We leggen ongelooflijk veel vast op onze telefoon. We kijken niet meer direct naar taferelen maar op een later tijdstip naar de foto’s of de video’s. Moeiteloos verzamelen we meer dan tienduizenden van die plaatjes. Die herinnering, daar gaat het om, vinden we blijkbaar belangrijk. Maar het gekke is dat we zo fragmentarisch vast leggen dat het in geen enkel opzicht een ‘juist’ beeld kan geven van ons leven. Toch maken we graag een verhaal van ons leven vanaf de geboorte tot aan de dood. We creeren daarmee ons eigen personage.
Vergeten, niets meer weten, is echter een aantrekkelijk alternatief. Dat doet recht aan de observator die zijn personage, ons ego, van alles ziet doen, denken en voelen. Die observator ziet dat ons bestaan als geheel slechts een flits in het universum is, laat staan dat de beelden die we vastleggen en het verhaal dat we van ons leven maken ook maar enige binding met een realiteit zou hebben.
Vergeten, niet meer weten, van indruk naar indruk leven. Is daar iets mis mee? Is dat beangstigend? Of kunnen we in die levenswijze ontdekken dat iemand zijn er niet toe doet?
Geef een reactie