Bij mediation draait het maar om een ding, de wederzijdse belangen in beeld brengen en zorgen dat er begrip ontstaat voor elkaar. Laat dat nu net iets zijn wat we momenteel in de EU niet meer zien gebeuren. Al jaren hoor ik niets anders dan angst praatjes over Rusland. Wie “the devil’s chess board” van David Talbot leest ontdekt dat de koude oorlog voor een groot deel een doelbewust product is van de CIA . Wie angst voedt door toegang tot media en structuren waarin goedwillende mensen een richting in geduwd worden kan ‘het volk’ bespelen.
Het te weinig vertelde verhaal dat Rusland ondanks toezeggingen vanuit het Westen de ambities steeds meer zag opschuiven richting zijn grenzen geeft een andere kleur aan de eenzijdige berichten over Poetin die in en in slecht zou zijn (iets dat ik niet betwist overigens). De Amerikanen speelden een dubieuze rol in het ontstaan van het conflict aldaar.
Wie vandaag Russia Today wil volgen moet gebruik maken van een VPN om ons als Europees burger te beschermen tegen wat men desinformatie noemt. Maar het gekke is dat als ik mij via de gevestigde media wil laten informeren er een eenzijdig beeld aan mij voorgeschoteld wordt. Om geinformeerd te blijven moet ik echt op zoek naar diverse Internationale kanalen. Het is voor mensen met een beperkte hoeveelheid tijd een hele heis om een genuanceerd beeld te blijven vormen omtrent de huidige politieke ontwikkelingen.
De mijns inziens afzichtelijke ingrepen die Israel deed in Gaza krijgen een bloedrood randje wie beseft dat Hamas financieel gesteund is door datzelfde regime en beseft dat Netanyahu een verleden heeft van corruptie en leugens.
Wat een cruciale fout lijkt in het Nederlandse bestel is dat men de oren laat hangen naar de EU . In plaats van voortdurende diplomatieke inspanningen is er sprake van een laffe houding. Het veroordelen van de aanval op Iran en de vergaande Inspanning voor onze energie-voorziening centraal zouden centraal moeten staan. De consequenties voor onze voedsel voorziening wijst ons er maar eens op dat de boeren essentieel zijn voor onze weerbaarheid.
Er is een gebrek aan verbinding, totale afwezigheid van verbinding soms. Op het Internationale vlak is er geen diplomatie, de boer wordt weggezet als een vervuiler, de lokale verkiezingen waarin het veelal ook draaide om AZC’s sluit niet aan bij de nationale politiek. Hoe kan het dat de huidige generatie leiders niet meer inziet dat persoonlijk contact, over en weer luisteren naar elkaars standpunten, de sleutel tot succes is? Hoe kan het dat een nieuwe minister zonder kennis van haar dossier opeens in een buitenlandse krant praat over douche-muntjes. De afstand tussen beleid en mensen is bijna onoverbrugbaar.