Veel mensen luisteren naar zinnen maar vallen de woorden niet op. Anderen zijn niet in staat beelden op te vangen die de persoon tegenover hen bij zich draagt. De eigen vormen in de gedachtepatronen blokkeren de waarneming van zo veel meer dat aanwezig is. De illusie iemand tegenover je te hebben die consistent en coherent functioneert frustreert een open houding waarin niemand tegenover je zit en je dus slechts kunt observeren wat zich aandient. Het lijkt er op dat we allemaal slechts representanten zijn van een wolk met van alles er in. En wie zonder mensbeeld of structuur durft aan te varen ontdekt zoveel dat het overweldigend kan zijn.
We zijn nomaden zonder vaste plaats dan wel aan tijd gebonden of bevatbaar. We trekken door van alles heen en haken soms aan en lijken vaste grond te vinden maar we zijn niet meer dan reizenden door een symbolische stroom.Diegenen die zich dat realiseren (ge/mis)bruiken die symbolen en verheffen ze. Een symbool is immers drager van een groot energie-veld waarmee je jezelf en de ander kunt verankeren in een illusoire wereld.
Wie snapt dat het functioneren in een groep afhankelijk is van de ruimtelijke constellatie legt de vinger op een wijsheid. Wat zich manifesteert ligt nooit vast en is nooit de waarheid maar slechts de resultante van bewuste en onbewuste factoren.