Auteur: reporter

De kerken liepen leeg, er lijkt een kentering plaats te vinden in protestantse hoek, want onze oren laten hangen naar een Instituut c.q. het werkelijke geloof in een God bleek te veel invloed uit te oefenen op onze vrijheid dan wel begrip van de wereld om ons heen. Maar zoals je vrijwel altijd ziet is de mens gevoelig voor nieuwe profeten. Het oude wordt simpelweg ingeruild voor nieuwe Goden. Niet de God in spirituele zin maar de God van klimaat, inclusiviteit of de technologie als oplossing van alle problemen.

Blijkbaar is het moeilijk om te begrijpen dat grijpen naar een boei in een alsmaar voortgaand proces dat ‘leven’ heet slechts tijdelijk vervulling geeft. Telkens zullen we ontdekken dat het nieuwe geloof ook zijn zwarte keerzijde kent. Het rad van het leven is een aaneenschakeling van hoop/geloof, grijpen en onderdompelen, bovenkomen en inzien dat niets houdbaar dan wel werkelijk waar is.

Onze zintuigen nemen waar dat alles komt en gaat, geboren wordt en sterft. Hoewel we vaak hardnekkig proberen een stabiele compositie te maken van onze persona is zij een tot mislukking gedoemde poging in een voortgaand proces een stabiel iets neer te zetten. Dat proces zal de fundamenten eerdaags doen eroderen en tot opgave van gekoesterde (zelf) beeld leiden. Wie observeert begrijpt dat instituten die ooit een nuttige functie hadden zoals de VN, de WHO en ons rechtssysteem op een gegeven moment aan herziening toe zijn. Een echte actor, of meerdere factoren , zijn vaak moeilijk aan te wijzen. Wat de teloorgang of grote verandering in gang zet is afhankelijk van zo veel actoren dat het de menselijke cognitie niet gegeven is het te voorzien. Slechts in retrospectief kunnen we een poging doen het te verklaren. Maar dat is een theoretische en nooit de werkelijkheid gelijkende oefening.

Verandering, onderlinge afhankelijkheid, verzet tegen de stroom in, het is zo menselijk als wat maar ontkent de ware natuur. Zij stroomt, gaat, (ver)vormt en slaat altijd een gat in onze illusie van stabiliteit.

Eten maskeert interne gevoelens c.q. emoties. Ieder moment dat je iets tot je neemt is het goed stil te staan bij de reden. Je ontdekt dat veel momentjes niets met voeden c.q. ‘honger’ te maken hebben. Het is of een gewoonte of een moment om onrust in jezelf te sussen. Hoewel de vraag naar ‘juiste’ voeding te begrijpen valt, ik raad sowieso de documentaire “ The magic pill” aan, is zelf-onderzoek op het moment van eten de meest leerzame weg. Zo ontmasker je de rol van eten op je ‘wel-bevinden’ en kom je bij wijsheden uit.

Wie iedere dag zijn persona oppoetst en weer in het pak hijst ontkent zijn ware natuur. Onder het masker is er een proces gaande. De ene dag is de andere niet, grilligheid is het fundamentele karakter. Het zijn dagkoersen. Maar die grilligheid uitleven is in de wereld van maskers en rollen een moeilijke. Want in die wereld wordt constantheid met kleine afwijkingen van het gemiddelde bewierookt. Perfectie of bijna perfect zijn wordt verwacht. Maar de chemische processen in je, de hormonen die een ritme dansen, de variabiliteit in je voeding, het weer en van de mensen in het sociaal systeem om je doen vermoeden dat een dagkoers logischer is . Wat prefereer jij?

We leggen ongelooflijk veel vast op onze telefoon. We kijken niet meer direct naar taferelen maar op een later tijdstip naar de foto’s of de video’s. Moeiteloos verzamelen we meer dan tienduizenden van die plaatjes. Die herinnering, daar gaat het om, vinden we blijkbaar belangrijk. Maar het gekke is dat we zo fragmentarisch vast leggen dat het in geen enkel opzicht een ‘juist’ beeld kan geven van ons leven. Toch maken we graag een verhaal van ons leven vanaf de geboorte tot aan de dood. We creeren daarmee ons eigen personage.

Vergeten, niets meer weten, is echter een aantrekkelijk alternatief. Dat doet recht aan de observator die zijn personage, ons ego, van alles ziet doen, denken en voelen. Die observator ziet dat ons bestaan als geheel slechts een flits in het universum is, laat staan dat de beelden die we vastleggen en het verhaal dat we van ons leven maken ook maar enige binding met een realiteit zou hebben.

Vergeten, niet meer weten, van indruk naar indruk leven. Is daar iets mis mee? Is dat beangstigend? Of kunnen we in die levenswijze ontdekken dat iemand zijn er niet toe doet?

Als je voortdurend in de positie van de observator blijft, ziet dat diegene die jij denkt te zijn een entiteit is die je kunt bezien, bevragen en met verwondering kunt volgen, dan ben je op het punt te begrijpen dat je niet bestaat. Je bent, je bent aanwezig, je mag getuige zijn van iets dat beweegt, praat, voelt en emoties heeft. Iets dat zich voortbeweegt tussen allerlei andere ‘iemanden’ en denkt iets bijzonders te zijn. Maar je bent niet bijzonder, je bent, dat is alles wat je als getuige kunt zeggen. Wie als getuige leeft ziet de fysieke veranderingen, hoort de entiteit praten die voortdurend onderworpen is aan impulsen. Er komt een dag dat je getuige zult zijn van het verdwijnen van die entiteit. Wat er dan komt? Geen idee, maar er is vooralsnog geen reden aan te nemen dat de getuige niet blijft bestaan.

We zijn ons voortdurend bewust, of kunnen dat zijn, wat we doen. We observeren ons zelf. Maar dat zelf is niets anders dan een fysieke vorm die voortdurend verandert. Ons fysieke lichaam is een verzameling cellen en bacterien , niets meer en niets minder die zichzelf regenereert. De emoties die we beleven kunnen we ook observeren evenals de gevoelens. Dat observerende is er voortdurend en neemt een veranderend lichaam waar. Door dat lichaam, in dat lichaam, manifesteren zich emoties, gedachten, gevoelens die ons niet definieren . Ze zijn er en gaan weg. Maar de observator, de gewaarwording is er voortdurend. We zijn dus in essentie een waarnemer die naar een lichaam kijkt met al zijn ervaringen. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat dat gewaarzijn verdwijnt als ons lichaam de geest geeft. De observator zou dat evenzeer moeten en kunnen registreren als het doet tijdens de periode dat het lichaam nog ademt en functioneert. Dat betekent dat we niet over geboorte en sterfte hoeven te praten in term van ons zelf. We zien een lichaam ontstaan en groeien en ervaren en op oudere leeftijd een ander lichaam, dat is niets meer lijkt op dat van de geboorte, verdwijnen. We zijn een flits in de tijd maar beleven het als jaren .

De fysicus Hugh Everett beschouwde de macro-wereld door de ogen van de theorieën over de micro-wereld, de quantum mechanica. Dat levert stof tot nadenken op over onszelf als onafhankelijk observator en het bestaan in meerdere werkelijkheden naast elkaar. Stof tot nadenken.

De natuurkundige John A. Wheeler, een van de fysici die meewerkte aan het Manhattan project, de ontwikkeling en productie van de atoombom, realiseerde zich dat de fundamentele entiteiten in het universum velden zijn. Wellicht te simplistisch, maar naar mijn mening maar al te waar, zijn het ook de gedachten-velden, de ideologieën c.q. religieuze stromingen die collectieve velden vormen in onze realiteit. Die velden kunnen verstrekkend in- en doorwerken in de collectieve weg die zich ontvouwt. Zij scheppen voortdurend opnieuw de wereld die wij als de werkelijkheid ervaren. De vraag is of we ons voldoende bewust zijn van onze co-creatie door mee te gaan in dan wel afstand te nemen van deze velden. Onze individuele bijdragen doen er m.i. toe en vragen om afstand nemen van , de observator van onze eigen observaties in die ratjetoe aan velden zijn.