Ik denk dat het iedere generatie overkomt. Bij het ouder worden ontkom je niet aan vergelijkingen. De tijd onthult ontwikkelingen die een jongere generatie niet kan zien. Wat ik momenteel zie zijn grote veranderingen. De generatie met de oortjes, en het blijft niet alleen tot de jongeren beperkt, is continu verbonden met muziek, podcasts of in gesprek met anderen. Zonder aandacht voor de omgeving leven ze in de eigen bel. De interactie-tijd met schermen overtreft de uren die doorgebracht worden in sociaal verband. De geanimeerde beelden genereren nog steeds onvolledige expressies in de gezichten waardoor veel emotionele visuele begrippenkaders worden veranderd. De plastische chirurgie, het gebruik van make-up bij jonge kinderen, zullen die trend versterken. We worden ondersteund door machines, zijn in gesprek met chatbots c.q. algorithmes en die veranderen onze manier van denken, structureren en de verhoudingen tot elkaar. De training in veelal ook gewelddadige spelen maken jongeren goed inzetbaar voor geweld op afstand, een oorlog voeren vanuit een ‘war-room’ met computers. De grootschalige inzet van niet door en door geteste vaccins leidt tot onbekende genetische aanpassingen. Het leven met een avatar in een virtuele ruimte schept een leven waarin grenzen overschreden kunnen worden. De versmelting van mens en machine, de trans-humanistische droom, krijgt steeds meer vorm. En als het aan een groot aantal rijke mensen ligt zullen de genetische aanpassingen in mensen plaats gaan vinden. Een bijzonder initiatief overigens omdat de genetische aanpassing ontwikkelingsveranderingen zullen doen plaats vinden waarvan de gevolgen nooit zijn te voorspellen . Nog afgezien van de zogenaamd ‘betere genen’ leidt dat tot een volstrekt nieuwe interactie van de mens tot zijn omgeving.
De filosofische vraag die daarbij steeds meer op de voorgrond komt is ; “Wat is echt? Wat is waar?”. Een mooi interview daarover vind je bij de nieuwe wereld.