Ik vind het een pathetische kop boven dit artikel. Maar in dit geval gaat het echt om iets eenvoudigs zoals ‘vragen naar het verleden”. Gabor Mate, u kunt de laatste weken zien dat hij mij op veel punten inspireerde, schrijft heel essentiële dingen op over gezondheidsklachten die veelal hun oorsprong in ons persoonlijk verleden kennen.
Een betere titel had wellicht de volgende zin uit zijn boek, the myth of normal , kunnen zijn die op pagina 236 staat. Na tientallen jaren bij diverse psychiaters te zijn geweest en talloze verschillende diagnoses te hebben gekregen en evenzovele medicijnen te hebben geslikt, liep Darell Hammond waarover het verhaal gaat, bij een psychiater binnen die een levens veranderende opmerking maakte . Zei zei, zo staat er letterlijk, “ I don’t want you to call what you have a mental illness. You have been injured”.
Wat Darell hoorde sluit aan bij de teneur van het boek. Veel van onze ‘ziektebeelden’ hebben te maken met trauma’s uit ons verleden. Misbruik , fysiek of mentaal, ouders die uit levens verdwijnen, geen goede binding met een van de ouders , zijn voorbeelden van ervaringen die op latere leeftijd tot ernstige problemen , fysiek of mentaal, kunnen leiden.
Uit eigen ervaring weet ik dat die vraag omtrent mijn persoonlijk leven nooit gesteld is in de huisartsenpraktijk noch door enig specialist. Toch blijkt dat men ook in de westerse geneeskunde (of heet het onterecht medische wereld c.q. een wereld waarin medicijnen centraal staan?) al overduidelijk bewijs heeft dat de cruciale vragen omtrent veel ziekten zouden moeten gaan over ons verleden. Het lijden op latere leeftijd heeft veelal een relatie met onze verwondingen op jongere leeftijd en het onvermogen van ons om het te onderkennen c.q. te verwerken.
Wie tegenwoordig een afspraak maakt bij de huisarts krijgt 10 minuten toegewezen. Het is mogelijk een dubbele boeking te maken, mits onderbouwd. Maar toch heb ik nooit meegemaakt dat de huisarts, die overigens zeer betrokken is op mij en graag meedenkt, mij vragen over mijn persoonlijk verleden stelde. Hoewel ik de relatie al wel onderkend heb moet ik zeggen dat het boek van Mate mij in nog sterkere mate liet inzien dat we de kwetsbaarheden in kaart moeten brengen.
Chronische ziekten zoals bloeddruk, diabetes, depressies en b.v. verslavingen zijn niet zo zeer verbonden met genetische factoren maar zeker ook met onze littekens. En de goede boodschap is dat het zin heeft daar alsnog bij stil te staan, tot verwerking te komen, om zo tot heling te komen.
Toch zal dat een grote omslag betekenen in de benadering in de moderne medische praktijk. We zouden niet zozeer meer over medicijnen (ook niet voor de studie) moeten praten maar over heling. Het op alle niveaus van mens zijn de zaken in lijn brengen. Lichaam, psyche en zelfs spirituele aspecten zouden bespreekbaar moeten zijn. Heling is letterlijk heel worden. Niet met een fragment aan de slag gaan maar holistisch gaan kijken.
Maar een kanttekening is bij dit verhaal op zijn plaats. Van veel ziektes wordt gezegd dat de genetische component een belangrijke rol speelt en ook bestaat de door de westerse geneeskunde gepropageerde waarheid dat bij veel ziektes het medicijn de oplossing is. De vraag is welke bezoeker van een arts zit te wachten op een reeks vragen die hem dwingen tot introspectie. Wie is echt bereid om in zijn verleden te gaan wroeten en weggestopte emoties boven tafel te krijgen?
Geef een reactie