Eindelijk neem ik eens de moeite een kritische analyse op een aantal van der IPCC rapportages door te nemen. En ik stuit daarin op tactieken die maar al te bekend zijn als je middels een narratief grote groepen mensen blijvend wilt sturen. “De starre klimaatvisie van het IPCC” (uitgaven van Clintel.org) kan een eye-opener zijn voor eenieder die twijfelt aan het alarmisme. En ze weten te overtuigen naar mijn mening. Ik haal er een aantal aspecten uit aan.
The big panels
Wie denkt dat het IPCC een coherent gezelschap is wordt geconfronteerd met het feit dat al 7 verschillende secties bestaan die feitelijk al niet meer van elkaar kunnen weten wat de ander allemaal aan kennis in huis heeft. Daar komt mijn eerste bedenking. Het is in het belang van krachten achter een IPCC om het zo groot te laten groeien dat niemand meer kennis van alles kan nemen. Daarmee creeer je een machtig vehikel en kun je vanuit elke hoek een mokerslag uitdelen als je dat in de discussies uitkomt.
Uitsluiting van critici
Wie zijn critici monddood maakt c.q. negeert leidt aan tunnelvisie en zal er steeds meer aan gaan leiden. Die keuze is een teken dat er geen echte wetenschappelijke toetsing meer plaats vindt maar er sprake is van een trein die over een spoor dendert en in grote snelheid alles dat in de weg staat vermorzelt. Precies dat is ook in de klimaat discussie gebeurt.
De schaal van iets of de relatieve grootte verdoezelen
Iedere wetenschapper weet dat de uitsnede van een klein stukje uit een grafiek een ongekende steiging van een meetwaarde kan suggereren. Precies dat gebeurt ook in de IPCC rapportages.
Een van de meest pregnante voorbeelden is een grafiek die gaat over de stijgende warmte inhoud van de oceanen. Een alarmistische grafiek laat zien dat vanaf 1900 die met 500 Zeta-Joules ( 1 Zeta Joule is een 10^21 Joule) steeg. Dat ziet er op het eerste gezicht niet best uit. Maar als je beseft dat de totale energie inhoud een slordige 1,5 miljoen Zeta Joules is beseft dat het lachwekkend is dat men zulk een grafiek zou willen publiceren.
De geschiedenis herschrijven
Als je een warme periode uit de recente geschiedenis wegpoetst, er gewoon niet meer over praat, kun je alles uit het huidige tijdgewricht als anomalie bestempelen. Het Holoceen thermisch maximum is een onbegrepen sterke stijging in de temperatuur. Wie er wel naar verwijst krijgt het lid op zijn neus. Het KNMI weet er een waarschuwing aan te koppelen. Toen wat het erg maar nu gaat die stijging nog veel sneller. Wie zo’n reactie leeft moet zich realiseren dat het historisch maximum een onbegrepen fenomeen is. Hoe kan een contemporair Instituut dan zo stellig beweren dat het nu om een menselijke factor gaat?
Alarmistische beweringen gebruiken en herhalen
De ‘Failed climate prediction Timeline” is een hilarische verzameling uitspraken uit het publiek domein. Precies dat type uitspraken wordt gedaan door bij het IPCC betrokken wetenschappers. Dat is op zich al kwalijk maar nog kwalijker is dat men weet dat dit soort bewering koren op de molen van sympathisanten (politici) is en de kracht van herhaling (in de reclame de meeste bekende tactiek) zijn werk doet.
De periodieke variaties negeren
Veel fenomenen in complexe systemen kennen herhalingspatronen met korte- en langere tijdschalen. Wie een van die langere schalen negeert kan met de focus op een korte periode grote variaties zien. En wie het aandurft die variaties te verklaren aan de hand van onbewezen parameters (maar altijd een menselijke factor) komt tot conclusies die geen waarheidsgehalte hebben. Het alarmisme houdt stand zo lang de lange variatie niet het bestaande patroon groot beinvloedt
Die vermaledijde zon negeren…we zoeken immers naar antropogene invloeden
De cycli van zonnevlammen , soms laag en dan weer hoog, tonen een correlatie met het weer hier op aarde. Er niet over praten is een voorbeeld van een periodieke variatie niet bespreekbaar maken omdat het geen antropogene factor betreft.
Trendbreuk presenteren die onverklaarbaar is
Een van de meest koddige voorbeelden is de zeespiegelstijging bij Stockholm die vanaf 2020 zou plaats vinden. Er wordt een stellige lijn om hoog getrokken hoewel als sinds 1890 de trendlijn een verdere daling zou voorspellen. En die blijkt ook nog steeds gemeten te worden.
Proxy benaderingen om temperatuurverloop in te schatten
Rond 1630 werd de vloeistof thermometer uitgevonden. Daarna zijn er uiteraard verdere ontwikkelingen geweest die de nauwkeurigheid konden vergroten. Getallenreeksen van 130 jaar terug zijn door veranderde meetmethoden niet zomaar met de huidige waarden te vergelijken. Maar gaan we nog verder in de tijd terug , duizenden jaren geleden of nog langer, dan moeten we aan de hand van jaarringen, druipstenen en allerlei andere vindbare biochemische verbindingen schattingen gaan maken wat dat zou zeggen over de temperatuur. Zo’n inschatting noem je proxy waarden omdat je uit een andere parameter een schatting van de toenmalige temperaturen gaat maken. Zo’n proxy waarde is uiteraard discutabel en heeft een grote onzekerheidsmarge. Toch zal het u niet verbazen dat getracht wordt aan de hand van zulke proxy waarden een uitspraak te doen over de temperatuur in het verre verleden. Maar de keuze van het type proxy’s bepaalt voor een groot deel de uitkomst van dit soort zeer onnauwkeurige grafieken bepaalt. En daar wordt mee gespeeld op een zodanige wijze dat er ramp scenario’s ontstaan. Op pagina 27 van “De starre klimaatvisie van het IPCC “ staat een voorbeeld waarin daarmee gemanipuleerd is.
Positieve indicatoren negeren
Door eenzijdige keuze van de rapportages die ten grondslag liggen aan de IPCC scenario’s wordt de angst aangejaagd. Zo wordt de ongekend scherpe daling van het aantal ‘klimaat-doden’ genegeerd hoewel de reductie meer dan 96% optrad tussen 1920 en 2020 (p. 17 rapport)