Diverse keren kwam ik de afgelopen maanden mensen tegen die het over bindingsangst hadden. Kijkend naar de kenmerken (bron: wikipedia) lees ik;
Kenmerken van bindingsangst zijn:
- Personen hebben over het algemeen korte relaties
- Personen twijfelen of hun partner wel de ware is
- Personen geven hun geliefde het gevoel dat hij of zij te veel aandacht vraagt
- Personen brengen veel meer tijd door met hun vrienden dan met hun geliefde
Mensen met bindingsangst zijn huiverig voor samenwonen, huwelijk en relaties.
Als ik kijk naar de kenmerken dan vind ik daar niets positiefs of negatiefs in. Of de ware bestaat is een discussie waard, niet iets waar ik overigens mijn tijd aan zou besteden, maar als zodanig is het niet relevant of die wel dan niet bestaat. Iedereen die daar aan twijfelt is m.i. volledig bij zijn verstand. Korte relaties kunnen duiden op een slecht oordeelsvermogen of een relatie passend is, maar dat is pas vervelend en een probleem als het je hindert. Er zijn veel partners die inderdaad veel aandacht vragen. Of dat gezond en wenselijk is verschilt per persoon maar het lijkt mij een goede reden om je niet teveel te binden aan iemand. Een groot sociaal netwerk, veel tijd met vrienden doorbrengen, is gezond en een belangrijke voorwaarde voor mentale veerkracht.
Al met al zit ik naar een lijstje te kijken waarin ik niet kan ontdekken wat er ‘fout’ aan zou zijn. Als binding je ‘volledig overgeven aan de ander ‘ betekent kun je je als weldenkend mens afvragen hoe verstandig dat is. Het kan dan inderdaad gebeuren dat de wederzijdse systemen zo in elkaar verstrengeld raken dat je je eigenheid kwijt raakt. Het lijkt me dus verstandig om er voor te waken dat dat gebeurt. De partner van een psychopaat weet wat ik bedoel als ik zeg dat de gevaren voor verlies van zelf met blijvende schade enorm is.
Kijkend naar de samenleving als geheel zien we dat de maskers ons bestaan tekenen. Wie we ontmoeten, wat er achter dat masker schuil gaat, kan lang en goed verborgen blijven. Wie voorbeelden heeft meegemaakt waar het grandioos fout gaat is op zijn hoede. Wat bindingsangst heet beschouw is als gezond realisme.
We leven in een samenleving die momenteel gedomineerd wordt door narratieven en begrippen als des- en misinformatie. Sommigen noemen het ’t tijdperk van de psychopaten. Wat waar is of een leugen is moeilijk meer te bepalen. Zo’n tijdperk maant tot voorzichtigheid en dus ook terughoudendheid bij het aangaan van relaties.
De ene mens heeft veel meer ruimte nodig dan de andere. Ik spreek over aura en energetische ruimte. Bij die mensen is iemand al snel verstorend voor het veld. Dat is niet verbonden aan een trauma dan wel een angst. Dat is een reële ervaring die ‘vertaald kan worden’ als een angst. Maar het betreft hier onwetendheid bij diegenen die het problematiseren.
Wijs ik het begrip af? Misschien is het bruikbaar maar het zoals bij iedere door menselijke criteria bepaalde aandoening dat het ontstaat en ten onder gaat door zijn eigen definitie. Iets willen vastleggen in een begrip is verleidelijk maar leidt ook tot onterechte herkenning dan wel de opkomst van een reeks behandelingen die voorbij gaan aan mogelijke andere oorzaken. De algemene tendens binnen ieder vakgebied is om voortdurend met nieuwe begrippenkaders en theorieën op de proppen te komen. Het DSM handboek is een mooi voorbeeld hoe dat tot ontsporing kan leiden. Er wordt wel eens gekscherend gesproken over het feit dat bijna iedereen nu een of meerdere aandoeningen zou hebben volgens de DSM.