Wie zich hecht aan een narratief en het zonder twijfel aanhangt knielt voor een beeld en verafgood het. Zou het zo kunnen zijn dat demonen dat beeld maakten om de mens op een dwaalspoor te brengen? Met welke geestelijke ruimte verbind je je dan en stel je alles van en in jezelf ten dienste van dat beeld?
Wie het woord, het narratief, tot beeld maakt haalt het leven er uit. Een versteende realiteit wordt aangehangen. Het beeld zal mensen van zeer verschillende achtergronden binden en zij verlenen met hun eigen energie steeds meer kracht aan het beeld.
Het woord kan makkelijk verkeerd begrepen worden. Taal kent diepte, verhult en onthult, zet in beweging, trekt aan en stoot af, roept oude patronen wakker, kan hoop geven. Maar wordt het in steen gehouwen dan is de dood het deel van de aanhangers. Op lange termijn zal het merendeel begrijpen in dwaling te zijn geweest.
De mens laat zich graag bedotten, haakt graag aan, hangt een geloof c.q. narratief aan, geeft zijn kracht weg aan anderen of iets anders. Zo makkelijk is het om het eigen pad te verlaten en je lot in handen van anderen of iets anders te leggen. De solitaire weg is een weg waarin je door de gordijnen van illusie snijdt. De weg naar het diepste vinden kan slechts alleen gegaan worden. Taal is daarin beperkend en soms ondersteunend maar nooit volledig. De solitaire weg hecht zich niet aan beelden en aanbidt ze niet. Moed is nodig om ‘af te wijken’ wat in werkelijkheid geen afwijken is maar de eigen werkelijkheid te leven en diversiteit te omarmen. Taal, dat wat tot je komt en door je gesproken wordt, scheidt op die weg , duwt mensen van je af of trekt mensen naar je toe. Authenticiteit in leven, voorleven en spreken kan zalvend en vernietigend tegelijk zijn. Nooit mag je van die weg afwijken.
Geef een reactie