Ik was het afgelopen half jaar betrokken bij een proces waarbij een makelaar en een notaris betrokken waren. Beiden maakten gebruik van een digitaal dossier en menen dat het gedachteloos inzetten van zo’n middel voordelen op zou leveren. Gaandeweg ondervond ik als klant dat de werkelijkheid heel anders in elkaar zit. Ja, het is verdraaid handig dat documenten snel gedeeld kunnen worden en uitgewisseld dan wel aangepast kunnen worden. Maar in retrospectief kwam ik er achter dat een diepgaand gesprek van 1,5 uur met alle partijen voorafgaand alles pas echt goed had laten verlopen. Door geen gesprek te voeren maar vanuit de makelaar of notaris een onbekende tijdpad te doorlopen waarin telkens nieuwe vragen gesteld werden ontaardde alles in een taai proces. Blijkbaar is men er van overtuigd dat louter het ter beschikking stellen van een digitale omgeving garantie biedt voor een makkelijk en efficient proces. Door zo technocratisch te gaan redeneren vergeet je te begrijpen dat een kennismaking met het stellen van de juiste vragen eenieder op het spoor zet wat er nodig is, wanneer het nodig is, en weten beide partijen waar ze naar toe bewegen.

Het valkt me vaker op dat de automatisering van processen de logische stap van afstemming en elkaar leren kennen elimineert. En juist dat bepaalt hoe effectief alles verloopt. Niet vooraf de goede vragen stellen maar wel achteraf een mening vragen over hoe alles gelopen is, dat is de realiteit vandaag de dag. Maar die mening achteraf brengt dat gesprek niet terug en is uitsluitend gericht, althans als men het echt zou lezen, op aanpassing van de algoritmes.

Wie kritisch is op de gender-ideologie zal tot zwijgen gebracht worden. De EU, ooit vooral opgericht is als handels-unie, gaat diepgaand ingrijpen op dit onderwerp. Gender fluiditeit wordt norm. Afwijkende meningen worden tot zwijgen gebracht , eenieder van ons wordt geacht het eens te zijn met de visie dat jonge kinderen zelfstandig wisselende keuzes mogen gaan maken over ‘wie ze zijn’. Enige invloed van welke autoriteit dan ook in de gedaante van psycholoog dan wel geestelijk begeleider wordt zelfs strafbaar als het aan de plannen van de EU ligt. Voorgaande alinea’s schrijf ik in het besef dat deze wellicht al de grenzen overschrijden van wat de EU beoogt.

Ik beschouw mijzelf nog steeds als man, voel mij man, ben fysiek een man, maar wordt in de huidige ontwikkelingen geacht die overtuiging af te werpen. Het doet me denken aan de kerstening van de heidenen. Stapsgewijs werden bevolkingen onder druk , eventueel met grof geweld, gedwongen het pantheon af te zweren en in de ene God en de verlosser te geloven. Zo bezie ik deze ontwikkeling ook. Ik verdiepte me in vele verhalen over dit onderwerp en begrijp dat gender-dysforie in beperkte mate van alle tijden is geweest maar bij nadere studie bleek het protocol dat in Nederland ontwikkeld is en leidend werd in veel landen omtrent gender niet gestoeld te zijn op goed uitgevoerd onderzoek. Jongeren die vergaande keuzes maken met hormoonbehandelingen leggen een tijdbom onder hun gezondheid op langere termijn. Een mens is tot een jaar of 25 nog zo in ontwikkeling dat al lang bekend is dat op jonge leeftijd vergaande keuzes zelfstandig mogen maken rondom gender niet gestoeld kunnen zijn op een goede afweging van voor- en nadelen. Uit eigen ervaring weet ik nog hoe moeilijk het was als puber een goed oordeel te vellen over de mogelijke inzet van hormonen om de groei te remmen. De mening van ouderen en deskundigen was goud waard.

Als de wetenschap het eens is over een onderwerp, consensus genaamd, is iedereen die dat verhaal bekritiseert dom of onwetend. Wie weet hoe wetenschap eigenlijk zou moeten functioneren, een voortdurend debat met steeds nieuwe invalshoeken, begrijpt dat er over complexe problemen nooit een eenduidig vaststaand oordeel geveld kan worden. Die individuen die de moed hebben vanuit hun expertise het narratief te bevechten komen in een gewelddadige omgeving terecht. De wetenschappers en alle daaraan verbonden belangengroepen zullen er alles aan doen om je integriteit ter discussie te stellen, in de media vileine aanvallen vorm geven of er voor zorgen dat de geldstromen opdrogen. Dat is de huidige status quo als het om vrijwel alle belangrijke dossiers gaat die ik onderzoek. Of het nu vaccins, de stikstofcrisis, de wenselijkheid van overschakeling op elektrificatie , dan wel de bankenfraude (Hester Bais) is, op geen van de dossiers zal een criticus momenteel nog een poot aan de grond krijgen. Het is een gewelddadig cordon sanitaire dat op al deze dossiers door de gevestigde orde opgetrokken wordt. Hoe schadelijk dat is op het persoonlijk vlak voor de vaak integere. mensen die durven op te staan is schokkend.

In dat licht bezien is het klagen over verruwing van het publiek debat in essentie te herleiden tot de rigide houding van het establishment op cruciale dossiers. Wat de samenleving terugspiegelt is de resultante van de eigen houding.

Toen Kennedy minister van Gezondheid werd in de V.S. stonden hier de kranten vol over het feit dat hij anti-vaxxer was. Dat was een typering die op geen enkele wijze recht deed aan zijn standpunten. Kennedy zei voor en na zijn aanstelling dat er nooit een gedegen onderzoek naar de veiligheid van vaccins heeft plaats gevonden. De documentaire van Del Bigtree laat zien dat er een onderzoek heeft plaats gevonden , door Marcus Zervos, maar dat nooit gepubliceerd is. Waarom? Omdat het aantoonde dat ongevaccineerde kinderen als cohort gezonder zijn. Als u na het zien van deze documentaire nog steeds blijft geloven in vaccins dan moet u zich afvragen waarom deze alarmerende studie nooit gepubliceerd is.

Als je voortdurend om je heen hoort, ook en vooral van mensen die niets afweten van de wetenschap achter de vaccins, dat ze ‘veilig en effectief” zijn moet je je afvragen of zulk een droomwereld echt bestaat? Geen vaccin is hetzelfde maar ze zijn allemaal effectief en velig”.? Als je je verdiept in de bijwerkingen krijg je al de indruk dat het in ieder geval niet voor iedereen veilig en effectief is. Kijk je naar de lijst met ingrediënten van een vaccin dan rijst de vraag of al die geïsoleerde stoffen een goed veiligheidsprofiel hebben en daarna rijst de vraag wat ze in een cocktail gaan doen. In een omgeving met andere stoffen kan de karakteristiek van een ingrediënt heel anders uitwerken. Vergelijk het met een sociale groep waarin een persoon de sfeer van de hele groep kan doen omslaan.

Op dezelfde dag dat ik in de Trouw een klimaat-alarmist geportretteerd zie kijk ik onderstaand interview met twee oud gedienden uit de wetenschap die zo ongelooflijk helder maken dat we in een periode van ideologie, PR en grote geldelijke belangen gevangen zijn.

Het debat over stikstof kent een wonderlijk tweedeling. Het Aerius model berekent voor bedrijven wat de uitstoot van stikstof(verbindingen) is en de depositie in Natura 2000 gebieden is. Dat cijfer is feitelijk (zie de eerste 11 minuten van dit gesprek) onjuist maar wordt in het juridisch verkeer gebruikt om een oordeel te vellen of een bepaalde activiteit mag plaats vinden. Tevens is het zo dat wanneer wij onze stikstof uitstoot zouden minimaliseren er zoveel ons land inwaait dat we de doelen nog niet kunnen halen.

Meer recentelijk kwam er een rapport in de openbaarheid van de hand van hoogleraar waarschijnlijkheidsrekening Ronald Meester dat haarfijn analyseert dat het huidige beleid met modellen echt kant noch wal (mijn parafrasering) raakt.

Taco van Hoek heeft in het perspectief van dat rapport het volste recht te ageren tegen de houding van de Raad van State.

Wie het rapport van Henri Prins leest , dat hij in september 2025 publiceerde wordt geconfronteerd met feiten rondom de staat van de natuur die opmerkelijk veel beter zijn dan wat de stikstof-adepten ons doen geloven. Bovendien toont zijn rapport maar weer eens aan dat het Aerius model geen enkele waarde heeft m.b.t. kritische dispositie waarde en uitstoot van Stikstof in relatie tot de werkelijke staat van de natuur.

Ik vulde ze beide in en verbaasde me over de enge bandbreedte aan vragen. De waan van de dag vormde de grondslag voor de gepresenteerde stellingen. Maar er is zoveel meer waar de kiezers, althans velen die ik ken, zich mee bezig houden. En veel belangrijker nog is dat als ik iets van klimaat zou vinden. het een genuanceerd beeld is. En de nuance is niet aanwezig in die stellingen. Wat mis ik zoal? Ik probeer een aantal zaken op een rij te zetten.

Klimaat. Dat het verandert staat vast, dat deed het altijd en nog steeds, maar hoe je er ook naar kijkt, we moeten praten over aanpassingen die we kunnen en moeten maken en een fundamentele discussie over draagkracht en draaglast in een mondiaal verband.

Wonen. Het is opmerkelijk gisteren op t.v. te horen dat er in leegstaande gebouwen in theorie 200.000 woningen gerealiseerd kunnen worden. Nergens hoor ik dat er een noodmaatregel wordt afgekondigd om via een versnelde route tot verbouwing te kunnen overgaan.

Digitale revolutie. Op gemeentelijk niveau rolt men op ondemocratische wijze een digitale structuur uit. Nooit werd de burger gevraagd of die dat wilde. en hoe ver de ontwikkelingen op dat gebied mogen gaan.

De digitale ID. Niemand hoor ik er over hoewel de impact op onze bewegingsvrijheid en vrije informatie vergaring daarmee ernstig in het gedrang kunnen komen.

De ongekende investeringen in defensie gaan ten kosten van zorg, vermogen of b.v. de staatsschuld. Nooit heeft daarover een faire discussie plaats gevonden. Toch zou dat m.i. nog steeds moeten gebeuren.

Voedsel. De gedwongen eliminatie van boerenbedrijven heeft ook impact op onze eigen voedselvoorziening. Hoe kan het dat dit niet ter discussie staat?

Jetten heeft het licht gezien. Een reis met ontberingen door Nederland bracht een diepgaande transformatie teweeg. Hij slaapt tegenwoordig onder de Nederlandse vlag, begrijpt de Nederlanders opeens en vanuit een diep gevoel van binnen gaat hij voor ‘onze belangen’ staan. Het moet een ontroerende sessie zijn geweest waarin hij zijn partijgenoten Paternotte, de Groot, Olongren en misschien wel Kaag als een Messias realiteitszin bijbracht. Opeens zagen ook zij het licht en volgen hun leider met hernieuwde inzichten. De campagne strateeg van D66 snapt de mens. Een slap aftreksel van Odysseus, want van ontberingen was op Jette’s reis geen sprake, is voldoende om opeens in hem de doorleefde politicus met nieuwe inzichten te zien.

In feite is er naar mijn smaak niets veranderd. Zelfde mensen, ander verhaal, die nog steeds niet geleerd hebben van de uitbundige geldverspilling aan klimaatdoelen, oorlogsdreiging verspreiden maar onze landbouw (wat wordt als eerste schaars in tijden van strijd?) de nek omdraaien en met onzinnige stikstof- normen de maatschappij in een houdgreep houden. D66 leeft nog steeds in halluci-land.