Hoe meer uren je besteedt aan het verkeer in de virtuele wereld , des te groter de atrofie om lichaamstaal dan wel gezichtsuitdrukkingen te herkennen. Dat geldt zeker voor die generatie die daar veel in verkeerde in de tijd dat de mimiek nog niet zo goed uitgedrukt kon worden. Zo is het ook goed denkbaar dat de motoriek een blijvende verandering onderging door het kijken naar te weinig vloeiende overgangen in de beweging van de avatar’s.De perfecte wereld van het uiterlijk waarin botox de mimiek van de mensen achter het plastische gecreëerde masker verbergt zal daar ook aan bijdragen. Een extra complicatie geldt de baby’s waarvan de ouder tijdens het duwen van de kinderwagen voornamelijk op het scherm kijkt. Het is pijnlijk om te zien omdat je weet dat de vorming van sociaal-emotionele aspecten juist in die interactie plaats vindt.
Wie de vaardigheden verliest om de ander te lezen, niet meer in de ogen van anderen kijkt tijdens zijn opvoeding, wordt afgesneden van een groot deel van het lichamelijk leven. De aarding zal verminderen, de energie gaat anders stromen, de denk-en handelingspatronen veranderen en er zal een andere mens ontstaan. Wellicht in een angstige mens omdat er een fundamenteel onvermogen ontstaat de ander in zijn totaliteit te ontmoeten.
Denk niet dat ik dit afwijs of als abject bestempel. Ik verwonder mij en vraag me af wat dit betekent. De sociale omgang zal veranderen, dat is zeker, en het is denkbaar dat de sociale angst om de ander tegemoet te treden verandert. Als geregeld reiziger met het openbaar vervoer constateer ik dat de veelal verassende gesprekken met andere passagiers in het verleden prettig waren en ik er met weemoed aan terug denk. Als ik in de openbare ruimte het merendeel van de mensen op zijn scherm zie staren ervaar ik dat als een verarming. De totale mens met zijn energie-veld staat naast je maar je beperkt je tot een imitatie wereld waarin die holistische mens niet bestaat. Het vermogen te voelen, in te voelen, indrukken van die ander op te pikken zal langzamerhand verdwijnen toch?
Ik kan ook een ander perspectief vinden. De mens die steeds verder uit zijn lichaam getrokken wordt betreft de voorhoede van een ontwikkeling naar ijlere frequentie gebieden. Vergeestelijking, toegang tot trillingsgebieden waar we tot voor kort slechts met moeite toegang toe kregen kunnen zich openen. Zo zouden de voorgaande constateringen mij de ogen kunnen openen dat we langzaamaan uit het materiële vlak getrokken worden en afgestemd raken op heel andere informatie stromen. We zijn slechts een pion in een ontwikkeling van giga proporties om ons heen waarop we zelf invloed uitoefenen en die grote omgeving (van galactische proporties) ons naar andere ervaringsgebieden stuwen.