Na 2 jaar een democratisch verkozen president te hebben, die een eind maakt aan een lucratieve deal die via de CIA was afgesloten om engineering werk te doen in Iran ter waarde van meer dan 600 miljoen dollar, werd er ingegrepen in Iran. Het beproefde recept was geld en wapens leveren, demonstraties organiseren, en de tegenstanders het bestaande regime omver laten werpen. Totaal ‘toevallig’ kwam de Shah in Zwitserland de CIA man Dulles tegen en die zette hem na de coupe zo snel mogelijk op het vliegtuig naar Teheran om zijn plek op te eisen. In de jaren daarna kregen de Amerikaanse Oliebedrijven een vinger in de pap in Iran. De lucratieve deal kwam ook weer op tafel.
Wie de details wil weten van dat verhaal verwijs ik naar “The devil’s chessboard” van David Talbot. Na lezing van dit relaas werd mij eens te meer duidelijk dat de V.S. dacht dit kunststukje nog wel eens dacht te kunnen herhalen en zo , na Venezuela, weer een greep in de Olie-kas te kunnen doen. Het pakt desastreus uit voor de V.S. , niet voor Israel die de tijd benut om Zuidelijk LIbanon in te nemen, die zonder plan van aanpak en mogelijke gevaren de aanval openden. Het is is triest om te zien hoe narcist als Trump de nederlaag niet kan aanvaarden en steeds verder ingrijpt op civiele doelen.