Als er een ding pijnlijk zichtbaar werd toen John F. Kennedy president was betreft het de enorme kloof met Allen Dulles (CIA) en John Foster Dulles of eenvoudigweg het ‘establishment”. Het was een charismatisch leider die werkelijk vrede wilde en daarmee alle retoriek die sinds de tweede wereldoorlog was gebezigd vanuit de V.S. richting de Sovjet Unie ter discussie stelde. En de gevestigde elite was daar zeker niet blij mee. Het is wonderlijk om Trump vandaag te dag te zien en horen en de vergelijking met de periode JFK nog eens voor het voetlicht te halen.
Trump was erg vocaal over zijn ambitie om als “Peace-president” de boeken in te gaan maar is zoals velen denken door de Mossad en Bibi Netanyahu verleid de oorlog met Iran aan te gaan. Hoewel dat ook weer genuanceerd moet worden omdat er naar alle waarschijnlijkheid vanuit de bestaande elite of belangengroeperingen voordelen in die interventie werden gezien. Hoe wrang is het om te zien hoe deze interventie tot op de dag van vandaag verloopt en er van de Nobel Vredesprijs zeker nooit meer sprake zal zijn m.b.t. Donald Trump.
Als we teruggaan naar de periode van JFK dan heeft Arthur M. J. Schlesinger niet treffender kunnen verwoorden wat een andere visie ons kan bieden. (p.428 uit “The devil’s chessboard):
“JFK accomplished an Americanization of the world far deeper and subtler than John Foster Dulles ever dreamed of. Not a world adopting the platitudes & pomposities of free enterprise but Americanized in the perceptions & rhythms of life”
JFK heeft het niet over brute oplegging van de gesel maar mensen die geïnspireerd zijn.