In een prachtig overzicht zet Ole Humlum (emeritus professor aan de Universiteit van Oslo) de lezer aan het denken. Hij toetst de huidige gedachten over CO2 , overigens met minder impact dan waterdamp zo lees ik, aan de metingen die sinds 1979 middels satellieten gedaan worden en via allerhande meetstations op land en zee gemaakt worden. Naast het feit dat hij haarfijn uitlegt wat de onzekerheden in deze metingen veroorzaakt (type apparatuur en de wijzigende locaties waarop gemeten wordt alsmede uiteraard de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid) laat hij zien dat laatste 5 jaar een trend naar ‘normaal’ aangeven. Dat is een heel ander geluid dan het IPCC laat horen en zet je wellicht aan het denken over de klimaatfanatici in het globale politieke veld.
Ik raad je aan ook andere rapporten op deze site te lezen. Zij laten het zo broodnodige tegengeluid horen waarmee je je eigen inzichten kunt aanscherpen. (www.thegwpf.org)
Het narratief van de doemdenkers is qua onderbouwing in het geheel niet zo sterk en ‘zeker’ als ze ons doen geloven. Lees b.v. ook de rapporten over de kosten van windenergie en de catastrofale gevolgen van alle paniek-initiatieven qua klimaat op de armoede in de wereld.
Het is zinvol na te denken of adaptatie niet een veel nuttiger benadering is dan de abrupte wending van de steven waarvan de gevolgen wel eens rampzalig kunnen uitpakken voor de armen en de de huidige middenklasse.
Geef een reactie