Auteur: reporter

Het zal niemand bevreemden dat macht of geld dan wel een combinatie van beiden deuren opent en mensen aantrekt. Dat is van alle tijden. Een geste hier, een vraag daar en bij voorkeur in de stilte. En laat nu die stilte verbroken zijn door de ongelooflijke aantallen papperassen die vrij gekomen zijn. Een wereldwijd netwerk en pas als de namen ter tafel komen reageren die mensen als volgt; “ Ik heb er even tijd voor nodig, het was me niet bekend dat hij…, ik kende hem slechts zakelijk, ik kwam nooit op zijn eiland. Eenieder die dat leest zou ik aanraden in lachen uit te barsten, het is een groot theater. De verdorvenheid van Epstein’s entourage is groots geweest en dat trekt mensen aan, mensen met macht en geld blijkbaar, omdat het verdorvene ook een aantrekkelijke kant heeft. Het is meer dan een toegangspoort tot een netwerk. We spreken over driften, verborgen verlangens, complexen. Ik lees de Noorse nrk-site en daar gaat het om het koninklijke huis, een aantal ministers, een diplomaat, een zakenman. Ieder van deze mensen hult zich in stilte. Hopende dat de storm overwaait. En dat zal waarschijnlijk ook gewoon het geval zijn. Als de opwinding verdwenen is komen nieuwe zaken in de schijnwerper te staan en is alles vrijwel vergeten. That’s life!

Eindelijk neem ik eens de moeite een kritische analyse op een aantal van der IPCC rapportages door te nemen. En ik stuit daarin op tactieken die maar al te bekend zijn als je middels een narratief grote groepen mensen blijvend wilt sturen. “De starre klimaatvisie van het IPCC” (uitgaven van Clintel.org) kan een eye-opener zijn voor eenieder die twijfelt aan het alarmisme. En ze weten te overtuigen naar mijn mening. Ik haal er een aantal aspecten uit aan.

The big panels

Wie denkt dat het IPCC een coherent gezelschap is wordt geconfronteerd met het feit dat al 7 verschillende secties bestaan die feitelijk al niet meer van elkaar kunnen weten wat de ander allemaal aan kennis in huis heeft. Daar komt mijn eerste bedenking. Het is in het belang van krachten achter een IPCC om het zo groot te laten groeien dat niemand meer kennis van alles kan nemen. Daarmee creeer je een machtig vehikel en kun je vanuit elke hoek een mokerslag uitdelen als je dat in de discussies uitkomt.

Uitsluiting van critici

Wie zijn critici monddood maakt c.q. negeert leidt aan tunnelvisie en zal er steeds meer aan gaan leiden. Die keuze is een teken dat er geen echte wetenschappelijke toetsing meer plaats vindt maar er sprake is van een trein die over een spoor dendert en in grote snelheid alles dat in de weg staat vermorzelt. Precies dat is ook in de klimaat discussie gebeurt.

De schaal van iets of de relatieve grootte verdoezelen

Iedere wetenschapper weet dat de uitsnede van een klein stukje uit een grafiek een ongekende steiging van een meetwaarde kan suggereren. Precies dat gebeurt ook in de IPCC rapportages.

Een van de meest pregnante voorbeelden is een grafiek die gaat over de stijgende warmte inhoud van de oceanen. Een alarmistische grafiek laat zien dat vanaf 1900 die met 500 Zeta-Joules ( 1 Zeta Joule is een 10^21 Joule) steeg. Dat ziet er op het eerste gezicht niet best uit. Maar als je beseft dat de totale energie inhoud een slordige 1,5 miljoen Zeta Joules is beseft dat het lachwekkend is dat men zulk een grafiek zou willen publiceren.

De geschiedenis herschrijven

Als je een warme periode uit de recente geschiedenis wegpoetst, er gewoon niet meer over praat, kun je alles uit het huidige tijdgewricht als anomalie bestempelen. Het Holoceen thermisch maximum is een onbegrepen sterke stijging in de temperatuur. Wie er wel naar verwijst krijgt het lid op zijn neus. Het KNMI weet er een waarschuwing aan te koppelen. Toen wat het erg maar nu gaat die stijging nog veel sneller. Wie zo’n reactie leeft moet zich realiseren dat het historisch maximum een onbegrepen fenomeen is. Hoe kan een contemporair Instituut dan zo stellig beweren dat het nu om een menselijke factor gaat?

Alarmistische beweringen gebruiken en herhalen

De ‘Failed climate prediction Timeline” is een hilarische verzameling uitspraken uit het publiek domein. Precies dat type uitspraken wordt gedaan door bij het IPCC betrokken wetenschappers. Dat is op zich al kwalijk maar nog kwalijker is dat men weet dat dit soort bewering koren op de molen van sympathisanten (politici) is en de kracht van herhaling (in de reclame de meeste bekende tactiek) zijn werk doet.

De periodieke variaties negeren

Veel fenomenen in complexe systemen kennen herhalingspatronen met korte- en langere tijdschalen. Wie een van die langere schalen negeert kan met de focus op een korte periode grote variaties zien. En wie het aandurft die variaties te verklaren aan de hand van onbewezen parameters (maar altijd een menselijke factor) komt tot conclusies die geen waarheidsgehalte hebben. Het alarmisme houdt stand zo lang de lange variatie niet het bestaande patroon groot beinvloedt

Die vermaledijde zon negeren…we zoeken immers naar antropogene invloeden

De cycli van zonnevlammen , soms laag en dan weer hoog, tonen een correlatie met het weer hier op aarde. Er niet over praten is een voorbeeld van een periodieke variatie niet bespreekbaar maken omdat het geen antropogene factor betreft.

Trendbreuk presenteren die onverklaarbaar is

Een van de meest koddige voorbeelden is de zeespiegelstijging bij Stockholm die vanaf 2020 zou plaats vinden. Er wordt een stellige lijn om hoog getrokken hoewel als sinds 1890 de trendlijn een verdere daling zou voorspellen. En die blijkt ook nog steeds gemeten te worden.

Proxy benaderingen om temperatuurverloop in te schatten

Rond 1630 werd de vloeistof thermometer uitgevonden. Daarna zijn er uiteraard verdere ontwikkelingen geweest die de nauwkeurigheid konden vergroten. Getallenreeksen van 130 jaar terug zijn door veranderde meetmethoden niet zomaar met de huidige waarden te vergelijken. Maar gaan we nog verder in de tijd terug , duizenden jaren geleden of nog langer, dan moeten we aan de hand van jaarringen, druipstenen en allerlei andere vindbare biochemische verbindingen schattingen gaan maken wat dat zou zeggen over de temperatuur. Zo’n inschatting noem je proxy waarden omdat je uit een andere parameter een schatting van de toenmalige temperaturen gaat maken. Zo’n proxy waarde is uiteraard discutabel en heeft een grote onzekerheidsmarge. Toch zal het u niet verbazen dat getracht wordt aan de hand van zulke proxy waarden een uitspraak te doen over de temperatuur in het verre verleden. Maar de keuze van het type proxy’s bepaalt voor een groot deel de uitkomst van dit soort zeer onnauwkeurige grafieken bepaalt. En daar wordt mee gespeeld op een zodanige wijze dat er ramp scenario’s ontstaan. Op pagina 27 van “De starre klimaatvisie van het IPCC “ staat een voorbeeld waarin daarmee gemanipuleerd is.

Positieve indicatoren negeren

Door eenzijdige keuze van de rapportages die ten grondslag liggen aan de IPCC scenario’s wordt de angst aangejaagd. Zo wordt de ongekend scherpe daling van het aantal ‘klimaat-doden’ genegeerd hoewel de reductie meer dan 96% optrad tussen 1920 en 2020 (p. 17 rapport)

De titel is duidelijk. Er wordt gerept over nieuwe munten gebaseerd op goud (BRICS landen) dan wel een CDBC. Maar waarom gaan we niet over op goudrekeningen en betalingen via die rekening? Het is een harde fysieke munt en altijd geaccepteerd.

Het mag een ‘vondst’ genoemd worden om over een vrijheidsbijdrage te praten. Chapeau voor de marketeers bij het CDA. We worden slechts geconfronteerd met oorlogszuchtige taal vanuit de EU, de navo topman en landelijke politici maar ze durven het zonder blikken op blozen een vrijheidsbijdrage te noemen. Het dekt de lading op geen enkele wijze of gaan ze vanaf nu alles op alles zetten om via diplomatieke kanalen op vrede aan te sturen onder het motto ; “eerst betalen en pas dan leveren wij” ?

Het blijft me verbazen dat weldenkende mensen met zulke doorzichtige trucs iets proberen te verkopen dat onverkoopbaar is. Jammer dat zij blijkbaar niet begrijpen dat oorlog het meest ingrijpende is dat we elkaar kunnen aandoen en de effecten generaties lang doorwerken in onze psyche en samenleving.

Cognitieve dissonantie, gevoed door een ideologisch denken, stuurt de transitie. Mijn insteek m.b.t. een ideologie is gevat in de uitleg dat het een ‘vals bewustzijn’ betreft die een bepaalde groep of klasse beheerst. Het heeft dus niets met logica of ‘weten’ te maken.

De transitie ideologen beloven , geloven, dat we volledig kunnen overschakelen op wind- , zonne- en kern-energie, met in Nederland vooralsnog een focus op de eerste twee bronnen.

De werkelijkheid is dat wereldwijd slechts 3% van onze energie behoefte wordt gedekt door deze bronnen. Het gegoochel met cijfers dat een groot deel van onze elektriciteit opgewekt wordt door deze bronnen is een maskering van het ongenoeglijke feit dat niet meer dan 3% van onze energie op wereldschaal daaruit voort komt.

Doen wij het als Nederland beter? In een verslag van het CBS zien we dat in Nederland rond de 11% van onze totale behoefte uit deze bronnen komt maar ten koste van wat? Sinds 2015 is dit aandeel gestegen van 2,1 naar 11 % en dat lijkt mooi. Maar de kosten daarvan zijn ongekend hoog en trekken een zware wissel op onze begroting. Het is moeilijk om exacte bedragen te vinden en nog moeilijker om er een duiding aan te geven. Ik vond een artikel waarin gesteld wordt dat er al 80 miljard is uitgegeven en tot 2050 nog 500 tot 700 miljard wordt uitgegeven. Wat we daarmee bereiken is mij nog niet duidelijk.

Wie wil weten hoe onwetenschappelijk en ronduit gevaarlijk de ambitie voor wind-ernergie is leest dit stuk van Maarten van Andel over de onverantwoorde investeringen in zeewind-energie die gebouwd zijn op irreele aannames.

Hoewel men verwoede pogingen doet de inflatie te berekenen aan de hand van een mandje, waar je naar believen dingen in kunt gooien die je passen, is inflatie in werkelijkheid niets anders dan de geldhoeveelheid vergroten. En zoals iedereen snapt is dat geen goed idee als er geen of weinig dekking bestaat voor dat papieren geld. Dan wordt het dus minder waard.

Wie de huizenprijzen ziet stijgen weet dat zijn geld in feite minder waard is geworden. Ons rijk rekenen is een illusie want achterliggend zijn de banken bezig steeds meer (ongedekt) geld uit te geven waardoor we minder kunnen kopen.

In de loop der tijd zijn de bankiers de definitie gaan aanpassen en maken ze ons wijs dat inflatie komt omdat goederen en diensten duurder worden. Als consument kun je daar niets mee omdat je bij niemand terecht kunt om een correctie te laten plaats vinden. Mocht u gaan begrijpen dat we bedot worden en het bijdrukken van geld de oorzaak is, en dat is zo, dan weet u opeens dat het financiele systeem (banken/overheden) verantwoordelijk gehouden moeten worden.

Ga eens mee terug in de tijd. Vroeger was geld valuta. Het metaal van de munt had echte waarde (value) en hoewel er wel eens een randje afgeschaafd kon worden had het zijn echte fysieke waarde. Maar toen men bedacht dat los te kunnen laten kwam er geld (papier) dat niet meer gedekt was door goud. Geld uit lucht scheppen noem ik dat. En u begrijpt het, waar men vroeger niet meer geld kon scheppen dan dat er aan fysiek materiaal aanwezig was ontstond er opeens gebakken lucht. En in die geur van gebakken lucht leven we meer dan ooit. En de gevolgen zijn desastreus want de tekorten kunnen oneindig opgerekt worden. Maar de grap van het verhaal is als volgt. Geld dat niet meer gedekt wordt heet fiat-geld. Vertrouwen (fiat) is de basis waarop we handelen.Die term is listig gekozen en verbergt niets. We doen allemaal mee aan een goed nieuws show waar de keizer geen kleren draagt.

Nog een feitje waarover ik het wil hebben. Je hoort de EU en veel andere landen praten over de ‘gewenste ‘ inflatie, zo rond de 2-3%. Hebt u zich ooit afgevraagd waarom dat zo zou moeten zijn? Bedenk in wiens voordeel dit uitgangspunt zal werken!

Een geweldig initiatief (klik er op)

De financiele markten staan bekend om hun riskante producten. De reserves van banken, een fractie van wat er werkelijk aan verplichtingen ligt, zijn er een voorbeeld van. Zouden vandaag alle klanten hun tegoeden opeisen dan zou er rond de 3% uitgekeerd kunnen worden.

De goudmarkt schijnt echter nog verder uit de hand te zijn gelopen. Op papier schijnen 250 tot 500 of misschien wel meer claims op iedere gram goud te rusten. En als de klanten hun fysieke claim willen uitoefenen dan kan dat simpelweg niet. Dat feit speelt zeker een rol bij de huidige ongekende stijgingen in de goudprijs.

Maar er zijn nog meer redenen aan te wijzen. Central banken kopen de laatste jaren grote hoeveelheden goud aan. Wellicht dat dat te maken heeft met voorbeelden waarin tegoeden bevroren kunnen worden (zoals nu met de Russische tegoeden het geval is) dan wel het fiat geld dat niet gedekt is door enige fysiek aspect aan devaluatie onderhevig is. En door het aangaan van steeds grotere schulden d.m.v. geld bijdrukken is dat het geval.

In toenemende mate neemt de invloed van de burger af. Het komt door een veelheid aan factoren en heeft niets te maken met de propagandistische taal dat rechts extremen in opkomst zijn.

De verdeelde belangen c.q. ondermijning van beleid

Het boek van David Talbot is een van die boeken begrippen als democratie, rechtvaardigheid, moraliteit aan ons terugspiegelt in een andere gedaante dan velen van ons voor mogelijke houden. Spionage, contra-spionage, conflicterende belangen en negeren van afspraken staan centraal in het verhaal van Alan Dulles, die in de Tweede Wereldoorlog er een eigen agenda op na hield die veelal afweek van de Amerikaanse officiele standpunten. Dat de CIA vergaand ingreep in talrijke regimes en als een van de belangrijkste onderdelen van wat de ‘deep state’ is gaan heten wordt boven elke twijfel verheven als dit boek gelezen is. Wie dit boek leest begrijpt dat o.a. de Neurenberg rechtszaak niet per-se de grootste vissen ving, sterker nog die werden via een vluchtroute geholpen weg te komen dan wel gewoon weer ingezet om de linie tegen het kwaad uit Rusland vorm te geven. Karl Wolf is zo iemand geweest die zonder twijfel veroordeeld had moeten worden maar feitelijk de dans ontsprong.

Een kakofonie van geluiden door een web van NGO’s creeert verwarring 

In het huidig tijdsgewricht zijn we getuige van een ondoorzichtig netwerk aan NGO’s. De titel ‘non-gouvernmenteel’ getuigt weer van een listige keuze omdat het in veel gevallen verdoezelt dat ze meer dan ooit lobby-werk doen dan wel deels ook gefinancierd worden door Overheden. En precies dat punt kun je verbinden met de term ‘verantwoordelijkheid dragen en nemen’ en aanspreekbaak zijn. De engelse term ‘accountability’ dekt de lading beter van de voorgaande zin. Het stikt van de filantropen, een rijke elite die ‘goed’ zou willen doen maar die meer lijkt op een elite die middels de filantropie beleid beinvloedt. 

Angst als stuurmiddel

Angst verblindt, leidt tot blikvernauwing, en is om die redenen een effectief middel om mensen in een ander gedragspatroon te duwen. De roep om duidelijkheid, een sterk beleid c.q. een sterke leider, is dan een verleidelijk perspectief voor eenieder die mety deze angst geen raad weet. Als een wereldwijde stroming in gang wordt gezet waarvan de onderstroom angst is dan is kan er op grote schaal gemanipuleerd worden. Stress doet ons ook besluiten nemen die niet meer voldoende realistich zijn afgewogen.

Hoe het de mensen aan de onderkant van de samenleving gaat boeit ze totaal niet

Het boek van Barbara Ehrenreich dat in 2001 onder de titel  . Nickel and Dimed: On (Not) Getting By in America verscheen doet het licht schijnen op het leven van de mensen aan de onderkant van de samenleving die ondanks hard werken en flexibel inzetbaar te zijn geen volwaardig bestaan kunnen opbouwen. De rauwe werkelijkheid van werkgever en een ‘nummer’ dat een wegwerpartikel is komt hard binnen. Stuitend is dan ook om te zien hoe een figuur als Bezos schatje hemeltje rijk wordt maar uiteraard voor een groot deel door uitbuiting van de flexibel inzetbare mensen in en rondom de distributiecentra. Een formule als Ueber leidt ook tot schrijnende werkomstandigheden, veel uren maken maar vrijwel niets verdienen.

De kloof tussen de hoger- en lager- dan wel ongeschoolden

Een van de meest inzichtelijke studies die ii ook verbind met een inkijkje in onze democratie is het onderzoek van Mark Bovens en Anchrit Wille is de groep hoger opgeleiden sinds begin jaren zestig ongekend gegroeid. In de politiek zijn de lager opgeleiden vrijwel niet meer vertegenwoordigd. Er onstaat een grote bubbel van hoger opgeleiden die steeds meer naar elkaar toe trekken. 

Ongeletterdheid
Meer dan 50% van de jongeren is laag-geletterd na afronding van hun opleiding. Ze zijn vrijwel niet meer in staat begrijpend te lezen. Dat dit een desastreus effect heeft op maatschappelijke participatie is evident. Hoe kunnen we van deze groep mensen verwachten dat ze een geinformeerde keuze kunnen maken, niet dus. En ook dat aspect tast de basis van een democratie aan.

De overstijgende SDG doelen

De SDG doelen  zijn leidend in beleid geworden. Het is ronduit vreemd dat in geen enkel debat of interview op de mainstream media aandacht wordt geschonken aan deze doelen. Ze leggen een raamwerk over ons land met allerlei doelen c.q. verplichtingen. Kijk ook eens naar de internationale verbanden die tussen grote steden zijn gesmeed om aan die doelen te werken. Hier vind je b.v. een rapportage van de Gemeente Amsterdam.

Bestaande netwerken zijn moeilijk/niet te doorbreken

Ben je een oud PVV-er en heb je de ambitie in het bestuurlijk veld een mooie baan te bemachtigen dan weten we dat die niet toegelaten zullen worden. Het openlijk negeren van politici van de FVD voorspelt reeds dat zij na hun politieke baan niet hoeven te denken aan een rol in de banencaroussel.

De Europese regels boven de Nederlandse wet

Het is meer regel dan uitzondering dat staand beleid verdedigd/gerechtvaardigd wordt door te verwijzen naar de regels van de EU dan wel mondiale afspraken. Een niet democratisch gecontroleerd orgaan als de Europese Commissie biedt ons geen democratische weg om daar op in te grijpen.

Ongeoorloofde beinvloeding

Het is van alle tijden dat externe partijen invloed willen uitoefenen op regimes waar dan ook ter wereld. Recent zien we een ingreep in Venezuela maar ook in de jaren 50 gingen miljoenen dollars, naar verluidt door de Nazi’s geroofd geld, op illegale wijze naar Italie om daar het Communistische spook te bestrijden. 

Geen transparantie

Wie via de wet WOO documenten opvraagt krijgt vaak voornamelijk zwart gelakte documenten in huis. Erger is dat de Overheid levering blokkeert, frustreerd, boetes betaalt om zo te voorkomen dat de burger zijn recht kan halen. De sms-jes van von der Leyen met de topman van Pfizer om vaccins te bestellen zijn nooit boven water gekomen. Inbterviews op tv aan de bekende praattafels zijn van tevoren gearrangeerd en zelden zie je dat een top politicus dan wel een captain of industry in diepgravende interviews aan de tand gevoeld worden. Ten tijde van dit schrijven mag Klaas Dijkhof op de NPO interviews houden met VVD-ers zonder krtische vragen te stellen. Met een sausje van onafhankelijkheid en betrokkenheid leent een VVD politicus, want dat is hij nog steeds, zich om zijn partijgenoot Brekelmans over de dreiging van oorlog te praten. Uiteraard levert zulke gekleurde journalistiek de burger niets op.

Het WEF

Het was deze week weer WEF showtime. Onder het mom van stakeholders zijn de burgers grote afwezigen bij een feestje van de miljardairs en politici. Geen mens gelooft dat dit slechts een gezellig praatclubje is en dat blijkt ook wel uit de missie van deze club. Ongekozen mensen beslissen waar het naar toe moet gaan met de mensheid.

De uitzending van Zembla over Stek Oost in Amsterdam waar in een experiment 750 jongeren geplaatst worden waarvan de helft statushouder is. De reconstructie laat een ontluisterend beeld zien van de werkelijkheid.

Het begint met het feit dat de statushouders niet gescreened worden, dat zou niet ‘mogen’. Wat de achtergronden zijn en hoe ze in het leven staan is onduidelijk. Gaandeweg het experiment wordt duidelijk dat er onder deze groep verwarde mensen rond lopen, er geweldsincidenten zijn en een verkrachting plaats vindt en later nog een tweede gemeld wordt en een groepsverkrachting zou hebben plaats gevonden.,

Wat is er zo onthutsend in dit verhaal? Teveel om op te noemen. Maar ik kan het wel samenvatten. Alle netwerkpartners die bij het experiment betrokken zijn weten dat er complexe, lees onveilige, situaties kunnen optreden en dat direct ingrijpen moeilijk c.q. onmogelijk is. Eenvoudig gezegd, het moet wel erg uit de hand lopen wil er acuut ingegrepen kunnen worden. En precies dat is wat me schokte in deze documentaire. Lees even mee met een aantal uitspraken die ik noteerde.

Dat het intens zou worden wisten we vooraf.
Bij een reeks noodmeldingen; “We gaan in overleg’”. {3 maanden later een bijeenkomst om er over te praten]
We waren niet bij machte in te grijpen, afhankelijk van te veel netwerkpartners .
We hebben geen instrument om direct te kunnen ingrijpen.

Al deze kennis was vooraf bekend bij alle partijen die betrokken waren!

Waar zit ik dan naar te kijken in deze documentaire? Naar mijn mening naar mensen die wisten dat het tricky zou worden, en dat wordt benadrukt door te zeggen dat er 36 uur per week iemand was aangesteld om het experiment te volgen, maar het bewust aan zijn gegaan met de kennis dat bij ontsporing ingrijpen moeilijk was of lang zou duren.

Ik kijk naar een experiment waarin jonge studenten aan een onveilige omgeving zijn bloot gesteld en er geen steun bestond, ondanks de zalvende woorden van de betrokkenen. om acuut te kunnen ingrijpen.

Een onderzoek dat stelt dat de verhouding statushouders / studenten teruggeschroefd moet worden vindt geen steun omdat een van de Gemeentelijke betrokkene niet gelooft dat dat de situatie zal verbeteren…..

Maar waarom dit experiment is opgezet geeft aan waarom het al bij aanvang gedoemd was te mislukken. Er is een taakstelling m,b.t. tot plaatsing van statushouders en grote woningnood onder studenten, zo plat was de argumentatie. Dit kon snel opgezet worden. Ofwel, we hebben een probleem dat we snel willen oplossen en onder het mom van een experiment kan dat tot stand komen.

Een aantal betrokkenen raad ik nog eens aan de uitzending terug te kijken. Er is een incident…en we gaan gesprekken aan. Dat hoor ik een aantal keren te veel terugkomen in deze uitzending. Niet praten maar handelen zou ik zeggen, daar ligt de prioriteit.