Vroeger overkwam het mij, nu weet ik die situaties te vermijden, maar heel soms gebeurt het nog. Energie verliezen aan de massa of een individueel mens. Wie gevoelig is weet wat het betekent om ‘leeg getrokken’ te worden. Met het stijgen der jaren zie ik de lasten die de mensen om mij heen meedragen. Gepieker, verdriet, ontgoocheling, ziekte, onverwerkte verledens, het is een greep in de zee aan lasten die de medemens bij zich heeft. Ik heb vrienden die dit herkennen en mensen die geen idee hebben waar ik het over heb. Blijkbaar kijken wij met andere ogen of voelen wij op een andere manier aan waar de ander staat. En als je jezelf niet beschermt tegen deze lasten kan het maar zo zijn dat op een onbewust niveau de ander zich laaft aan de energie die jij bij je draagt.
Recentlijk voer ik mee op een ferry en beoefende ik mijn hobby, mensen observeren , een dagelijkse routine overigens, opnieuw uit. Ik werd er niet gelukkig van. Soms is iets overduidelijk van de gezichten af te lezen, dan weer zie ik het aan het loopje of de houding, en veelal voel ik het of komt er een stroom beelden op mij af. Ik realiseerde mij dat het gewicht van de auto’s, de bagage dan wel de mensen er niet toe doet. De grootste last die dit schip vervoerde was de emotionele baggage. Gelukklig had dat geen effect op de overtocht, althans niet merkbaar voor mij, maar het is niet ondenkbaar dat zelfs deze last tot ongelukken kan leiden.
Geef een reactie