Als er een woord voortdurend en frequent terugkomt in de media is het dit woord. In de jaren 80 was ik 3 maanden voor mijn studie in Israel. Bij terugkeer heeft het jaren geduurd voor ik helderheid kreeg waar ik in beland was. Op de campus van de universiteit werden de Arabieren ‘gedoogd’ , anders kan ik mijn gevoel en waarnemingen niet verwoorden. Bij een rondleiding in Jeruzalem werd er al op gewezen dat de ambitie was om het tot een ongedeelde stad om te vormen.
Nu de aanslag in het Zuiden van Israel en de daaropvolgende inval in Gaza nog steeds doorwerkt roept dat terecht gemengde gevoelens op. Diegenen die enige vorm van kritiek durven te leveren worden vrij makkelijk als anti-semiet afgeschilderd. Het gemak waarmee kritiek meteen als anti-semitisch bestempeld wordt is abject, vooral ook omdat daarmee nooit meer een inhoudelijke discussie kan volgen. Wie de ander wegzet of een stempel geeft schept de voorwaarden voor separatie in plaats van bruggen bouwen.
Dat het contra productief werkt de kaart van ani-semitisme te pas en te onpas te trekken lijkt me evident. Het leidt tot vermoeidheid, geirriteerd zijn dan wel afkeer en dan keert het zich tegen de gemeenschap die er zich van bedient.
Ik heb niet de illusie dat er na talloze vredesgesprekken, akkoorden, toezeggingen, innemen van land door de kolonisten er nog enige hoop is op een afloop waarin beide partijen, Joden en Palestijnen er op een vreedzame wijze uit gaan komen. Dat het sterke emoties en protesten oproept is logisch. Dat het geweld oproept is triest en nooit acceptabel.
Maar nogmaals, de kaart van anti-semitisme trekken, gebeurt m.i. te makkelijk, hoe kan het dat we niet (meer) in staat zijn om met elkaar van gedachten te wisselen? We graven ons letterlijk opnieuw in in de loopgraven van taal en verwijten. Er ontvouwt zich een sinister toekomstbeeld als we dit niet zouden kunnen doorbreken.