Oorlog is geen spelletje maar een bron van blijvende trauma’s. De politici moeten zich schamen.

Ik luister met afgrijzen naar een generatie politici die blijkbaar niet naar hun ouders of grootouders geluisterd hebben. Die hadden hun de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog kunnen vertellen. Ik ben zelf afkomstig uit een gezin waarin het onderduiken, illegale krantjes verspreiden en andere onbekende activiteiten geleid hebben tot een diepliggend trauma. Het noodlot wilde dat beide ouders in 1959 de inleidende schermutselingen van de CIA m.b.t. hun steun aan de rebellen in Kalimantan meemaakten door een bombardement op een olie-tanker in de haven van Balikpapan. Ja, de beruchte CIA reet oude wonden open daar en dat leidde tot een overhaaste vlucht naar Singapore. Die oude wonden leidden tot etterende problematiek. En als kind van die ouders heb ik daar mee te maken gehad.

De huidige generatie politici moet zich schamen. Ik noem ze momenteel de ‘game generation” omdat ik ze verdenk van een vergaande oppervlakkigheid, naïeve beelden m.b.t. de impact van werkelijke gevechten. Ze speelden wellicht call of duty en geloven dat het echt is. Geloven ze wellicht dat ze kunnen re-setten en opnieuw beginnen? Deze game generatie is wellicht gaan geloven dat je zonder consequenties alles kapot kunt maken en een druk op de knop iedereen weer tot leven wekt.

Het groepsdenken is niet alleen het probleem. Ik zie een verbetenheid en onbegrijpelijk geloof in het kunnen ‘winnen’ van de oorlog. Niet praten met de opponent maar wel weten hoe het zit. Geen enkel diplomatiek initiatief heeft deze generatie politici genomen om Poetin te benaderen. Ze kunnen eindeloos op hun mobieltje kijken en twitteren, elkaar in de haren vliegen, maar communiceren? Ho maar! Het zijn eenlingen, dolende zielen, niet tot staat in verbinding te komen met Rusland, niet in staat om de wens van de bevolking te lezen. De hoog opgeleide generatie die uit boeken leerde hoe te leven. Geen binding met zichzelf en een groot deel van de bevolking. Modellen kleuren hun leven en zijn hun leefomgeving geworden.

Het wordt tijd voor een reset. Niet die van het WEF. Nee, deze hele generatie politici mag terug naar de schoolbanken. Niet om kennis te verwerven maar wijsheid.