Het houdt me al een tijdje bezig, die ongekende focus op mis- en desinformatie in een tijd waar het volgens mij juist gaat om ‘geen informatie’ c.q. het niet afleggen van enige verantwoording. En dat er een relatie tussen die twee bestaat is evident. Waar er geen openheid gegeven wordt over cruciale feiten c.q. beslissingen gaan mensen op zoek naar de waarheid. Dan kom je al snel uit op begrippen zoals ‘gissen’, ‘vermoeden’ of gokken wat de waarheid is. Dat resulteert uiteraard op diverse fora in obscure verhaaltjes die wellicht niets meer te doen hebben met de realiteit. Maar in plaats van dat te bestrijden zou openheid van zaken de drang naar speculatie kunnen verminderen.
De ontboezemingen van Zuckerberg m.b.t. censuur in Corona tijd, opgelegd door de Amerikaans Overheid, komt meer over als een strategische zet dan openheid van zaken geven. Al eerder legden de zogenaamde Twitter files feilloos bloot hoe er ingegrepen werd op dit forum. Talloze mensen zijn door deze ingrepen gemarginaliseerd en dat roept emoties op. De drie jaren Corona leerden ons dat de Overheid voor al geen inzicht gaf in de beweegreden en onderbouwing van de maatregelen. Ze werden verkocht als wetenschappelijk onderbouwd maar waren voor een groot deel door politieke overwegingen ingegeven. Het rookgordijn rondom de schimmige transacties van Ursula van der Leyen, bestellingen doorgeven middels sms contact dat niet openbaar is gemaakt, roept ook emoties op.
Het niet informeren, gewoon verordonneren, is de echte bron van onrust bij grote groepen mensen in onze samenleving. De gigantische investering in des- en mis- informatie bestrijders is een lachtertje maar ook een pijnlijke illustratie van het verlangen naar macht of desinteresse in het belang van de mens in de samenleving.
Geef een reactie