Een van de mooiste aspecten aan ouder worden is de fase van reflectie. Velen slaan die over en ploeteren vanaf eind dertig moedig door en werken zichzelf muurvast in een patroon. In die gevallen gaan de patronen het leven domineren en knellen ze de levenskracht af. Geest en lichaam raken gevangen in deze kooi en stoppen de hoognodige veranderingen af. Angst voor van alles is de reden dat dit bij veruit de meeste mensen om mij heen gebeurt. Altijd meer en vooral ook schijnzekerheden, blinde ambitie, succes voor de buitenwereld, ‘niet anders kunnen’, het zijn zo maar een paar van de redenen die het oude in stand houden en vernieuwing blokkeren.
Ziekte of ongeluk zetten mensen vrijwel zonder uitzondering op een ander spoor. Een oorzaak van buiten, overigens volgens mij iets dat van binnenuit ontstaan is, dreunt door in alle aspecten van het leven en in de meeste gevallen gaan mensen inzien wat echt belangrijk is in hun leven. Het is een voorrecht met deze mensen in gesprek te mogen gaan en te leren van hun inzichten. Zo verloopt mijn leven momenteel en dat is een geschenk.
De reflectie fase is een ontdekkingsreis. Onvermoede aspecten van het leven dienen zich aan. Het werk wordt vrijwel altijd als onbelangrijk c.q. zinloos ervaren. De bullshit baan bestaat echt maar recent onderzoek stelt dat het niet zoveel voorkomt. Ik tref mensen die in het perspectief van hun nieuwe realiteit die baan toch vaak echt als zinloos zien. Onderzoek naar bullshit banen vindt plaats onder een gezonde populatie en dat geeft een ander beeld. Toeval, onbegrepen dynamiek is wel een passende definitie, kan schoorvoetend gezien worden als de levensweg waarin op alle mogelijke wijze signalen opduiken die kunnen helpen. Dat opent vervolgens vaak een blik op een wereld die veel verder lijkt te reiken. Wie het echt aandurft kan de stap naar het metafysische maken. Dromen geven vaak aanwijzingen, ‘toevallige’ ontmoetingen bieden opeens een andere kijk op zaken, in het alternatieve circuit vindt men aanwijzingen dat er veel meer bestaat. Wie op dit pad verder durft te gaan, een kwestie van al het bestaande onder de loep nemen, kan tot het besef komen dat we een spirituele vonk in een lichaam zijn. Al het ‘echte’ om je heen verbleekt dan en dagelijks ben je getuige van een poppenspel waarin figuurtjes een act opvoeren en niet ‘echt’ zijn. Eenzaamheid verdwijnt en verschijnt. Je voelt je meer dan ooit verbonden met alles maar begrijpt dat je eigen weg een eenzame zal zijn.
Wat als we meer zouden gaan luisteren naar mensen die deze weg gegaan zijn? Het is de bijl aan de wortel van de samenleving die we nu krampachtig met elkaar in stand houden. De mens die de eenzame weg gaat komt uit bij het begrip liefde, en niet de liefde die bezongen wordt in de meeste liedjes maar wat het fundament lijkt te zijn van een diepere bedoeling die aan ons mens zijn ten grondslag ligt. Vanuit dat weten ontstaat een samenleving, samen leven, waarin eenieder de ander het licht in de ogen gunt.