Categorie: Uncategorized

We zijn ons voortdurend bewust, of kunnen dat zijn, wat we doen. We observeren ons zelf. Maar dat zelf is niets anders dan een fysieke vorm die voortdurend verandert. Ons fysieke lichaam is een verzameling cellen en bacterien , niets meer en niets minder die zichzelf regenereert. De emoties die we beleven kunnen we ook observeren evenals de gevoelens. Dat observerende is er voortdurend en neemt een veranderend lichaam waar. Door dat lichaam, in dat lichaam, manifesteren zich emoties, gedachten, gevoelens die ons niet definieren . Ze zijn er en gaan weg. Maar de observator, de gewaarwording is er voortdurend. We zijn dus in essentie een waarnemer die naar een lichaam kijkt met al zijn ervaringen. Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat dat gewaarzijn verdwijnt als ons lichaam de geest geeft. De observator zou dat evenzeer moeten en kunnen registreren als het doet tijdens de periode dat het lichaam nog ademt en functioneert. Dat betekent dat we niet over geboorte en sterfte hoeven te praten in term van ons zelf. We zien een lichaam ontstaan en groeien en ervaren en op oudere leeftijd een ander lichaam, dat is niets meer lijkt op dat van de geboorte, verdwijnen. We zijn een flits in de tijd maar beleven het als jaren .

De fysicus Hugh Everett beschouwde de macro-wereld door de ogen van de theorieën over de micro-wereld, de quantum mechanica. Dat levert stof tot nadenken op over onszelf als onafhankelijk observator en het bestaan in meerdere werkelijkheden naast elkaar. Stof tot nadenken.

De natuurkundige John A. Wheeler, een van de fysici die meewerkte aan het Manhattan project, de ontwikkeling en productie van de atoombom, realiseerde zich dat de fundamentele entiteiten in het universum velden zijn. Wellicht te simplistisch, maar naar mijn mening maar al te waar, zijn het ook de gedachten-velden, de ideologieën c.q. religieuze stromingen die collectieve velden vormen in onze realiteit. Die velden kunnen verstrekkend in- en doorwerken in de collectieve weg die zich ontvouwt. Zij scheppen voortdurend opnieuw de wereld die wij als de werkelijkheid ervaren. De vraag is of we ons voldoende bewust zijn van onze co-creatie door mee te gaan in dan wel afstand te nemen van deze velden. Onze individuele bijdragen doen er m.i. toe en vragen om afstand nemen van , de observator van onze eigen observaties in die ratjetoe aan velden zijn.