidige staat van de natuur te vergelijken met dus een fantasie-beeld. Als het met de natuur iets minder gaat ligt dat in veel gevallen aan heel andere druk-factoren dan stikstof. (b.v. de rivierkreeft). Geesje constateert dat wat in Nederland rood gekleurd is in de rapportage aan de EU gewoon groen gekleurd staat.
Als notitie vooraf is het natuurlijk lachwekkend om van Geesje te horen dat ze alle rapportages, in Nederland gemaakt, bij de EU moet opvragen. Dat is het niveau van acteren blijkbaar.
Mijn hoofd tolt. Lezen de politici deze rapporten niet? Begrijpen ze de rapporten niet? Willen ze een voorafgaand opgetuigd plan gewoon uitvoeren? Zijn de beleidsmakers onkundig c.q. dom?
De roep om inperking van vrije meningsuiting groeit. In de EU is het monddood maken van David Icke een voorbeeld en meest recent is het geval van de Zwitser Jacques Baud zeker zo opvallend. Praktisch gezien is hij op de sanctie-lijst geplaatst vanwege zijn ‘destabiliserend activiteiten” , in dit geval het kritisch zijn over de oorlog in de Oekraïne hetgeen de EU typeert als “pr-Russische propaganda” Wat dit betekent is dat al zijn tegoeden zijn bevroren, het vrij reizen niet meer van toepassing is, niemand hem mag helpen met geven van voedsel. [1]
Het is nogal wat dat je iemand totaal gevangen zet door het afsnijden van alle financiële middelen zonder aan te hoeven tonen dat deze wellicht onrechtmatig verkregen zijn. Omdat er geen rechter aan te pas is gekomen is deze ingreep een ongelooflijke aantasting van een rechtssysteem. En dan komt een schrijnend aspect van de EU boven water. Hoewel individuele Staten van de EU aangesloten zijn bij de European Convention of Human Rights (ECHR) is de EU dat tot op de dag van vandaag niet. Een individu kan tot op e dag van vandaag niet naar het Hof in Straatburg gaan om een maatregel van een EU Institutie aan te vechten!
In dit dossier komen er heel wat aspecten ter tafel die nodig zijn om er een afgewogen oordeel over te vellen.
Laten we eens beginnen met propaganda. Als er iets duidelijk is geworden door het uitgebreide artikel dat op het “ substack Bomen en Bos “ is terug te vinden, dan betreft het een feit dat de NAVO een operationele tak heeft die zich richt op de bevolking om ze een duwtje de goede , gewenste, richting in te krijgen. Als burger van Nederland ben ik al jaren getuige van een reeks propagandistische uitingen die ons klaar moeten stomen voor een oorlog. Als zelfs het Sinterklaas-journaal gebruikt wordt om ons te doordringen van een ‘mogelijk onveilige nabije toekomst” , de prinses opeens verschijnt in leger-tenue, het Koninklijk huis zich er over uitspreekt, Navo secretaris-generaal Rutte een terloops gestelde vraag over de redelijkheid van onze inzet riposteert met “ zou u Russisch willen spreken in de toekomst”, dan is het m.i. een trend-breuk, nog niet per-se propaganda. Maar opvallend is hoe snel de meningen in Nederland gekanteld zijn en dat is gebaseerd op een feit dat de afwijkende meningen voornamelijk (vrijwel alleen) te vinden zijn op media zoals de nieuwewereldtv, blackbock en ook lighthousetv , en nog vele andere kanalen. Als de grote media-platforms zich verre houden van een kritische analyse dan lijkt dat een signaal dat er sprake is van eenzijdige , dan wel propagandistisch te noemen, berichtgeving.
Maar laat ik eerst eens een stap terug doen, van een afstandje proberen te kijken naar de grote trends van de afgelopen 20 jaar. De sociale media bieden in toenemende mate eenplatform aan iedereen. Waar we vroeger blind voeren op de informatie uit kranten c.q. opinie-bladen en voornamelijk nieuws gaarden via kanalen van de publieke omroep is dat radicaal omgeslagen in een chaotisch landschap waar op talloze kanalen meningen gedeeld kunnen worden. De meningsvorming die vroeger nog in de hand te houden was, zo typeer ik het nu even, is onderhevig geworden aan een onoverzichtelijk landschap van beïnvloedings-bronnen. Als er iets bedreigend kan zijn voor een gemeenschap als geheel dan is dit een onderwerp waar velen zich over willen en zullen buigen. En de angst onder de zittende macht (en tot op zekere hoogte zeker begrijpelijk) is dat de meest recente ontwikkelingen van AI iedere vorm van nieuws kan genereren een zeer bedreigende en potentieel de-stabiliserende factor. Persoonlijk vind ik het soms schokkend en bedroevend wat er op die fora geroepen wordt.
Maar propaganda is van alle tijden en ingezet om collectief de meningen te beïnvloeden. De ‘weapons of mass-destruction’ doctrine rondom de aanval op Irak was een geconstrueerd beeld waaraan ook de Nederlandse Inlichtingendiensten zouden hebben meegewerkt. Achteraf blijkt dat verhaal volledig verzonnen te zijn en is het een feit dat er propaganda is gebruikt om een invasie te rechtvaardigen.
Terug naar de maatregelen tegen Jacques Baud. In een zeer doorwrocht document , dat overigens ongelooflijk gedetailleerd en tegelijkertijd vaag is , valt te lezen hoe en waarom de EU sancties tegen natuurlijke personen uitvaardigt.
Om met de vaagheid te beginnen (p.4 van het document)
Articles 1(1)(a) Council Decision (CFSP) 2024/2643 defines the main target groups of naturalpersons subject to travel restricions under this Decision. The definition has an introductory part common to all groups. It reads as follows:
‘responsible for, implementing, supporting, benefiting from, involved in or facilitating actions or policies attributable to the Government of the Russian Federation which undermine or threaten democracy, the rule of law, stability or security in the Union or one or several of its Member States, in an international organization or in a third country or which undermine or threaten the sovereignty or independence of one or several of its Member States, or of a third country, through the following actions:’
The second part of the definition comprises a list of actions, among them ‘(iv) planning, directing, engaging in, directly or indirectly, supporting or otherwise facilitating the use of information manipulation and interference;’
Hier worden zulke generalistische termen gebruikt dat je je afvraagt wat de bedoeling van deze formulering is. De strekking begrijp ik, je wilt voorkomen dat er een eenzijdig door het Kremlin aangestuurde beïnvloeding plaats vindt. Maar waar het individuen betreft zijn hun eigen persoonlijke ervaringen in het werkveld bepalend voor de mening die ze hebben. En als die in het geval van Baud bepaald zijn door zijn jarenlange internationale ervaring dan lijkt mij het waard de luisteren. En hoe toon je aan of deze man daadwerkelijk het Kremlin naar de mond praat door eenzijdige beïnvloeding. In Nederland zijn er contacten tussen Ralf Dekker van FvD met Rusland, dat ontkent hij niet. Maar wat de inhoud van die contacten precies behelst en in hoeverre hij beticht kan worden van propaganda is mij niet duidelijk. In een aantal politieke debatten verkondigt hij een zienswijze die niet afwijkt van wat Jeffrey Sachs en John Mersheimer vertellen over de nuances in het debat omtrent de Oekraiene. De Maidan revolutie als een resultante zien van Amerikaanse inmenging, en dus wellicht een onvermijdelijk ingrijpen van de Russen daarmee bewerkstelligend is geen ‘afwijkende dan wel propagandistische” mening te noemen.
Ik ga me er in de komende tijd meer in verdiepen maar blijf op dit moment met het idee zitten dat er te vergaande maatregelen tegen individuen mogelijk zijn waar niet direct een rechtsgrond voor is aan te wijzen. Immers, het recht op vrije meningsuiting, is een voorwaarde voor een vrij functionerend samenleving.
[1] Of inderdaad alle bronnen bevroren kunnen worden is dubieus. Het document waar ik eerder naar verwees stelt dat er toch een minimum aan levensvoorwaarden bestendigd moeten worden.
Als er een woord voortdurend en frequent terugkomt in de media is het dit woord. In de jaren 80 was ik 3 maanden voor mijn studie in Israel. Bij terugkeer heeft het jaren geduurd voor ik helderheid kreeg waar ik in beland was. Op de campus van de universiteit werden de Arabieren ‘gedoogd’ , anders kan ik mijn gevoel en waarnemingen niet verwoorden. Bij een rondleiding in Jeruzalem werd er al op gewezen dat de ambitie was om het tot een ongedeelde stad om te vormen.
Nu de aanslag in het Zuiden van Israel en de daaropvolgende inval in Gaza nog steeds doorwerkt roept dat terecht gemengde gevoelens op. Diegenen die enige vorm van kritiek durven te leveren worden vrij makkelijk als anti-semiet afgeschilderd. Het gemak waarmee kritiek meteen als anti-semitisch bestempeld wordt is abject, vooral ook omdat daarmee nooit meer een inhoudelijke discussie kan volgen. Wie de ander wegzet of een stempel geeft schept de voorwaarden voor separatie in plaats van bruggen bouwen.
Dat het contra productief werkt de kaart van ani-semitisme te pas en te onpas te trekken lijkt me evident. Het leidt tot vermoeidheid, geirriteerd zijn dan wel afkeer en dan keert het zich tegen de gemeenschap die er zich van bedient.
Ik heb niet de illusie dat er na talloze vredesgesprekken, akkoorden, toezeggingen, innemen van land door de kolonisten er nog enige hoop is op een afloop waarin beide partijen, Joden en Palestijnen er op een vreedzame wijze uit gaan komen. Dat het sterke emoties en protesten oproept is logisch. Dat het geweld oproept is triest en nooit acceptabel.
Maar nogmaals, de kaart van anti-semitisme trekken, gebeurt m.i. te makkelijk, hoe kan het dat we niet (meer) in staat zijn om met elkaar van gedachten te wisselen? We graven ons letterlijk opnieuw in in de loopgraven van taal en verwijten. Er ontvouwt zich een sinister toekomstbeeld als we dit niet zouden kunnen doorbreken.
Wie weinig weet over de ontwikkeling (wedloop) rondom het ontwikkelen van de atoombom heeft veel aan het boek “Het atoomtijdperk” van Serhii Ploky. Grote kans dat wat niet besproken wordt in de hedendaagse (Europese/Geo) politiek zich na lezing van dit boek nestelt in je dagelijkse gedachten als je Rutte en de Europese leiders hoort praten over een oorlog met Rusland.
De wedloop rondom de atoombom tijdens de jaren 40 was een door Natuurkundige doorbraken (fusie en splitsing) gedreven koorts waarin de V.S., Engeland en later ook Rusland en Japan (hoewel daar niet het doel was een bom te ontwikkelen) Duitsland wilden aftroeven. Amerika gaf toen het duizelingwekkende bedrag van naar schatting 2 miljard dollar uit om de bom te ontwikkelen.
De Uranium bom en de plutonium bom werden op Hiroshima en Nagasaki afgeworpen. Wat de gevolgen daarvan waren leerden we op de middelbare school en is uitgebreid gedocumenteerd. Wie er in een beperkte tijd kennis van wil nemen leest dit document. In eenvoudige bewoordingen zou ik het willen omschrijven dat wanneer de bom in jouw gebied valt je het beste af bent als je totaal verschroeit en verdampt.
De Amerikanen besloten Japan tot overgave te brengen in het volle besef dat zij honderdduizenden doden op hun geweten hadden. In tijden van crisis worden in de basis heel eenvoudige besluiten genomen (ja/nee) waarin mensen geen rol spelen. Het doel heiligt de middelen.
Het is daarom ook zo ongelooflijk naïef en gruwelijk om een man als Rutte aan te horen en ons voor te bereiden op een oorlog. Als geschiedkundige weet hij als geen ander hoe snel in de Internationale politiek escalaties kunnen optreden. Zo weet hij ook welke desastreuze gevolgen een nucleaire oorlog zullen hebben. Bedenk dat we in Europe met drie grootmachten te doen hebben , Groot- Brittannië , Frankrijk en Rusland die tot inzet kunnen overgaan.
We kunnen en mogen niet naïef zijn en het is ongelooflijk dat er een doodse stilte bestaat rondom dit thema hoewel de inzet realistischer dan ook lijkt te zijn. Dr. Ivana Hughes spreekt met Tucker Carlson over dit onderwerp en dat zou ons er toe moeten bewegen in verzet te komen tegen de krankzinnige uitspraken van onze Navo Secretaris-Generaal.
Diverse keren kwam ik de afgelopen maanden mensen tegen die het over bindingsangst hadden. Kijkend naar de kenmerken (bron: wikipedia) lees ik;
Kenmerken van bindingsangst zijn:
Personen hebben over het algemeen korte relaties
Personen twijfelen of hun partner wel de ware is
Personen geven hun geliefde het gevoel dat hij of zij te veel aandacht vraagt
Personen brengen veel meer tijd door met hun vrienden dan met hun geliefde
Mensen met bindingsangst zijn huiverig voor samenwonen, huwelijk en relaties.
Als ik kijk naar de kenmerken dan vind ik daar niets positiefs of negatiefs in. Of de ware bestaat is een discussie waard, niet iets waar ik overigens mijn tijd aan zou besteden, maar als zodanig is het niet relevant of die wel dan niet bestaat. Iedereen die daar aan twijfelt is m.i. volledig bij zijn verstand. Korte relaties kunnen duiden op een slecht oordeelsvermogen of een relatie passend is, maar dat is pas vervelend en een probleem als het je hindert. Er zijn veel partners die inderdaad veel aandacht vragen. Of dat gezond en wenselijk is verschilt per persoon maar het lijkt mij een goede reden om je niet teveel te binden aan iemand. Een groot sociaal netwerk, veel tijd met vrienden doorbrengen, is gezond en een belangrijke voorwaarde voor mentale veerkracht.
Al met al zit ik naar een lijstje te kijken waarin ik niet kan ontdekken wat er ‘fout’ aan zou zijn. Als binding je ‘volledig overgeven aan de ander ‘ betekent kun je je als weldenkend mens afvragen hoe verstandig dat is. Het kan dan inderdaad gebeuren dat de wederzijdse systemen zo in elkaar verstrengeld raken dat je je eigenheid kwijt raakt. Het lijkt me dus verstandig om er voor te waken dat dat gebeurt. De partner van een psychopaat weet wat ik bedoel als ik zeg dat de gevaren voor verlies van zelf met blijvende schade enorm is.
Kijkend naar de samenleving als geheel zien we dat de maskers ons bestaan tekenen. Wie we ontmoeten, wat er achter dat masker schuil gaat, kan lang en goed verborgen blijven. Wie voorbeelden heeft meegemaakt waar het grandioos fout gaat is op zijn hoede. Wat bindingsangst heet beschouw is als gezond realisme.
We leven in een samenleving die momenteel gedomineerd wordt door narratieven en begrippen als des- en misinformatie. Sommigen noemen het ’t tijdperk van de psychopaten. Wat waar is of een leugen is moeilijk meer te bepalen. Zo’n tijdperk maant tot voorzichtigheid en dus ook terughoudendheid bij het aangaan van relaties.
De ene mens heeft veel meer ruimte nodig dan de andere. Ik spreek over aura en energetische ruimte. Bij die mensen is iemand al snel verstorend voor het veld. Dat is niet verbonden aan een trauma dan wel een angst. Dat is een reële ervaring die ‘vertaald kan worden’ als een angst. Maar het betreft hier onwetendheid bij diegenen die het problematiseren.
Wijs ik het begrip af? Misschien is het bruikbaar maar het zoals bij iedere door menselijke criteria bepaalde aandoening dat het ontstaat en ten onder gaat door zijn eigen definitie. Iets willen vastleggen in een begrip is verleidelijk maar leidt ook tot onterechte herkenning dan wel de opkomst van een reeks behandelingen die voorbij gaan aan mogelijke andere oorzaken. De algemene tendens binnen ieder vakgebied is om voortdurend met nieuwe begrippenkaders en theorieën op de proppen te komen. Het DSM handboek is een mooi voorbeeld hoe dat tot ontsporing kan leiden. Er wordt wel eens gekscherend gesproken over het feit dat bijna iedereen nu een of meerdere aandoeningen zou hebben volgens de DSM.
Tim Prins niet, Bosker wel, en dat wordt uitgelegd op t.v. door Remy de Wit namens de KNSB. Wie dat aanhoort luistert naar een geconstrueerd motief, het kan niet de werkelijke reden zijn. Waarom zeg ik dat? Nou , de Wit zegt dat weliswaar de nummers 2 en 3 op het OKT (Olympische Kwalificatie Toernooi) dicht bij elkaar zaten maar terugkijkend over de afgelopen jaren de tijden niet lijken te wijzen op een mogelijke medaille.
Laat tot je doordringen wat hier gezegd wordt. We houden dus een OKT maar weten dat gezien de tijden de mensen vrijwel geen kans maken op een medaille. Dat nummer 3 afgewezen wordt om die reden , die zeer dicht op nummer 2 eindigde, betekent dat de Wit hier zegt dat nummer 2 ook geen kans maakt op een medaille.
In economische slechte tijden zullen de ogen van beleidsmakers vallen op potten met geld. En als ze die zelf niet hebben of te veel ten laste komen van de begroting is het verleidelijk naar pensioenen en spaargelden te kijken. En precies dat laatste is wat ‘de experts’ doen. We zouden veel meer mogen gaan beleggen.
Waarom ik dat zelf een minder fris idee vind zal ik uitleggen. Er staat veel spaargeld op rekeningen bij banken die , o.a. door te weinig concurrentie, een schamele rente vergoeden. Toch stallen mensen graag hun geld daar omdat beleggen alleen een goed idee is als er echte reserves bestaan en klappen opgevangen kunnen worden.
Deze cijfers zeggen niets omdat een relatief klein deel van de mensen het meeste spaargeld bezit. Volgens het Nibud heeft 1 op de 5 huishoudens minder dan 1000 euro spaargeld !
De vraag is of het verstandig is al die groepen te vragen een groter deel van hun geld te investeren in risico-volle beleggingen. Zelf denk ik dat het een zeer onfris idee is. De pensioenen van de groepen die het meeste spaargeld hebben worden voor het grootste deel belegd in aandelen en staatsobligaties. Beiden kennen hun eigen risico-profiel. Onze pensioenen gaan meebewegen met de beurskoersen. De afgelopen jaren waren de ontwikkelingen daar zeer positief maar dat gaat niet tot in de oneindigheid door. Mochten er grote dalingen plaats vinden (denk aan 2008/2009) dan zijn de rapen gaar. We mogen als samenleving dan in onze handjes knijpen als er nog spaargeld beschikbaar is om de inkomens klappen op te vangen.
Hoe meer uren je besteedt aan het verkeer in de virtuele wereld , des te groter de atrofie om lichaamstaal dan wel gezichtsuitdrukkingen te herkennen. Dat geldt zeker voor die generatie die daar veel in verkeerde in de tijd dat de mimiek nog niet zo goed uitgedrukt kon worden. Zo is het ook goed denkbaar dat de motoriek een blijvende verandering onderging door het kijken naar te weinig vloeiende overgangen in de beweging van de avatar’s.De perfecte wereld van het uiterlijk waarin botox de mimiek van de mensen achter het plastische gecreëerde masker verbergt zal daar ook aan bijdragen. Een extra complicatie geldt de baby’s waarvan de ouder tijdens het duwen van de kinderwagen voornamelijk op het scherm kijkt. Het is pijnlijk om te zien omdat je weet dat de vorming van sociaal-emotionele aspecten juist in die interactie plaats vindt.
Wie de vaardigheden verliest om de ander te lezen, niet meer in de ogen van anderen kijkt tijdens zijn opvoeding, wordt afgesneden van een groot deel van het lichamelijk leven. De aarding zal verminderen, de energie gaat anders stromen, de denk-en handelingspatronen veranderen en er zal een andere mens ontstaan. Wellicht in een angstige mens omdat er een fundamenteel onvermogen ontstaat de ander in zijn totaliteit te ontmoeten.
Denk niet dat ik dit afwijs of als abject bestempel. Ik verwonder mij en vraag me af wat dit betekent. De sociale omgang zal veranderen, dat is zeker, en het is denkbaar dat de sociale angst om de ander tegemoet te treden verandert. Als geregeld reiziger met het openbaar vervoer constateer ik dat de veelal verassende gesprekken met andere passagiers in het verleden prettig waren en ik er met weemoed aan terug denk. Als ik in de openbare ruimte het merendeel van de mensen op zijn scherm zie staren ervaar ik dat als een verarming. De totale mens met zijn energie-veld staat naast je maar je beperkt je tot een imitatie wereld waarin die holistische mens niet bestaat. Het vermogen te voelen, in te voelen, indrukken van die ander op te pikken zal langzamerhand verdwijnen toch?
Ik kan ook een ander perspectief vinden. De mens die steeds verder uit zijn lichaam getrokken wordt betreft de voorhoede van een ontwikkeling naar ijlere frequentie gebieden. Vergeestelijking, toegang tot trillingsgebieden waar we tot voor kort slechts met moeite toegang toe kregen kunnen zich openen. Zo zouden de voorgaande constateringen mij de ogen kunnen openen dat we langzaamaan uit het materiële vlak getrokken worden en afgestemd raken op heel andere informatie stromen. We zijn slechts een pion in een ontwikkeling van giga proporties om ons heen waarop we zelf invloed uitoefenen en die grote omgeving (van galactische proporties) ons naar andere ervaringsgebieden stuwen.
Al meer dan 10 jaar gaan alle pensioengerechtigden gebukt onder stagnerende pensioenen , de indexatie was belabberd. Nu lees je opeens geweldige berichten als zouden de nieuwe pensioenen wel 10% of meer hoger kunnen worden. Vrijwel geen woord omtrent de reden, de reserves worden voor een groot deel ingezet om een halleluja stemming teweeg te brengen.
Een kwart van de Nederlandse huishoudens belegt. Wie dat al langer doet, laten we eens uitgaan van meer dan 20 jaar, weet dat het geen makkie is om voortdurend goede resultaten te halen.En wil je de risico’s voor de gepensioneerden afdekken dan zul je dat geld moeten inzetten op veiligere, lees lager renderende, producten. En precies dat is wat gaat gebeuren. Wie een goede uitleg willuistert naar Agnes Joseph . Maar fundamenteel is er iets veel ergers aan de hand. De meeste Nederlanders hebben geen idee wat de gevolgen van het nieuwe stelsel kunnen zijn en zijn ook nooit betrokken bij de besluitvorming, die vond immers plaats in gremia waar de vakbonden, de werkgevers en de bestuurders aanschoven. Voor ‘de’ Nederlander is het simpelweg slikken.
Pieter Lakeman spreekt met Syb Wynia over de geldroof die zou zijn gepleegd bij stelselwijzigingen en is een rechtszaak begonnen. Wie naar dat interview luistert denkt wellicht net als ik dat de verhogingen bij invoer van het nieuwe stelsel het gevolg zijn van jarenlang niet indexeren en dus een sigaar uit eigen doos.
Wat er nu ingevoerd gaat worden is experiment, zo typeer ik het, omdat de pensioenen zullen stijgen (en dalen) met de beurskoersen. Wie het AEX verloop bekijkt (niet exact de graadmeter omdat de fondsen internationaal beleggen) verschaft zichzelf een inkijkje wat dat kan betekenen. Klik bij de grafiek voor de AEX op (max) en zie dat er grote schommelingen plaats vinden. Dat komt vanaf nu op het bordje van de pensioengerechtigden en dat zal dus ook een grote invloed op de Overheidsinkomsten hebben.
Ik ben benieuwd , en zeker niet positief gestemd, naar de uitkomsten van de invoering.
Het is wonderlijk om te lezen dat in mijn Gemeente alle huizen aardgas vrij zouden moeten worden. De redenen, letterlijk overgenomen van de Gemeentelijke website zijn ;
1-aardgas wordt duurder 2-Het veroorzaakt CO2 3- De levering is onzeker
Ik weet niet welke kennis de deskundigen die hierachter schuil gaan hebben maar er is wel het e.a.a. op aan te merken.
Argument 1 Aardgas is zo duur omdat we over zijn gegaan op LNG aanvoer na de afsluiting vanuit Rusland. De aanslag, nooit opgehelderd, heeft er toe geleid dat we geen aanvoer meer vanuit Rusland hebben en al zou het kunnen, we willen het niet meer. De levering is niet onzeker omdat er wereldwijd meer dan voldoende LNG beschikbaar is. Maar een tweede reden zijn de ongekend hoge belastingen die geheven worden op elke m3 gas. Het overstappen op elektriciteit wordt afgedwongen door de alsmaar stijgende energie-belasting. Daarmee is dit argument nog dubieuzer .
Argument 2 Dat er CO2 vrij komt bij de verbranding van gas is zeker. Maar van alle elektriciteit die we opwekken is een minimaal deel opgewekt door wind- en zon. Jean Baptiste Fressoz gaf bij Tegenlicht aan dat het aandeel gas en olie in het wereldwijde verbruik nog steeds stijgt en het aandeel zon- en wind-energie zeer beperkt zal blijven. Het vormt slechts een marginale aanvulling op de totale productie aan energie. De productie van zonnepanelen, de korte levensduur en de gebrekkige recycling leiden tot ongelooflijk veel vervuiling. Een moderne windgenerator heeft b.v. een fundament van meer dan 1800 m3 beton. Denk ook aan het wapeningsstaal dat er in verwerkt is en de gigantische betonnen palen die geheid worden.
Argument 3 Als er iets zeker is aan zon- en windenergie is dat het onbetrouwbaar is. Juist de levering daarvan is zeer onzeker. Als er geen wind is en de zon-instraling minimaal is (in de wintermaanden) moet er een 100% back-up zijn om ons van energie te voorzien. Als de gasvoorraden vol zijn, en dat is niet zo moeilijk door de ondergrondse reservoirs, zijn we wel verzekerd van een continue aanvoer. Als een windmolen na een technische levensduur van 12-15 jaar vervangen moet worden zou theoretisch die voet verwijderd moeten worden (hergebruik zal moeilijk zijn omdat de vibrerende belasting denkelijk de kwaliteit van het beton zal hebben aangetast). Bovendien is al lang bekend dat de slijtage van de wieken giftige stoffen doet vrijkomen (in de vorm van fijnstof en dat wordt niet actief onderzocht) , de gelaagde opbouw van deze wieken recycling tot nu toe vrijwel onmogelijk maakt (in de V.S. worden ze begraven) en de geluidshinder veel mensen tot wanhoop drijft.De situatie in de Achterhoek met lagere windsnelheden dwingt tot het plaatsen van hogere masten met alle mogelijke nadelen die daar aan verbonden zijn.
Een extra argument om nog eens goed na te denken over dize ambities betreft een crisis-situatie. De NAVO en de EU uiten krijgslustige taal. Als dat culmineert in een crisis is eenieder gebaat bij een mix aan mogelijke energie-bronnen. Gas, elektriciteit en hout geven als mix een veerkrachtiger beeld dan op 1 paard te wedden.De SDG plannen volgen en gas uitfaseren is geen doel dat klakkeloos nagevolgd zou mogen worden. Bezint eer ge begint zou ik zeggen.
Of, Bronckhorst, zet je in voor een kleine Kerncentrale, daar is al uitgebreid over nagedacht en een optie net boven Doesburg is in beeld gebracht.
