Op afstand kunnen zien, horen of voelen is niet iedereen gegeven. Wat we buiten ons moeten overbruggen is de opbrengst van de diepte die we in ons zelf kunnen vinden. Op een klein aantal mensen na die dat van nature bij zich dragen vanaf hun geboorte is het bij anderen pas na hard werken te bereiken. En dan is de vraag wat dat je zou kunnen brengen. Op zichzelf gaat het niet om vaardigheden die per se gebruikt zouden moeten worden. Het waargenomen slechts registreren is wellicht de beste houding. Maar wie zingeving vindt, de essentie van ieder leven volgens mij, om alle vermogens aan te wenden om met anderen steeds meer mens te kunnen zijn is het een gave die ingezet kan en mag worden.
Maar laten we eerst eens kijken naar de mogelijke verklaring van dit soort fenomenen. Horen, zien en voelen zijn voor de meeste mensen verbonden met het fysieke lichaam. Iets of iemand aanraken, een aander aanhoren of met de tastzin voelen is wat het dan is. Wie een meer geestelijke ontwikkeling doormaakt ontdekt dat er een niet te begrijpen verbondenheid bestaat waarin alles een is. Voor de een is die verbondenheid een mentaal concept voor de ander een weten waarin vanuit een metafysische realiteit er directe communicatie met alle objecten (mens, die en wat wij levenloos noemen) om ons heen bestaat.
Voor wie dit abstract klinkt een praktische gebeurtenis uit mijn leven. Ik rijd op de snelweg en mijn radar-systeem slaat op tilt. Ik parkeer de auto en bel de garage. Die zegt dat ik kan doorrijden maar waarschijnlijk een van de sensoren een knauw heeft gehad. Ik stap uit, zie dat mijn fiets niet goed gemonteerd is op de drager en er vanaf had kunnen vallen, herstel dat en rijd door. Na een stop van meer dan 1 uur rijd ik zonder waarschuwinglampjes door. Is dit toeval of is dit communicatie om mij te waarsc huwen ? Voor mij het tweede, voor veel anderen mensen het eerste. Wie echter dit soort wonderen, zo plegen skeptici dat te noemen, veelvuldig meemaakt is verbonden met een horen, zien en luisteren van een ander niveau, noem het een fijnere frequentie.
Wie bekend is met de oude geschriften kent de term askasha vanuit het hindoeistiche gedachtengoed (weten) waarin alles doordrongen is van een ether. Dat is de verbindende factor van alles en iedereen waarin ook verleden en toekomst aanwezig zijn. Het akasha veld is een bron waarin van alles te vinden is en wie zich daarmee kan verbinden op fijnere niveaus kan dan horen, zien en voelen waarin afstand niet bestaat Wie het doorzettingsvermogen heeft om in zijn eigen diepte te spitten, alle aangeleerde en overgedragen patronen te ontrafelen, kan een web van versluieringen doen verdwijnen. Een niet aflatende motivatie om daarin verder te komen kan de connectie met dat akasha veld, dat er altijd was, hervinden. Dan gebeuren dingen die hier als toeval of inbeelding worden bestempeld. Maar diegene die het overkomt, want het ontvouwt zich meestel in een periode dat je helemaal niet zo actief bezig bent naar binnen keren, ontdekt dat onze zintuigen een diepere waarheid bezitten.
Geef een reactie