Als je voortdurend in de positie van de observator blijft, ziet dat diegene die jij denkt te zijn een entiteit is die je kunt bezien, bevragen en met verwondering kunt volgen, dan ben je op het punt te begrijpen dat je niet bestaat. Je bent, je bent aanwezig, je mag getuige zijn van iets dat beweegt, praat, voelt en emoties heeft. Iets dat zich voortbeweegt tussen allerlei andere ‘iemanden’ en denkt iets bijzonders te zijn. Maar je bent niet bijzonder, je bent, dat is alles wat je als getuige kunt zeggen. Wie als getuige leeft ziet de fysieke veranderingen, hoort de entiteit praten die voortdurend onderworpen is aan impulsen. Er komt een dag dat je getuige zult zijn van het verdwijnen van die entiteit. Wat er dan komt? Geen idee, maar er is vooralsnog geen reden aan te nemen dat de getuige niet blijft bestaan.
Geef een reactie