Bij de nieuwe wereld tv is een interview met Ineke Visser geplaatst. Zij verwoordt daar wat voor mij en veel van mijn vrienden de reden is om niet tot orgaandonatie over te gaan. Het voelt als schrijnend in een samenleving rond te lopen waarin de organen of weefsels slechts als bouwstenen worden gezien die je zo maar kunt overdragen van de ene naar de andere mens. Kernbegrip is dat hersendood zoiets zou betekenen als een toestand waarin je zonder gevolgen voor gever en ontvanger iets kunt uitnemen c.q. in het lichaam van een ander kan plaatsen.
Zonder gevolgen, dat is waar het om draait, gaat uit van een zuiver mechanistische overdracht. Het ontkent dat ieder onderdeel van het lichaam een integraal en essentieel onderdeel is geweest in het ‘leren’ van de mens in zijn leven. Dat leren is uiteindelijk iets dat we na onze dood meenemen als een fijnstoffelijke ervaring. Niet voor niets beschrijft b.v. het “Corpus Hermeticum” , een gnostisch geschrift, hoe we in het sterven (wij noemen de mens dan al dood) door sferen heentrekken en steeds meer van ons stoffelijk bewustzijn achterlaten maar met een essentie terugkeren in het groter geheel.
Wie begrip heeft voor trauma’s, ongelooflijk schokkende ervaringen, kan het liggen op de operatietafel tijdens het uitnemen van de organen, dat proces zet pas de werkelijke lichamelijke dood in gang, als een uiterst indrukwekkend, niet positief bedoeld, einde zien. Hoe kan het dat een hersendood protocol, de mens gereduceerd tot zijn denken, ons al het andere , het mooiste zou ik zeggen, onderdeel van het sterven, dat terugtrekken van fijnere indrukken zo ruw verstoort? Hoe klinisch, beperkt, kijken wij naar de dood? In de taoïstische leer huizen in al de organen geesten. Iedere geest met zijn eigen essentie. Innig verbonden en iets dat je wil harmoniseren in plaats van ruw scheiden.
In een adem kom ik terug op iets dat ik in een eerdere bijdrage al aanstipte. Bij IVF is het incarneren in een lichaam teruggebracht tot een proces dat niet in een heilige ruimte, de vereniging van man en vrouw, plaats vindt maar in een kille, klinische omgeving plaats vindt. Die IVF conceptie zal denkelijk zelfs beïnvloed worden door de houding van diegene die het tot stand brengt. De eerste indruk van het organisme is niet een donkere sacrale plaats maar een verlichte ruimte die op een andere manier, aan de wortel van het leven, de toon zet. Welke toon?
Geef een reactie