Poetin is een agressor, zo wordt keer op keer herhaald, maar de grote vraag is hoe we Trump moeten typeren. Zo maar ingrijpen in Venezuela, dreigingen richting Groenland en Colombia en ook aanvallen in Nigeria. De verlegenheid wordt groot als het stoerste jongetje van de klas grenzen overschrijdt. Het grote gevaar is dat het zwijgen leidt tot nog verdergaand ingrijpen, want wie durft dat jongetje een strobreed in de weg te leggen?
Trump leerde in zijn leven wat ’too big to fail’ betekent en kwam relatief goed uit een vastgoedcrisis omdat anderen gezichtsverlies wilden voorkomen. Het schaamteloos verder verhogen van de schulden plaats ik in die context. En het lijkt er op uit te draaien dat er nu zoiets geldt als ’too important to obstruct and criticize” geldt.
Maar wat er nu op het spel staat is dat alle verdragen rondom soevereiniteit ter discussie komen te staan en de democratische rechten , hoewel Maduro zijn positie na de laatste verkiezingen onterecht claimde, zo stelt men.
Wat tot nu toe vooral een binnenlandse aangelegenheid leek waarin de Amerikanen zelf moeten dealen met het beleid van Trump gaat hij nu de grenzen letterlijk en figuurlijk over. Het zou wel eens cruciaal kunnen zijn hoe de rest van de wereld zich tot deze acties gaat verhouden. Welke rechts-regels blijven nog overeind?
Dit is uiteraard niet nieuw. De directeur van de CIA , Allen Dulles vertelt het nog maar een in een interview uit 1965 (kijk vanaf 2.23). David Talbot schreef een extreem goed boek over de handelingen van de CIA bij het omver werpen van regimes.