Auteur: reporter

Wie weinig weet over de ontwikkeling (wedloop) rondom het ontwikkelen van de atoombom heeft veel aan het boek “Het atoomtijdperk” van Serhii Ploky. Grote kans dat wat niet besproken wordt in de hedendaagse (Europese/Geo) politiek zich na lezing van dit boek nestelt in je dagelijkse gedachten als je Rutte en de Europese leiders hoort praten over een oorlog met Rusland.

De wedloop rondom de atoombom tijdens de jaren 40 was een door Natuurkundige doorbraken (fusie en splitsing) gedreven koorts waarin de V.S., Engeland en later ook Rusland en Japan (hoewel daar niet het doel was een bom te ontwikkelen) Duitsland wilden aftroeven. Amerika gaf toen het duizelingwekkende bedrag van naar schatting 2 miljard dollar uit om de bom te ontwikkelen.

De Uranium bom en de plutonium bom werden op Hiroshima en Nagasaki afgeworpen. Wat de gevolgen daarvan waren leerden we op de middelbare school en is uitgebreid gedocumenteerd. Wie er in een beperkte tijd kennis van wil nemen leest dit document. In eenvoudige bewoordingen zou ik het willen omschrijven dat wanneer de bom in jouw gebied valt je het beste af bent als je totaal verschroeit en verdampt.

De Amerikanen besloten Japan tot overgave te brengen in het volle besef dat zij honderdduizenden doden op hun geweten hadden. In tijden van crisis worden in de basis heel eenvoudige besluiten genomen (ja/nee) waarin mensen geen rol spelen. Het doel heiligt de middelen.

Het is daarom ook zo ongelooflijk naïef en gruwelijk om een man als Rutte aan te horen en ons voor te bereiden op een oorlog. Als geschiedkundige weet hij als geen ander hoe snel in de Internationale politiek escalaties kunnen optreden. Zo weet hij ook welke desastreuze gevolgen een nucleaire oorlog zullen hebben. Bedenk dat we in Europe met drie grootmachten te doen hebben , Groot- Brittannië , Frankrijk en Rusland die tot inzet kunnen overgaan.

We kunnen en mogen niet naïef zijn en het is ongelooflijk dat er een doodse stilte bestaat rondom dit thema hoewel de inzet realistischer dan ook lijkt te zijn. Dr. Ivana Hughes spreekt met Tucker Carlson over dit onderwerp en dat zou ons er toe moeten bewegen in verzet te komen tegen de krankzinnige uitspraken van onze Navo Secretaris-Generaal.

Diverse keren kwam ik de afgelopen maanden mensen tegen die het over bindingsangst hadden. Kijkend naar de kenmerken (bron: wikipedia) lees ik;

Kenmerken van bindingsangst zijn:

• Personen hebben over het algemeen korte relaties
• Personen twijfelen of hun partner wel de ware is
• Personen geven hun geliefde het gevoel dat hij of zij te veel aandacht vraagt
• Personen brengen veel meer tijd door met hun vrienden dan met hun geliefde

Mensen met bindingsangst zijn huiverig voor samenwonen, huwelijk en relaties.

Als ik kijk naar de kenmerken dan vind ik daar niets positiefs of negatiefs in. Of de ware bestaat is een discussie waard, niet iets waar ik overigens mijn tijd aan zou besteden, maar als zodanig is het niet relevant of die wel dan niet bestaat. Iedereen die daar aan twijfelt is m.i. volledig bij zijn verstand. Korte relaties kunnen duiden op een slecht oordeelsvermogen of een relatie passend is, maar dat is pas vervelend en een probleem als het je hindert. Er zijn veel partners die inderdaad veel aandacht vragen. Of dat gezond en wenselijk is verschilt per persoon maar het lijkt mij een goede reden om je niet teveel te binden aan iemand. Een groot sociaal netwerk, veel tijd met vrienden doorbrengen, is gezond en een belangrijke voorwaarde voor mentale veerkracht.

Al met al zit ik naar een lijstje te kijken waarin ik niet kan ontdekken wat er ‘fout’ aan zou zijn. Als binding je ‘volledig overgeven aan de ander ‘ betekent kun je je als weldenkend mens afvragen hoe verstandig dat is. Het kan dan inderdaad gebeuren dat de wederzijdse systemen zo in elkaar verstrengeld raken dat je je eigenheid kwijt raakt. Het lijkt me dus verstandig om er voor te waken dat dat gebeurt. De partner van een psychopaat weet wat ik bedoel als ik zeg dat de gevaren voor verlies van zelf met blijvende schade enorm is.

Kijkend naar de samenleving als geheel zien we dat de maskers ons bestaan tekenen. Wie we ontmoeten, wat er achter dat masker schuil gaat, kan lang en goed verborgen blijven. Wie voorbeelden heeft meegemaakt waar het grandioos fout gaat is op zijn hoede. Wat bindingsangst heet beschouw is als gezond realisme.

We leven in een samenleving die momenteel gedomineerd wordt door narratieven en begrippen als des- en misinformatie. Sommigen noemen het ’t tijdperk van de psychopaten. Wat waar is of een leugen is moeilijk meer te bepalen. Zo’n tijdperk maant tot voorzichtigheid en dus ook terughoudendheid bij het aangaan van relaties.

De ene mens heeft veel meer ruimte nodig dan de andere. Ik spreek over aura en energetische ruimte. Bij die mensen is iemand al snel verstorend voor het veld. Dat is niet verbonden aan een trauma dan wel een angst. Dat is een reële ervaring die ‘vertaald kan worden’ als een angst. Maar het betreft hier onwetendheid bij diegenen die het problematiseren.

Wijs ik het begrip af? Misschien is het bruikbaar maar het zoals bij iedere door menselijke criteria bepaalde aandoening dat het ontstaat en ten onder gaat door zijn eigen definitie. Iets willen vastleggen in een begrip is verleidelijk maar leidt ook tot onterechte herkenning dan wel de opkomst van een reeks behandelingen die voorbij gaan aan mogelijke andere oorzaken. De algemene tendens binnen ieder vakgebied is om voortdurend met nieuwe begrippenkaders en theorieën op de proppen te komen. Het DSM handboek is een mooi voorbeeld hoe dat tot ontsporing kan leiden. Er wordt wel eens gekscherend gesproken over het feit dat bijna iedereen nu een of meerdere aandoeningen zou hebben volgens de DSM.

Tim Prins niet, Bosker wel, en dat wordt uitgelegd op t.v. door Remy de Wit namens de KNSB. Wie dat aanhoort luistert naar een geconstrueerd motief, het kan niet de werkelijke reden zijn. Waarom zeg ik dat? Nou , de Wit zegt dat weliswaar de nummers 2 en 3 op het OKT (Olympische Kwalificatie Toernooi) dicht bij elkaar zaten maar terugkijkend over de afgelopen jaren de tijden niet lijken te wijzen op een mogelijke medaille.

Laat tot je doordringen wat hier gezegd wordt. We houden dus een OKT maar weten dat gezien de tijden de mensen vrijwel geen kans maken op een medaille. Dat nummer 3 afgewezen wordt om die reden , die zeer dicht op nummer 2 eindigde, betekent dat de Wit hier zegt dat nummer 2 ook geen kans maakt op een medaille.

Hoe armoedig kan een selectie-beleid dan zijn?

In economische slechte tijden zullen de ogen van beleidsmakers vallen op potten met geld. En als ze die zelf niet hebben of te veel ten laste komen van de begroting is het verleidelijk naar pensioenen en spaargelden te kijken. En precies dat laatste is wat ‘de experts’ doen. We zouden veel meer mogen gaan beleggen.

Waarom ik dat zelf een minder fris idee vind zal ik uitleggen. Er staat veel spaargeld op rekeningen bij banken die , o.a. door te weinig concurrentie, een schamele rente vergoeden. Toch stallen mensen graag hun geld daar omdat beleggen alleen een goed idee is als er echte reserves bestaan en klappen opgevangen kunnen worden.

Nu is het spaargeld ongelijk verdeeld over de leeftijdsgroepen.

Deze cijfers zeggen niets omdat een relatief klein deel van de mensen het meeste spaargeld bezit. Volgens het Nibud heeft 1 op de 5 huishoudens minder dan 1000 euro spaargeld !

De vraag is of het verstandig is al die groepen te vragen een groter deel van hun geld te investeren in risico-volle beleggingen. Zelf denk ik dat het een zeer onfris idee is. De pensioenen van de groepen die het meeste spaargeld hebben worden voor het grootste deel belegd in aandelen en staatsobligaties. Beiden kennen hun eigen risico-profiel. Onze pensioenen gaan meebewegen met de beurskoersen. De afgelopen jaren waren de ontwikkelingen daar zeer positief maar dat gaat niet tot in de oneindigheid door. Mochten er grote dalingen plaats vinden (denk aan 2008/2009) dan zijn de rapen gaar. We mogen als samenleving dan in onze handjes knijpen als er nog spaargeld beschikbaar is om de inkomens klappen op te vangen.

Hoe meer uren je besteedt aan het verkeer in de virtuele wereld , des te groter de atrofie om lichaamstaal dan wel gezichtsuitdrukkingen te herkennen. Dat geldt zeker voor die generatie die daar veel in verkeerde in de tijd dat de mimiek nog niet zo goed uitgedrukt kon worden. Zo is het ook goed denkbaar dat de motoriek een blijvende verandering onderging door het kijken naar te weinig vloeiende overgangen in de beweging van de avatar’s.De perfecte wereld van het uiterlijk waarin botox de mimiek van de mensen achter het plastische gecreëerde masker verbergt zal daar ook aan bijdragen. Een extra complicatie geldt de baby’s waarvan de ouder tijdens het duwen van de kinderwagen voornamelijk op het scherm kijkt. Het is pijnlijk om te zien omdat je weet dat de vorming van sociaal-emotionele aspecten juist in die interactie plaats vindt.

Wie de vaardigheden verliest om de ander te lezen, niet meer in de ogen van anderen kijkt tijdens zijn opvoeding, wordt afgesneden van een groot deel van het lichamelijk leven. De aarding zal verminderen, de energie gaat anders stromen, de denk-en handelingspatronen veranderen en er zal een andere mens ontstaan. Wellicht in een angstige mens omdat er een fundamenteel onvermogen ontstaat de ander in zijn totaliteit te ontmoeten.

Denk niet dat ik dit afwijs of als abject bestempel. Ik verwonder mij en vraag me af wat dit betekent. De sociale omgang zal veranderen, dat is zeker, en het is denkbaar dat de sociale angst om de ander tegemoet te treden verandert. Als geregeld reiziger met het openbaar vervoer constateer ik dat de veelal verassende gesprekken met andere passagiers in het verleden prettig waren en ik er met weemoed aan terug denk. Als ik in de openbare ruimte het merendeel van de mensen op zijn scherm zie staren ervaar ik dat als een verarming. De totale mens met zijn energie-veld staat naast je maar je beperkt je tot een imitatie wereld waarin die holistische mens niet bestaat. Het vermogen te voelen, in te voelen, indrukken van die ander op te pikken zal langzamerhand verdwijnen toch?

Ik kan ook een ander perspectief vinden. De mens die steeds verder uit zijn lichaam getrokken wordt betreft de voorhoede van een ontwikkeling naar ijlere frequentie gebieden. Vergeestelijking, toegang tot trillingsgebieden waar we tot voor kort slechts met moeite toegang toe kregen kunnen zich openen. Zo zouden de voorgaande constateringen mij de ogen kunnen openen dat we langzaamaan uit het materiële vlak getrokken worden en afgestemd raken op heel andere informatie stromen. We zijn slechts een pion in een ontwikkeling van giga proporties om ons heen waarop we zelf invloed uitoefenen en die grote omgeving (van galactische proporties) ons naar andere ervaringsgebieden stuwen.

Al meer dan 10 jaar gaan alle pensioengerechtigden gebukt onder stagnerende pensioenen , de indexatie was belabberd. Nu lees je opeens geweldige berichten als zouden de nieuwe pensioenen wel 10% of meer hoger kunnen worden. Vrijwel geen woord omtrent de reden, de reserves worden voor een groot deel ingezet om een halleluja stemming teweeg te brengen.

Een kwart van de Nederlandse huishoudens belegt. Wie dat al langer doet, laten we eens uitgaan van meer dan 20 jaar, weet dat het geen makkie is om voortdurend goede resultaten te halen.En wil je de risico’s voor de gepensioneerden afdekken dan zul je dat geld moeten inzetten op veiligere, lees lager renderende, producten. En precies dat is wat gaat gebeuren. Wie een goede uitleg willuistert naar Agnes Joseph . Maar fundamenteel is er iets veel ergers aan de hand. De meeste Nederlanders hebben geen idee wat de gevolgen van het nieuwe stelsel kunnen zijn en zijn ook nooit betrokken bij de besluitvorming, die vond immers plaats in gremia waar de vakbonden, de werkgevers en de bestuurders aanschoven. Voor ‘de’ Nederlander is het simpelweg slikken.

Pieter Lakeman spreekt met Syb Wynia over de geldroof die zou zijn gepleegd bij stelselwijzigingen en is een rechtszaak begonnen. Wie naar dat interview luistert denkt wellicht net als ik dat de verhogingen bij invoer van het nieuwe stelsel het gevolg zijn van jarenlang niet indexeren en dus een sigaar uit eigen doos.

Wat er nu ingevoerd gaat worden is experiment, zo typeer ik het, omdat de pensioenen zullen stijgen (en dalen) met de beurskoersen. Wie het AEX verloop bekijkt (niet exact de graadmeter omdat de fondsen internationaal beleggen) verschaft zichzelf een inkijkje wat dat kan betekenen. Klik bij de grafiek voor de AEX op (max) en zie dat er grote schommelingen plaats vinden. Dat komt vanaf nu op het bordje van de pensioengerechtigden en dat zal dus ook een grote invloed op de Overheidsinkomsten hebben.

Ik ben benieuwd , en zeker niet positief gestemd, naar de uitkomsten van de invoering.

Het is wonderlijk om te lezen dat in mijn Gemeente alle huizen aardgas vrij zouden moeten worden. De redenen, letterlijk overgenomen van de Gemeentelijke website zijn ;

1-aardgas wordt duurder
2-Het veroorzaakt CO2
3- De levering is onzeker

Ik weet niet welke kennis de deskundigen die hierachter schuil gaan hebben maar er is wel het e.a.a. op aan te merken.

Argument 1
Aardgas is zo duur omdat we over zijn gegaan op LNG aanvoer na de afsluiting vanuit Rusland. De aanslag, nooit opgehelderd, heeft er toe geleid dat we geen aanvoer meer vanuit Rusland hebben en al zou het kunnen, we willen het niet meer. De levering is niet onzeker omdat er wereldwijd meer dan voldoende LNG beschikbaar is. Maar een tweede reden zijn de ongekend hoge belastingen die geheven worden op elke m3 gas. Het overstappen op elektriciteit wordt afgedwongen door de alsmaar stijgende energie-belasting. Daarmee is dit argument nog dubieuzer .

Argument 2
Dat er CO2 vrij komt bij de verbranding van gas is zeker. Maar van alle elektriciteit die we opwekken is een minimaal deel opgewekt door wind- en zon. Jean Baptiste Fressoz gaf bij Tegenlicht aan dat het aandeel gas en olie in het wereldwijde verbruik nog steeds stijgt en het aandeel zon- en wind-energie zeer beperkt zal blijven. Het vormt slechts een marginale aanvulling op de totale productie aan energie. De productie van zonnepanelen, de korte levensduur en de gebrekkige recycling leiden tot ongelooflijk veel vervuiling. Een moderne windgenerator heeft b.v. een fundament van meer dan 1800 m3 beton. Denk ook aan het wapeningsstaal dat er in verwerkt is en de gigantische betonnen palen die geheid worden.

Argument 3
Als er iets zeker is aan zon- en windenergie is dat het onbetrouwbaar is. Juist de levering daarvan is zeer onzeker. Als er geen wind is en de zon-instraling minimaal is (in de wintermaanden) moet er een 100% back-up zijn om ons van energie te voorzien. Als de gasvoorraden vol zijn, en dat is niet zo moeilijk door de ondergrondse reservoirs, zijn we wel verzekerd van een continue aanvoer. Als een windmolen na een technische levensduur van 12-15 jaar vervangen moet worden zou theoretisch die voet verwijderd moeten worden (hergebruik zal moeilijk zijn omdat de vibrerende belasting denkelijk de kwaliteit van het beton zal hebben aangetast). Bovendien is al lang bekend dat de slijtage van de wieken giftige stoffen doet vrijkomen (in de vorm van fijnstof en dat wordt niet actief onderzocht) , de gelaagde opbouw van deze wieken recycling tot nu toe vrijwel onmogelijk maakt (in de V.S. worden ze begraven) en de geluidshinder veel mensen tot wanhoop drijft.De situatie in de Achterhoek met lagere windsnelheden dwingt tot het plaatsen van hogere masten met alle mogelijke nadelen die daar aan verbonden zijn.

Een extra argument om nog eens goed na te denken over dize ambities betreft een crisis-situatie. De NAVO en de EU uiten krijgslustige taal. Als dat culmineert in een crisis is eenieder gebaat bij een mix aan mogelijke energie-bronnen. Gas, elektriciteit en hout geven als mix een veerkrachtiger beeld dan op 1 paard te wedden.De SDG plannen volgen en gas uitfaseren is geen doel dat klakkeloos nagevolgd zou mogen worden. Bezint eer ge begint zou ik zeggen.

Of, Bronckhorst, zet je in voor een kleine Kerncentrale, daar is al uitgebreid over nagedacht en een optie net boven Doesburg is in beeld gebracht.

Of u het wilt of niet, kweekvlees is een SDG doel geworden. Geen ‘gewoon’ vlees meer eten maar iets dat uit een bio-reactor komt. De strategie is uiterst listig. De eerste proef-reactor is bij een boerenbedrijf geplaatst en bedenk dat dit productie-proces op geen enkele wijze ‘logisch’ verbonden is aan boerenbedrijven. Het betreft een technologisch proces dat niets me weilanden, koeien, varkens of kippen te maken heeft. Waarom gebeurt dit dan? Heel logisch, door de boeren te paaien met een volledig nieuwe inkomstenbron zullen ze vanzelf, dat is de achterliggende gedachte, overstappen op iets heel nieuws, zo is mijn inschatting. Want er wordt melding gemaakt van een grote groep geinteresseerden. Hier leest u er meer over.

En daarmee faseren ze zichzelf automatisch uit. Het is een vergelijkbaar proces als de overgang van een democratisch systeem naar een totalitaristisch regime. De bevolking kiest daarin zelf voor een systeem waarin hun vrijheden beperkt worden. De totalitaire leider kan feitelijk zonder grote weerstand zijn troon bestijgen.

Ik volg van tijd tot tijd de ontwikkelingen rondom kweekvlees en zocht lang naar een goed overzicht wat de stappen in het productie proces zijn. Dat vond ik vandaag. Volg deze link.

De WHO pulbiceerde in 2023 een overzicht van de mogelijke gezondheidsrisico’s.

Gisteren hoorde ik op de NPO een column waarin nog maar eens fijntjes werd gewezen op de hardnekkige mythe dat deze instroom zo’n hardnekkig effect had op de wachttijden voor jonge instromers. Het werd afgedaan als een fabeltje dat dat zo was omdat slechts 7,5% van de toegewezen huizen daar naar toe gaat.

De columniste laat zich op dit punt zelf bedotten en heeft niet kritisch genoeg geluisterd naar de mensen die dit verhaal de wereld in slingerden. De realiteit , en dat is wat de jongeren weten, wordt hier genegeerd en afgedaan als ‘dom’ . Jan van de Beek, de luis in de pels op dit onderwerp omdat hij zich op de beschikbare cijfers baseert, komt tot heel andere inzichten en dat heeft in eerste instantie al te maken met 7,5% als percentage van het aantal toewijzingen. Toewijzingen is een vergaarbak van instroom en doorstroom. Als je de doorstroom uit het totaal haalt stijgt de 7,5% al naar de 12%. Maar dat is niet het hele verhaal. Landelijk gezien gaat 33% van alle huizen onder de toeslagen-grens naar statushouders !

Lees hier de voorrekeningen van Jan van de Beek.