De uitzending van Zembla over Stek Oost in Amsterdam waar in een experiment 750 jongeren geplaatst worden waarvan de helft statushouder is. De reconstructie laat een ontluisterend beeld zien van de werkelijkheid.
Het begint met het feit dat de statushouders niet gescreened worden, dat zou niet ‘mogen’. Wat de achtergronden zijn en hoe ze in het leven staan is onduidelijk. Gaandeweg het experiment wordt duidelijk dat er onder deze groep verwarde mensen rond lopen, er geweldsincidenten zijn en een verkrachting plaats vindt en later nog een tweede gemeld wordt en een groepsverkrachting zou hebben plaats gevonden.,
Wat is er zo onthutsend in dit verhaal? Teveel om op te noemen. Maar ik kan het wel samenvatten. Alle netwerkpartners die bij het experiment betrokken zijn weten dat er complexe, lees onveilige, situaties kunnen optreden en dat direct ingrijpen moeilijk c.q. onmogelijk is. Eenvoudig gezegd, het moet wel erg uit de hand lopen wil er acuut ingegrepen kunnen worden. En precies dat is wat me schokte in deze documentaire. Lees even mee met een aantal uitspraken die ik noteerde.
Dat het intens zou worden wisten we vooraf.
Bij een reeks noodmeldingen; “We gaan in overleg’”. {3 maanden later een bijeenkomst om er over te praten]
We waren niet bij machte in te grijpen, afhankelijk van te veel netwerkpartners .
We hebben geen instrument om direct te kunnen ingrijpen.
Al deze kennis was vooraf bekend bij alle partijen die betrokken waren!
Waar zit ik dan naar te kijken in deze documentaire? Naar mijn mening naar mensen die wisten dat het tricky zou worden, en dat wordt benadrukt door te zeggen dat er 36 uur per week iemand was aangesteld om het experiment te volgen, maar het bewust aan zijn gegaan met de kennis dat bij ontsporing ingrijpen moeilijk was of lang zou duren.
Ik kijk naar een experiment waarin jonge studenten aan een onveilige omgeving zijn bloot gesteld en er geen steun bestond, ondanks de zalvende woorden van de betrokkenen. om acuut te kunnen ingrijpen.
Een onderzoek dat stelt dat de verhouding statushouders / studenten teruggeschroefd moet worden vindt geen steun omdat een van de Gemeentelijke betrokkene niet gelooft dat dat de situatie zal verbeteren…..
Maar waarom dit experiment is opgezet geeft aan waarom het al bij aanvang gedoemd was te mislukken. Er is een taakstelling m,b.t. tot plaatsing van statushouders en grote woningnood onder studenten, zo plat was de argumentatie. Dit kon snel opgezet worden. Ofwel, we hebben een probleem dat we snel willen oplossen en onder het mom van een experiment kan dat tot stand komen.
Een aantal betrokkenen raad ik nog eens aan de uitzending terug te kijken. Er is een incident…en we gaan gesprekken aan. Dat hoor ik een aantal keren te veel terugkomen in deze uitzending. Niet praten maar handelen zou ik zeggen, daar ligt de prioriteit.