De ambitie en koers van Palantir kennende is het wonderlijk een boek te lezen van Alexander C. Karp en Nicholas W. Zamiska. Het is een onsamenhangende reeks hoofdstukken met een repetitieve boodschap, dat de jonge generatie ambities moet hebben en let wel, zich in moet zetten voor de gemeenschap om de technologische voorsprong en vrijheid (sic!) te waarborgen.
Hoofdstukken gaan over conformity, het bezwijken onder de groepsdruk, de eindeloze vergaderingen om mensen hun status te laten gelden, cultuur dat niet meer een interessant object van studie is en de kunstenaars onder de ontwikkelaars die hun ruimte moeten krijgen en er wordt een ode gebracht aan de eigen organisatie die dat zou bieden. Maar de resultante van wat Palantir beoogt is volstrekte onvrijheid. Het is een krankjorum boek dat de lezer en de nieuwe generatie jongeren zand in de ogen wil strooien.
Op de achterkant van het boek wordt het een ‘groundbraking treatise’ genoemd dat geschreven is , zo lees ik , door “tech’s boldest thinkers’. Zo ik het beleef is het een fuik die gericht is op het vangen van de jonge generatie voor een doel dat niet eerlijk en open beschreven wordt. Hoe logisch is het als bedrijf alle data van mensen in handen te krijgen, op volstrekte controle van eenieder aan te sturen, en dat zonder scrupules te doen. Hoe raar kun je zijn om op diverse plaatsen in het boek b.v. Nazi Duitsland aan te halen als een voorbeeld dat we niet moeten volgen terwijl de systemen van Palantir ieder target voor verwoesting en ‘kalt stellung” beschikbaar maakt.
Dit boek is geschreven vanuit een duistere intentie.